ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ

Τεχνολογικός αλφαβητισμός

2011-12-26T23:47:00.001+02:00

Εκτός από τα πανέξυπνα κινητά τηλέφωνα και τις υπερμεγέθεις τρισδιάστατες τηλεοράσεις τι άλλο έρχεται στο μυαλό όταν ακούτε τη λέξη τεχνολογία; Ηλεκτρονικοί υπολογιστές είναι σίγουρα η πιο προφανής απάντηση, ωστόσο πόσοι από εσάς σκεφθήκατε ηλεκτρικούς φακούς, κινούμενα τερατάκια, μουσικά όργανα ή φωτογραφικές κορνίζες; Κι όμως ρωτήστε ένα αγγλάκι που μόλις τελείωσε το δημοτικό και σας βάζω στοίχημα πως θα αναφέρει ορισμένα από αυτά. Ο λόγος; Πολύ απλά από την πρώτη δημοτικού τα παιδιά εκτός από λογοτεχνία, μαθηματικά και φυσική έχουν και ένα ξεχωριστό μάθημα ‘Τεχνολογία και Ντιζάιν’ στο οποίο σχεδιάζουν και στη συνέχεια κατασκευάζουν -πλην πολλών ακόμη- όλα τα παραπάνω.

Κατά τη διάρκεια κάθε σχολικής χρονιάς τα παιδιά δουλεύοντας τρία με τέσσερα πρότζεκτ, έρχονται σε επαφή με διαφορετικές τεχνολογικές καινοτομίες, πειραματίζονται, μαθαίνουν την ιστορία και τις πρακτικές χρήσεις τους και χρησιμοποιώντας καθημερινά υλικά κατασκευάζουν αντικείμενα στηριζόμενοι σε ό,τι έμαθαν. Ετσι, λοιπόν, ξεκινούν στην αρχή στις πρώτες τάξεις με μοχλούς, γρανάζια και τροχούς, περνάνε σε συστήματα πεπιεσμένου αέρα, ηλεκτρονικά κυκλώματα και τέλος καταλήγουν να προγραμματίζουν τηλεκατευθυνόμενα συστήματα. Η ιδιαιτερότητα του μαθήματος, ωστόσο, έγκειται όχι στα πρωτότυπα θέματα, αλλά στον τρόπο με τον οποίο διδάσκεται. Για να ακριβολογούμε μετά τα πρώτα ένα δύο μαθήματα όπου ο δάσκαλος παρουσιάζει το νέο αντικείμενο και λίγο πολύ κατευθύνει την τάξη προς το επιθυμητό αποτέλεσμα, περνάει σε δεύτερη μοίρα, έχοντας έναν υποστηρικτικό ρόλο και οι μαθητές παίρνουν τα ηνία.

Τον όρο ‘πρότζεκτ’ τον άκουσα για πρώτη φορά στο πανεπιστήμιο και οφείλω να ομολογήσω πως πέρασε αρκετός καιρός μέχρι να νιώσω σίγουρος ότι γνωρίζω ανά πάσα στιγμή τι πρέπει και τι πρέπει να μην κάνω. Οι μαθητές μου, όμως, αν και μόλις οκτώ χρονών ξέρουν επακριβώς τι εστί βερίκοκο. Την χρονιά που μας πέρασε το αγαπημένο μας πρότζεκτ ήταν τα ‘κινούμενα τερατάκια’. Η συγκεκριμένη ενότητα βοηθά τα παιδιά να κατανοήσουν τον έλεγχο απλών πνευματικών συστημάτων μιας και το τερατάκι τους έχει κινούμενα τμήματα (φτερά, χέρια, στόμα) που ελέγχονται με πεπιεσμένο αέρα. Ολοι μαζί αποφασίσαμε το σχέδιο εργασίας και τη μέθοδο που θα ακολουθήσουμε, προγραμματίσαμε τα βήματα της έρευνας, σχεδιάσαμε τα τερατάκια μας πρώτα στο χαρτί, διαλέξαμε τα υλικά που θα χρησιμοποιήσουμε και ποιο θα είναι το κινούμενο τμήμα και γράψαμε λεπτομερέστατες οδηγίες για το πώς θα τα κατασκευάσουμε. Κατόπιν, αφού ολοκληρώσαμε την προσπάθειά μας, αξιολογήσαμε τα έργα μας, αναθεωρήσαμε πιθανώς λανθασμένες αρχικές αντιλήψεις και κοινοποιήσαμε τα συμπεράσματά μας στις άλλες τάξεις. Ενα κουτί από αυγά, μαρκαδόροι, πολύχρωμα χαρτόνια, μια σύριγγα, ένα πλαστικό σωληνάκι, ένα μπαλόνι και πολλή πολλή φαντασία ήταν πάνω κάτω ότι χρειαστήκαμε. Από εκεί και πέρα το έμφυτο ταλέντο των παιδιών ήταν υπέρ αρκετό για να ζωντανέψει τα τερατάκια.

Το κερασάκι στην τούρτα; Σύμφωνα πάντα με τη λογική της μάθησης μέσα από το παιχνίδι, φέραμε τα Lego μας από το σπίτι και φτιάξαμε έναν εκσκαφέα που λειτουργεί με ένα πνευματικό σύστημα! Το ρεζουμέ; Συμμετέχοντας στη διαμόρφωση και τη διεξαγωγή της διδασκαλίας από την ηλικία των πέντε, τα παιδιά στην Αγγλία έχουν τις απαραίτητες γνώσεις για να σχεδιάζουν και να υλοποιούν -απλοϊκά μεν, τεχνολογικά δε- πρότζεκτ.

Στα της χώρας μας τώρα, τα αντιστοίχου ηλικίας πιτσιρίκια λύνουν και δένουν με ρυθμούς πολυβόλου τα κάθε λογής iPad και PSP, αλλά αγνοούν το πώς και το γιατί πολύ απλούστερων τεχνολογικών ‘θαυμάτων’. Πρέπει να περιμένουν μέχρι το Γυμνάσιο για το μάθημα της Τεχνολογίας, χάνοντας έτσι όχι μόνο πολύτιμο χρόνο, αλλά και το ενδιαφέρον τους μετέπειτα ως ενήλικοι. Ενας πολύ πρωτότυπος τρόπος για να κεντρίσουμε το ενδιαφέρον τους ξανά για το τι εστί τεχνολογία εν έτει 2011 είναι να παρακολουθήσουμε το top10 του Technology Review - το περιοδικό που εκδίδεται από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας ΜΙΤ στη Μασαχουσέτη. Κάθε χρόνο τέτοιο καιρό οι συντάκτες του περιοδικού κάνουν μια ανασκόπηση όλων καινοτομιών που παρουσιάστηκαν κατά τη διάρκεια του χρόνου που φεύγει και επιλέγουν τα δέκα που πιστεύουν πως θα αλλάξουν τη ζωή μας.

Και το μόνο κριτήριο; Το κατά πόσο η συγκεκριμένη τεχνολογία αυτή μπορεί να αλλάξει τον κόσμο; Η φετινή δεκάδα λχ. περιλαμβάνει μπαταρίες υψηλής ενέργειας που θα συμβάλλουν στη μείωση του κόστους των ηλεκτρικών κι υβριδικών αυτοκινήτων και νέους ηλεκτρονικούς μετασχηματιστές που ελέγχουν αποτελεσματικότερα τη ροή και σταθεροποιούν υπολογιστικά πλέγματα. Ορισμένες από τις επιλογές θα αλλάξουν τον τρόπο που χρησιμοποιούμε την τεχνολογία (απομακρυσμένος έλεγχος τηλεοράσεων και αυτοκινήτων μέσω χειρονομιών), ενώ άλλες θα βελτιώσουν την υγεία μας (γενετική αποκωδικοποίηση των καρκινικών όγκων για αποτελεσματικότερες θεραπείες. Το αναλυτικό άρθρο, καθώς και κατατοπιστικά βίντεο μπορείτε να βρείτε στην παρακάτω διεύθυνση: http://www.technologyreview.com/tr10. Εν κατακλείδι, μήπως έχουμε παραεπικεντρωθεί σε ορισμένα δέντρα και κάπου χάσαμε το δάσος; Καλά όλα τα σούπερ γκάντζετ που κάνουν τη ζωή μας ακόμα πιο εύκολη (ή δύσκολη και περίπλοκη για μερικούς άλλους!), ωστόσο η τεχνολογική μόρφωση δεν περιορίζεται εκεί. Με τη αρωγή της επεμβαίνουμε και τροποποιούμε πολλούς τομείς της ζωής μας (περιβάλλον, οικονομία, κοινωνική οργάνωση, εκπαίδευση, πολιτισμός κτλ). Αναμφίβολα λοιπόν, οι μαθητές, ιδιαίτερα, χρειάζεται να έρθουν από νωρίς σ’ επαφή µε το περιεχόμενο και τις μεθόδους που χρησιμοποιεί η τεχνολογία, καθώς είναι αυτοί που θα συμμετάσχουν τα επόμενα χρόνια στη διαμόρφωση της τεχνολογίας του μέλλοντος και αυτοί που θα επινοήσουν, θα κατασκευάσουν και θα αποφασίσουν για τη χρήση των νέων τεχνολογικών δημιουργημάτων.

Go Greek For A Week: the GREEK CRISIS explained

2011-11-27T22:01:00.001+02:00

Και πάνω που τα είχαμε δει όλα και ήμαστε πρώτη μούρη στο καβούρι σε όλα τα διεθνή μέσα μαζικής ενημέρωσης ήρθε και το κερασάκι στην τούρτα… Η πλειοψηφία των Ελλήνων που ζουν στο εξωτερικό και παρακολούθησαν τα τεκταινόμενα των τελευταίων εβδομάδων εκ του μακρόθεν, επωμίστηκε μια διόλου εύκολη αποστολή: να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και να υπερασπιστούν τη μαμά Ελλάδα. Κομματάκι δύσκολο όμως όταν το BBC σε αδειάζει συνεχώς. Πολλά περιπαικτικά σχόλια και διφορούμενες γνώμες για την αξιοπιστία των Ελλήνων, τους λόγους που φτάσαμε εκεί που φτάσαμε και αν πράγματι αξίζουμε και άλλη οικονομική βοήθεια έπεσαν στο τραπέζι, μεταξύ τυριού και αχλαδιού, στα μεσημεριανά διαλείμματα των Βρετανών εργαζόμενων. Εκεί όμως εμείς σταθεροί να προσπαθούμε να αλλάξουμε το κλίμα. Και ξαφνικά, εν μέσω θυέλλης, ένα νέο τηλεοπτικό πρόγραμμα στο Channel4 και σε πράιμ τάιμ μάλιστα, έφερε τα πάνω κάτω. “Go Greek For A Week” είναι ο ευφάνταστος τίτλος του ή «Γίνε Ελληνας για μια εβδομάδα» και ήρθε να εξηγήσει με απλό και κατανοητό τρόπο -υποστηρίζουν οι παραγωγοί της σειράς- γιατί η ελληνική οικονομία βυθίστηκε στα τάρταρα. Να σημειωθεί εδώ πως σύμφωνα με τον Mr Kostas, τον παρουσιαστή του προγράμματος, οι συνθήκες εργασίες των περισσότερων επαγγελμάτων στην Ελλάδα φαντάζουν από εξωφρενικές μέχρι εξωτικές στα μάτια των Βρετανών, μιας και διαφέρουν τόσο πολύ από της ελληνικές. Την επόμενη μερα της προβολής του πρώτου επεισοδίου, ένιωθα πως έπρεπε να δικαιολογήσω τα αδικαιολόγητα του ελληνικού συστήματος στους κάθε καταγωγής και εθνικότητας συναδέλφους μου. Η απορία στα μάτια τους ήταν τόσο εμφανής και οι ερωτήσεις τους τόσο άμεσες και καυστικές, που πιστεύω πως το σοκ ήταν μεγαλύτερο για αυτούς παρά για εμάς. Και φυσικά το μεσημεριανό σόου ερωτήσεων μορφασμών έκπληξης συνεχίστηκε για πολλές μέρες μετά. Τυπικά η πρώτη κουβέντα ήταν "καλημέρα, τι κάνεις" και στη συνέχεια άρχιζε η ανάκριση και τα επιφωνήματα. Όλα αυτά μέχρι που η Ιταλία άρχισε να μονοπωλεί τα δελτία ειδήσεων και ξέχασαν την περίπτωση μας - μέχρι φυσικά να παίξει το επόμενο επεισόδιο...

Κατά τη διάρκεια της σειράς τρεις τυχερές βρετανικές οικογένειες θα έχουν την ευκαιρία να ζήσουν για μία ολόκληρη εβδομάδα υπό ελληνικές εργασιακές συνθήκες. Πιο συγκεκριμένα, μια κομμώτρια, ένας οδηγός λεωφορείου και ένας χειρουργός θα βιώσουν την ελληνική πραγματικότητα, ενώ παράλληλα μια πλειάδα επώνυμων Ελλήνων και Βρετανών αναλυτών και ακαδημαϊκών θα σχολιάζουν την τρέχουσα κατάσταση, μιλώντας για επιδόματα, πρόωρη συνταξιοδότηση, βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα, φοροαπαλλαγές και φοροδιαφυγές. Στο πρώτο επεισόδιο, μάλιστα, οι τρεις παίχτες, μετά την επίσκεψη του κύριου Κώστα, πετάνε από τη χαρά τους -η κομμώτρια βγαίνει στη σύνταξη στα 54 παίρνοντας το 90% του μισθού της, ο οδηγός τσεπώνει όλα τα επιδόματα μαζεμένα και ο χειρουργός πάει σπίτι του με την τσέπη του γεμάτη μιας και μυήθηκε για πρώτη φορά (;) στη φοροδιαφυγή. Στη συνέχεια όμως τα πράγματα σκουραίνουν καθώς μαθαίνουν από πρώτο χέρι τη νοσηρή πραγματικότητα. Η σειρά δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμη κι έτσι δεν ξέρουμε την τελική ετυμηγορία των ειδικών του Channel4 για τους λόγους που συνέβαλαν στο να οδηγηθεί η Ελλάδα στα πρόθυρα της χρεωκοπίας. Υπομονή, λοιπόν, και μέχρι τότε ας συνεχίσουμε να απολαμβάνουμε όλα τα εξωτικά ελληνικά «προνόμια», πληρώνοντας τις έκτακτες εισφορές, τα «χαράτσια» και όλα τα υπόλοιπα φοροεισπρακτικά μέτρα με το βασικό μισθό.

Εκτός από το Go Greek For A Week, στο διαδίκτυο μπορεί κανείς να βρει πληθώρα χιουμοριστικών ή όχι, δημιουργικών ή όχι, έξυπνων ή όχι, ερασιτεχνικών ή όχι βίντεο που αναλύουν μέσα σε λίγα λεπτά την οικονομική κρίση και το πρόβλημα της Ελλάδας. Ισως το πιο πρωτότυπο όλων να είναι η τριλογία του ελληνικού στούντιο NOMINT, με τίτλο “the GREEK CRISIS explained” που μπορεί κανείς να παρακολουθήσει στην παρακάτω διεύθυνση: http://www.nomint.gr/works/greek-crisis-explained-trilogy. Το NOMINT είναι ένα πολυβραβευμένο δημιουργικό στούντιο με έδρα στην Αθήνα που εξειδικεύεται στον τομέα του motion design και απαρτίζεται από μια ετερόκλητη ομάδα νέων ανθρώπων με διαφορετική εξειδίκευση στο χώρο του design. Στους πελάτες του συγκαταλέγονται η Εθνική Τράπεζα, ο ΣΚΑΪ, το Μουσείο Ακρόπολης, η Aegean Airilnes, τα GOODY’S, ο ΗΣΑΠ και το Μέγαρο Μουσικής, ενώ έχει να επιδείξει και μια πλούσια συλλογή βραβείων από τα διασημότερα φεστιβάλ και εκδόσεις. Επόμενο ήταν να μην καθίσουν με τα χέρια σταυρωμένα όταν έφτασε η ώρα της ελληνικής κρίσης. «Ηταν μια ομόφωνη απόφαση να παρουσιάσουμε τη δική μας εκδοχή και γι’ αυτό αναθέσαμε το project αυτό στους εαυτούς μας», υποστηρίζει στο ιστότοπό της η ομάδα του NOMINT. Η ιστορία της ελληνικής κρίσης -κατά το NOMINT- έχει ως εξής: ‘Μια φορά κι έναν καιρό η «Ελλάδα» ήταν ένα κακομαθημένο κοριτσάκι που ζούσε ευτυχισμένη με το προβατάκι της δίπλα στη θάλασσα και κάθε φορά που ήθελε να αγοράσει ένα παγωτό δανείζονταν χρήματα. Μόνο που το προβατάκι μεταμορφώθηκε σε ένα τεράστιο τέρας που κανείς δεν μπορούσε να νικήσει και καταβρόχθισε την «Ελλάδα». Η «Ευρωπαϊκή Ενωση» στην προσπάθειά της να σώσει την «Ελλάδα» ζήτησε τη βοήθεια ενός εξειδικευμένου χειρουργού του «Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου» που αποφάσισε να αναλάβει τη δύσκολη και «βρώμικη» επέμβαση και να βγάλει το άτυχο κοριτσάκι από την κοιλιά του τέρατος. Μόνο που έξω από την πόρτα του χειρουργείου πολλοί διαδήλωναν εξοργισμένοι εναντίον της σκληρότητας της επέμβασης, μιας και δεν ήθελαν να πληρώσουν το λογαριασμό μιας τόσο χρονοβόρας επέμβασης… Τι θα γίνει τελικά;» Για άλλη μια φορά -δυστυχώς ή ευτυχώς- οι τίτλοι του τέλους δεν έχουν πέσει. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να καθίσουμε και με τα χέρια σταυρωμένα. Μπορούμε κάλλιστα να εκμεταλλευτούμε τον «ελεύθερο» χρόνο της αναμονής και γιατί όχι να γυρίσουμε κι εμείς μια τηλεοπτική σειρά. Τι θα λέγατε για το “Be British For A Week” . Καμιά ιδέα κανείς; :-)

Λούστρος - Γραμματέας σημειώσατε X

2011-10-30T15:40:00.001+02:00

Οσο περίεργο κι αν ακούγεται το αγαπημένο μου μάθημα ως εκπαιδευτικός είναι τα Θρησκευτικά. Ωστόσο, το μάθημα της τοπικής ιστορίας και ιδιαίτερα το κεφάλαιο των παραδοσιακών επαγγελμάτων που με την πάροδο του καιρού ατόνησαν και σιγά σιγά άρχισαν να εγκαταλείπονται, μέχρι που εξέλειπαν παντελώς, εξακολουθεί να με συναρπάζει. Καλώς ή κακώς λατερνατζήδες, λούστρους, γαλατάδες, γυρολόγους και πεταλωτές δεν πρόλαβα να δω εν ενεργεία. Διδάσκων και διδασκόμενος, λοιπόν, προσπαθούσα να τους φανταστώ να ζουν και να εργάζονται ανάμεσά μας και η αλήθεια είναι πως δυσκολεύτηκα πολύ, μιας και ως επαγγέλματα μου φαίνονταν τελείως άσκοπα και περιττά λόγω της προόδου της τεχνολογίας -φαντάζομαι πως αν ήταν μια φορά δύσκολο για μένα, τι θα σκέφτονταν οι τότε μαθητές μου. Αυτά συνέβαιναν βεβαίως τον 20ο αιώνα… Σήμερα εν έτει 2011 τι έχει άραγε αλλάξει; Υπάρχουν επαγγέλματα προς εξαφάνιση; Φωτεινός παντογνώστης σίγουρα δεν είμαι, και τη μοίρα της Κασσάνδρας ποτέ δεν τη ζήλεψα, γι’ αυτό θα αναφερθώ μόνο σε ένα, που κατά την ταπεινή μου γνώμη και προσωπική εμπειρία, ετοιμάζεται να εισέρθει σε περίοδο μεγάλης κρίσης… αυτό του προσωπικού βοηθού-γραμματέα.

Ας πάρουμε τα πράγματα όμως από την αρχή ή καλύτερα από τότε που μπορούσες να βρεις ένα λούστρο να σε περιμένει στη γωνία Βουκουρεστίου και Βαλαωρίτου. Φέρτε στο μυαλό σας πχ. το δίδυμο Κωνσταντάρας - Ξενίδης στις ταινίες «Η κόρη μου η σοσιαλίστρια» και «Ο άνθρωπος που έσπαγε πλάκα». Θα μπορούσε ο κ. Δελβής να τα φέρει βόλτα χωρίς το Σπύρο; ή ο κ. Χατχζηφλόκας χωρίς τον Ιερεμία; Ο βοηθός/γραμματέας, λέγε με και personal assistant στην αγγλική, ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας κάθε εξέκιουτιβ στελέχους και διευθυντού. Ανεξαρτήτως φύλου και ηλικίας οι βοηθοί τότε έπαιρναν από πίσω τα αφεντικά με ένα στυλό στο χέρι και έκλειναν ραντεβού, έπαιρναν τηλέφωνα, κρατούσαν σημειώσεις ή κάθονταν στο γραφείο τους και δακτυλογραφούσαν γράμματα και επιστολές. Στα δικά μας τώρα το μόνο που άλλαξε είναι ότι πια κυκλοφορούν με λάπτοπ, κινητά και έναν λάτε στο χέρι, σαν την Anne Hathaway στο «Ο διάβολος φορούσε Prada».

Ο κύβος ωστόσο ερρίφθη στις 4 Οκτωβρίου 2011, όταν κατά τη διάρκεια του πολυαναμένομενου Apple Event, παρουσιάστηκε το iPhone 4S. Μπορεί να απογοητευτήκαμε με το όνομα και το σασί του κινητού, ωστόσο τα σωθικά του είναι παντελώς ανανεωμένα. Πέρα των 200 νέων χαρακτηριστικών του iOS 5 που τρέχει στο iPhone 4S, η πιο συναρπαστική λειτουργία είναι το Siri, ένα σύστημα φωνητικού ελέγχου με το οποίο ο χρήστης μπορεί να «συνομιλήσει» στη συσκευή του και να της αναφέρει τί ακριβώς θέλει να κάνει ή να μάθει οποιαδήποτε πληροφορία επιθυμεί. Καλό, δεν ακούγεται; Πού να το δείτε και στην πράξη…! Σε ένα παράλληλο σύμπαν, μάλιστα, το Siri θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ο προ-προ-προ-βάλτε όσα προ προτιμάτε- πρόγονος του Hal 9000, από την ταινία «2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος» και της Σίρκα, από το φοβερό παιδικό «Ulysses 31 - Οδύσσεια του διαστήματος».

Χρειάζεσαι κάτι; Μην πολυσκοτίζεσαι… Πες το στο τηλέφωνό σου -είτε απευθείας στο μικρόφωνο, είτε χρησιμοποιώντας ακουστικά- και το Siri εκμεταλλευόμενο σχεδόν όλες τις εφαρμογές που τρέχουν στο iPhone 4S θα προσπαθήσει να πραγματοποιήσει κάθε σου επιθυμία. Η υπαγόρευση κειμένων και αποστολή email λχ. ποτέ δεν ήταν πιο εύκολη με το ενσωματωμένο σύστημα αναγνώρισης ομιλίας και μετατροπής σε κείμενο -αυτό δεν κάνουν άλλωστε την περισσότερη ώρα και οι προσωπικοί βοηθοί/γραμματείς (Τυρόπιτες και καφέδες δεν μπορεί να ακόμα να κουβαλήσει, όταν όμως τα κυλικεία αρχίσουν να δέχονται παραγγελίες online, τότε ποιος μας πιάνει!

Ετσι, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, το Siri γράφει και στέλνει email και SMS, ψάχνει στο διαδίκτυο, σου δείχνει το δρόμο, παίρνει τηλέφωνα, προγραμματίζει συναντήσεις, σου λέει τον καιρό, κανονίζει ραντεβού, σε ξυπνάει, σου υπενθυμίζει επετείους και γενέθλια, κρατάει σημειώσεις. Ζήτα από το Siri να κάνει πράγματα, απλά μιλώντας. Καταλαβαίνει τι του λες και σου απαντάει! Το πρωτάκουστο είναι ότι μιλάς στο Siri, όπως ακριβώς εάν απευθυνόσουν σε έναν άλλο άνθρωπο. Ερωτήσεις και προτάσεις του τύπου: «Πες στους φίλους μου ότι θα αργήσω, είμαι στο δρόμο», «Θύμησέ μου να πάρω τη Στέλλα όταν πάω σπίτι», «Πόσες μέρες μέχρι τα Χριστούγεννα;», «Να πάρω ομπρέλα μαζί μου;», «Βρες μου ένα ταξί», «Πόσα ευρώ είναι μια νορβηγική κορώνα;», «Υπάρχει κανένα καλό εστιατόριο εδώ κοντά;» γίνονται απολύτως κατανοητές από το iPhone 4S. Ασε που μπορείς να ανοίξεις και κανονική συζήτηση με το τηλέφωνό σου! Παραδείγματος χάρη, στην τελευταία ερώτηση το Siri θα σου απαντήσει «Υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός από εστιατόρια στην περιοχή σου» (ας είναι καλό το ενσωματωμένο gps). Τότε κι εσύ το ξαναρωτάς «Τι θα έλεγες για κινέζικο;» και αυτό θα ψάξει και θα σου αναφέρει ένα ένα όλα τα κινέζικά εστιατόρια κοντά σου και θα κλείσει και ένα τραπέζι για τις εννιά και είκοσι!

Θυμάστε που κάποτε κυκλοφορούσε το παρατσούκλι Robocop ή Terminator για όσους κυκλοφορούσαν με τo Bluetooth κολλημένο στο αυτί συνέχεια και περπατούσαν στο δόμο; Ε, λοιπόν ετοιμαστείτε για την επάνοδό του, μόνο που τώρα η προοπτική ενός Skynet ή Matrix δεν μοιάζει και τόσο με ταινία επιστημονικής φαντασίας.

Λονδίνο, Αύγουστος 2011

2011-10-06T03:12:00.000+03:00

Αύγουστος, βράδυ, αφόρητη ζέστη, η τηλεόραση ανοιχτή στο χαμηλό και χαζεύω χωρίς να δίνω και πολλή σημασία. Στην οθόνη κουκουλοφόροι, φωνάζουν, σπάνε, καταστρέφουν. Σκέψη πρώτη: Αθήνα, Δεκέμβρης 2008. Οκ, το έχουμε ξαναδεί το έργο. Τι τους έπιασε και τα ξαναδείχνουν; Είπε κάποτε ο Εκο πως δεν υπάρχουν ειδήσεις τον Αύγουστο, αλλά όχι κι έτσι. Σκέψη δεύτερη: Σκηνή καλοκαιρινού μπλοκ μπάστερ σε θερινό σινεμά με πασίγνωστους ηθοποιούς στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, εξωτικά τοπία, σκηνές καταιγιστικής δράσης με ρεσιτάλ ηχητικών και οπτικών εφέ με και φυσικά χάπι εντ στο τέλος. Αμ, δε…

Τα επεισόδια του Λονδίνου με βρήκαν στην Ελλάδα. Facebook, Twitter πήραν κυριολεκτικά φωτιά και στη συνέχεια εμπρός καλό μου iPad και BBC, Sky News, Evening Standard, Metro και Guardian. Αν και υπάρχουν πολλές θεωρίες για την πυροδότηση των ταραχών -κοινωνική ανισότητα, οικονομική κρίση, κουλτούρα των συμμοριών, καιροσκοπία, πτώση του καπιταλισμού- σήμερα, αρκετές εβδομάδες και εκατοντάδες προσαγωγές μετά, η συζήτηση που ακόμα παραμένει ανοιχτή είναι σχετικά με το ρόλο που διαδραμάτισαν τα κάθε φύσης εργαλεία και μέσα κοινωνικής δικτύωσης σε όλα τα στάδια της εξέλιξής των ταραχών -από την οργάνωση και κορύφωση μέχρι την καταπολέμηση και απόσβεσή τους. Πρωταγωνιστές αυτή τη φορά δεν ήταν οι οργισμένοι (;) νεαροί, αλλά τα Facebook, Twitter, Youtube, Skype, Tumblr, Vibe και Blackberry Messenger. Ειδικά το τελευταίο, μάλιστα, είχε την τιμητική του. Οπλισμένοι με ένα BlackBerry -το smartphone που έχει επιλέξει το 40% περίπου των εφήβων της Βρετανίας- και την ενσωματωμένη εφαρμογή δωρεάν αποστολής μηνυμάτων σε πολλαπλούς παραλήπτες/κατόχους BlackBerry, οι ταραξίες έστελναν μαζικά μηνύματα σε ολόκληρο το δίκτυο των επαφών τους, δυσκολεύοντας τον εντοπισμό τους από την αστυνομία, μιας και τα μηνύματα είναι κωδικοποιημένα και πολύ δύσκολα traceable.

Κατά τη διάρκεια των επεισοδίων στο Λονδίνο η προοπτική της ανωνυμίας έσπρωχνε τους ανθρώπους να κάνουν πραγματικά βλακώδη πράγματα. Οπως άλλωστε και ο ξακουστός σκεπτικιστής των social media Malcolm Gladwell τόνισε: «Αυτού του είδους οι ταραχές λαμβάνουν χώρα εδώ και αιώνες και χωρίς την ύπαρξη των social media. Ωστόσο, αν και δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι είναι ικανά να ξεκινήσουν μια επανάσταση, αναμφίβολα οι τεχνολογίες και τα δίκτυα που λειτουργούν σε πραγματικό χρόνο μπορούν συντελέσουν στην εξάπλωσή μιας επανάστασης. Στο ίδιο σκεπτικό και ο Jared Cohen, από το Google Ideas, περιέγραψε τα εργαλεία κοινωνικής δικτύωσης μετά τα γεγονότα στην Τυνησία και την Αίγυπτο ως εργαλεία που λειτουργούν όχι ως σκανδάλη, αλλά ως «επιταχυντής» ταραχών και επεισοδίων.

Υπό ένα πρίσμα το ίδιο συμβαίνει και με το διαδίκτυο, όπου απλά συμπληρώνοντας μια φόρμα με ψευδή στοιχεία μπορείς να ξεκινήσεις μια ψηφιακή εξέγερση συκοφαντώντας και διαδίδοντας αναλήθειες -και φυσικά μόλις ο σπόρος πέσει, το έδαφος είναι πάντα γόνιμο. Πάρτε για παράδειγμα τα σχόλια κάτω από όλα τα βίντεο στο YouTube… (ίσως γι’ αυτό επιμένει τόσο πολύ το Google+ να χρησιμοποιούμε το πραγματικό μας ονοματεπώνυμο και όχι ψευδώνυμα). Ωστόσο, μια από τις πιο ενδιαφέρουσες εξελίξεις κατά τη διάρκεια των ταραχών ήταν οι συλλήψεις των «ταραχοποιών του καναπέ», οι οποίοι χρησιμοποιώντας τα social media υποκίνησαν τα βίαια επεισόδια χωρίς όμως να λάβουν μέρος οι ίδιοι. Στην πλειοψηφία τους πρόκειται για βαριεστημένους έφηβους που ναι μεν ήθελαν να συμμετέχουν, αλλά δεν είχαν συνειδητοποιήσει πως ακόμα και η υποκίνηση οποιαδήποτε μορφής κοινωνικής διαταραχής επιφέρει τις κυρώσεις του νόμου. Ο πρωθυπουργός David Cameron, μάλιστα, δήλωσε πως ΜΙ5 και αστυνομία «εξερευνούν» το ενδεχόμενο αν κρίνεται «σκόπιμο» και «πιθανό» να διακόψουν την πρόσβαση σε όσους χρησιμοποιούν τα εργαλεία και μέσα κοινωνικής δικτύωσης για προωθήσουν διαταραχές και εγκληματικότητα, ενώ η Υπ. Εσωτερικών Theresa May θα συναντήσει εκπροσώπους από το Facebook, το Twitter και τη RIM (κατασκευάστρια των Blackberries) προκειμένου να συνομιλήσουν σχετικά με τις «υποχρεώσεις» των τελευταίων κατά τη διάρκεια αναταραχών J

Πολλοί είναι αυτοί που έσπευσαν να συγκρίνουν τα επεισόδια του Λονδίνου με ότι συνέβη στο Βανκούβερ τον Ιούνιο όταν η τοπική ομάδα χόκεϊ έχασε στον τελικό του Stanley Cup. Το κοινό στοιχείο των δύο ασύνδετων εκ πρώτης ματιάς γεγονότων είναι η συμβολή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης στην εύρεση των δραστών. Και στις δύο πόλεις με το ξέσπασαν τα επεισόδια το Twitter πήρε φωτιά. Αγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι άρχισαν να μοιράζονται φωτογραφίες των ταραξιών, ενώ λίγο αργότερα, συνειδητοποιημένοι πολίτες -ενθαρρυμένοι και από την αστυνομία της πόλης- δημιούργησαν ένα λογαριασμό στο Tumblr, στον οποίο αυτόπτες μάρτυρες ανέβαζαν φωτογραφίες ατόμων να καταστρέφουν ή να κλέβουν και οι άλλοι χρήστες μπορούσαν να αναγνωρίσουν τους ενόχους. Παρόμοιες προσπάθειες έγιναν και στο Flickr και το YouTube και το όλο σύστημα -καθόλου παραδόξως- δούλεψε ρολόι. Ειδικά στο Λονδίνο μάλιστα, ο συνδυασμός ενός από τα πιο εξελιγμένα κυκλώματα κλειστής παρακολούθησης και της αρμάδας των καμερών από τα κινητά τηλέφωνα των απλών πολιτών διευκόλυναν το έργο της δικαιοσύνης.

Ουκ έστιν αριθμός σχολίων, φωτογραφιών και βίντεο που ανέβηκαν στον παγκόσμιο ιστό και μοιράστηκαν οι χρήστες των απανταχού κοινωνικών δικτύων κατά τη διάρκεια των επεισοδίων αλλά και αρκετές μέρες μετά. Ωστόσο, δύο είναι περιπτώσεις που ξεχώρισαν και πήραν διαστάσεις ανεμοστρόβιλου -η καθεμία για διαφορετικούς λόγους. Η πρώτη αφορά στον ιστορικό David Starkey που προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων όταν καλεσμένος σε εκπομπή του BBC2 για να σχολιάσει τα επεισόδια ξεκίνησε να διαβάζει ξανά την περίφημη ομιλία του Enoch Powell για επερχόμενους ποταμούς αίματος και ισχυρίστηκε ότι το μεγάλο πρόβλημα της Αγγλίας είναι «ότι οι λευκοί έγιναν μαύροι». Η κατακραυγή εναντίον του κ. Starkey ξεκίνησε από το Twitter -ανάμεσα στους εκατοντάδες ανώνυμους που εξέφρασαν τη δυσαρέσκεια τους και ο βουλευτής των Εργατικών Jeremy Corbyn- συνεχίστηκε με επικριτικά σχόλια στα αντίστοιχα βίντεο του YouTube, ενώ το group “Black culture isn't a problem, David Starkey. Racists like you are”, στο Facebook αριθμεί ήδη πάνω από 5.200 μέλη.

Από την άλλη, η δεύτερη περίπτωση είναι αυτή της Pauline Pearce, της ηρωίδας του Hackney με το μπαστούνι. Ενα μήνα πριν κανείς δεν ήξερε την 45χρονη κα. Pearce, την τρίτη νύχτα των επεισοδίων όμως έγινε παγκόσμιο φαινόμενο όταν βγήκε στο δρόμο όχι με το μέρος των ταραχοποιών, αλλά για να τους φωνάξει κατάμουτρα πόσο λάθος κάνουν: «Δείτε την πραγματικότητα, όλοι εσείς οι μαύροι με εκνευρίζετε πολύ. Δείτε την πραγματικότητα και ας παλέψουμε για μια αιτία και όχι για να κλέψουμε ένα ζευγάρι παπούτσια». Στο twitvid το βίντεο με το μαινόμενο λόγο της μετράει ήδη πάνω από 1.7 εκατομμύρια προβολές και σε περίπτωση που κανείς νομίζει πως η κα. Pearce σηκώθηκε από τον αναπαυτικό καναπέ της επειδή δεν είχε κάτι καλύτερο να κάνει, ας σημειωθεί ότι είναι παιδί μεταναστών από τα νησιά Μπαρμπάντος, ανύπαντρη μητέρα στα 21, ο γιος της μαχαιρώθηκε μπροστά στα μάτια της από μέλη συμμορίας, μια από τις κόρες της βιάστηκε, η ίδια πέρασε αρκετό διάστημα στη φυλακή όταν κάποιος την ξεγέλασε και της ζήτησε να περάσει από τα σύνορα ένα βαζάκι με πιπεριές τουρσί που περιείχε κοκαΐνη!!! Και το κερασάκι στην τούρτα είναι ότι τώρα παλεύει με την τρισκατάρατη αρρώστια (παρεμπιπτόντως η Lady P, όπως είναι πλέον γνωστή, ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει το πρώτο της single με τίτλο “ Do Something for Life” για να μαζέψει χρήματα για τους νέους της Αγγλίας -όπως η ίδια ισχυρίζεται).

Το παράδοξο είναι ότι τα ίδια μέσα κοινωνικής δικτύωσης που όλοι κατηγορούν ως υπεύθυνα για την οργάνωση και την αστραπιαία εξάπλωση των βίαιων επεισοδίων, βοήθησαν στο να πάρουν οι Λονδρέζοι τους δρόμους τους πίσω. Και να το πώς. Twitter και Facebook αποδείχθηκαν οι ιδανικές πλατφόρμες κινητοποίησης εθελοντών για τον καθαρισμό των δρόμων μετά το τέλος των ταραχών. Το @RiotCleanup στο Twitter πχ. συγκέντρωσε πάνω από 50.000 ακόλουθους σε λιγότερο από 10 ώρες και για μέρες αποτέλεσε το κύριο μέσο οργάνωσης των εθελοντών που μάθαιναν τις νέες τοποθεσίες και ώρες και οπλισμένοι με σακούλες, σκούπες και φαράσια έκαναν τους δρόμους του Λονδίνου να λάμπουν -τρόπο τινά. Φυσικά, παρόμοιο γκρουπ δημιουργήθηκε και στο Facebook παροτρύνοντας τον κόσμο να πάρει την υπόθεση προσωπικά και να βοηθήσει το έργο των αρμόδιων αρχών. Το αποτέλεσμα; εκατοντάδες εθελοντές δήλωσαν παρών και διέδωσαν την πρωτοβουλία, η οποία, σημειωτέον, στηρίχθηκε από πασίγνωστη εταιρεία σούπερ μάρκετ που μοίρασε φαγητό στους εθελοντές.

Google+ Η νέα επανάσταση των κοινωνικών δικτύων

2011-07-25T10:12:00.000+03:00

Εν έτει 2011, το θέμα δεν είναι αν ανήκουμε σε κάποιο από τα online κοινωνικά δίκτυα, αλλά το κατά πόσο καλά το κάνουμε, υποστηρίζει ο δρ. Erik Qualman, καθηγητής στο Hult International Business School, στο νέο του βίντεο με τίτλο Social Media Revolution 2011. Το φετινό βίντεο έχει περισσότερο ενδιαφέρον και σημασία από ποτέ, μιας και βασισμένο στα στοιχεία του βιβλίου “Socialnomics: How Social Media Transform The Way We live And Do Business”, παρουσιάζει απίστευτα δεδομένα για την online ζωή και πως αυτή επηρεάζει την offline πραγματικότητα μας. Για σκεφτείτε το λιγάκι… 1 στα 5 ζευγάρια και 3 στα 5 ομοφυλόφιλα ζευγάρια γνωρίζονται online, ενώ αιτία για 1 στα 5 διαζύγια είναι πλέον το Facebook! H Lady Gaga, ο Justin Timberlake και η Britney Spears έχουν περισσότερα άτομα που τους ακολουθούν στο Twitter από το συνολικό πληθυσμό της χώρας μας, και αν η Wikipedia ήταν βιβλίο θα είχε 2,5 εκατ. σελίδες! Τα υπόλοιπα είναι απλά λεπτομέρειες μιας πραγματικότητας που αλλάζει τόσο πολύ και τόσο γρήγορα, που ακόμα και ο όρος online κοινωνικά δίκτυα θα είναι «άχρηστος» πολύ σύντομα, καθώς το διαδίχτυο και οι συνδέσεις με τον κόσμο γίνουν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Πώς λοιπόν το Google να λείπει από το χορό αυτό; Μπορεί φυσικά το Youtube να είναι η δεύτερη μεγαλύτερη μηχανή αναζήτησης, ωστόσο αν το Facebook ήταν χώρα θα ήταν η 3η μεγαλύτερη του κόσμου και αυτό το τελευταίο από μόνο του είναι ικανό να κάνει τη μαμά Google να σκάσει από τη ζήλεια της.

Με κάποιο τρόπο έπρεπε να πάρει το αίμα της πίσω και να δείξει την απόλυτη κυριαρχία της. Κι έτσι φτάσαμε να παρουσιάσει το Google+, το νέο κοινωνικό project που θα κονταροχτυπηθεί με το Facebook! Ουσιαστικά πρόκειται για την τρίτη απόπειρα, μετά τα αποτυχημένα Google Wave και Google Buzz και φιλοδοξεί να πετύχει εκεί που οι προηγούμενες απέτυχαν. Προς το παρόν το Google+ λειτουργεί δοκιμαστικά σε κινητά Android και σε λίγους τυχερούς που κατάφεραν αν πάρουν μια πρόσκληση. Παρ’ όλ’ αυτά, οι πρώτες εντυπώσεις και πληροφορίες είναι εξαιρετικά αισιόδοξες και όπως φαίνεται στέκεται αντάξια στο ύψος των περιστάσεων. Εν συντομία το Google+ επιτρέπει στους χρήστες να μοιράζονται φωτογραφίες, μηνύματα, σχόλια και χάρτες. Ακούγεται ακριβώς σαν τον αντικαταστάτη του Facebook, κάτι που πολύ θα το ήθελε, αλλά επί της ουσίας δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας νέος τρόπος για να χρησιμοποιούν οι χρήστες το Google και όλες τις υπηρεσίες που προσφέρει.

Προς το παρόν τα χαρακτηριστικά που υποστηρίζει το Google Plus είναι: Circles, Sparks, Hangouts, Instant Upload, Huddle. Το Circles δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα εργαλείο κατηγοριοποίησης των φίλων σε κύκλους όπως οικογένεια, φίλοι, εργασία, κοκ. μέσα από ένα πολύ φιλικό και εύχρηστο περιβάλλον χρήσης. Προφανώς μπορείτε να αλλάξατε τις ρυθμίσεις ασφαλείας και κάθε κύκλος να έχει συγκεκριμένη πρόσβαση και δικαιώματα. Το Sparks είναι το νέο Twitter και Tumblr μαζί, χωρίς όμως τους περιορισμούς των 140 χαρακτήρων και φυσικά με τη δυνατότητα για άμεση επικοινωνία. Μπορείτε να μοιραστείτε με τους φίλους σας -όλους ή μονάχα με όσους ανήκουν σε ένα συγκεκριμένο κύκλο- οτιδήποτε ανακαλύψετε στο διαδίκτυο και να σχολιάσετε όλοι μαζί το κάθε κοινό αντικείμενο. Το Hangouts είναι το νέο group video chat ή αλλιώς ο αντίπαλος του Skype (το οποίο παρεμπιπτόντως εξαγοράστηκε πρόσφατα από την Microsoft). Εδώ μπορείτε να ανοίξετε τις κάμερές σας και να συνομιλήσετε όλοι μαζί σε πραγματικό χρόνο, όπως ακριβώς θα κάνατε αν βρισκόσαστε στο ίδιο δωμάτιο. Το Instant Upload είναι αυτό που υπονοεί το όνομα της υπηρεσίας: αυτόματη αντιγραφή και μεταφορά των φωτογραφιών σας στο σύννεφο του Google χωρίς να χρειάζεται να σκέφτεστε το πώς και το πότε. Το Huddle είναι η νέα εφαρμογή για group messaging, δηλαδή συζητήσεις τύπου SMS με τα άτομα του κάθε κύκλου σε πραγματικό χρόνο, χωρίς όμως την παραμικρή χρέωση μιας και όλη η κίνηση γίνεται στο διαδίκτυο και όχι στις κυψέλες κάποιου δικτύου κινητής τηλεφωνίας -τρέμε κι εσύ Apple με το iMessage που θα ενσωματώσεις στο νέο iOS 5!

Το Google+ διαφέρει στη σχεδίαση, μιας και επικεφαλής του όλου σχεδίου είναι ο πολύς Andy Hertzfeld με τα είκοσι σχεδόν χρόνια προϋπηρεσίας στην Apple. Είναι αισθητικά βελτιωμένο στα σημεία και παράλληλα λειτουργικό, γρήγορο και πάνω απ’ όλα απλό και λιτό στη χρήση. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι το Google παράλληλα με την ανακοίνωση του Google+ προχώρησε σε αισθητικές αλλαγές στο Gmail, στο Google.com, στο Google News, και άλλες υπηρεσίες. Ετσι, πχ. το έμπειρο μάτι μπορεί εύκολα να εντοπίσει τις μικρές αλλαγές στο λογότυπο, τη γραμματοσειρά, την τοποθέτηση των υπερσυνδέσμων και την εμφάνιση της μαύρης μπάρας στο πάνω μέρος της σελίδας του Google Search, τα δύο νέα θέματα για το Gmail που πλησιάζουν περισσότερο την προσέγγιση του Google+ με λιτά γραφικά, πολύ λευκό και έντονη αντίθεση στα χρώματα, τα badges που επιβραβεύουν την ανάγνωση ειδήσεων στο Google news και τα νέα Google Image Search και Google Voice Search (αναζήτηση φωτογραφιών και εικόνων παρόμοιων με αυτές που έχετε αποθηκευμένες ή βλέπετε αυτή τη στιγμή και φωνητική αναζήτηση αντίστοιχα).

Εν κατακλείδι, σύμφωνα και με τον Titana του pestaola.gr, το πώς θα εξελιχθεί το Google+ και τι θα προσθέσει ή θα αφαιρέσει ο Andy Hertzfeld μένει να το δούμε, το μόνο σίγουρο είναι ότι η σχεδιαστική φιλοσοφία του Google αλλάζει και δίνεται μεγαλύτερη σημασία στη λειτουργικότητα του ωραίου παρά στην ταχύτητα του απλού.

Σύνταξη; Last year!

2011-07-23T02:22:00.000+03:00

Όπως και να το κάνουμε, όσες φορές και αν ακούσεις τους γονείς σου και γενικά όλους τους μεγαλύτερους να λένε πως ο χρόνος κυλάει γρήγορα και τα χρόνια περνάνε χωρίς να τα καταλάβεις, όταν είσαι εκεί γύρω στα τριάντα, σου είναι απλώς αδιανόητο να το συνειδητοποιήσεις. Είναι τόσα πολλά αυτά που ακόμα θέλεις να δεις, να νιώσεις και να καταφέρεις που απλά δεν μπορείς. Μήπως όμως και αυτοί με τη σειρά τους μπορούν να καταλάβουν πόσο παράλογο ακούγεται στα αυτιά μας το ότι θα πρέπει να δουλεύουμε για τα επόμενα τριάντα πέντε χρόνια ή μέχρι να φτάσουμε τα εξήντα πέντε; Εδώ καλά καλά δεν καβατζάραμε τα τριάντα…

Στην καλύτερη των περιπτώσεων -την ιδανική και ιδεατή δε για τους απανταχού Ελληνες γονείς- έχεις τελειώσει λύκειο, περάσει πανελλήνιες με την πρώτη σε σχολή που σε ενδιαφέρει και έχεις και ένα μάστερ στο τσεπάκι σου. Με λίγα λόγια είσαι δεκαοκτώ συν τέσσερα της σχολής συν ένα ή δύο για το μάστερ, κάπου εκεί στα είκοσι τρία. Βάλε τώρα και ένα χρόνο το φανταρικό και ένα ακόμα γιατί τον πρώτο χρόνο στη σχολή την είδες λιγάκι «μπέλα βίστα» και έμεινες πίσω, φτάσαμε τα είκοσι πέντε και συγχαρητήρια μόλις εισήλθες στον περίφημο εργασιακό χώρο! Και επειδή είσαι είτε το σούπερ ταλέντο, είτε υπερβολικά τυχερός (είτε εκπαιδευτικός), βρήκες δουλειά τον ίδιο χρόνο που αποφοίτησες. Εισερχόμενος λοιπόν στην τρίτη δεκαετία σου, έχεις δουλέψει για πέντε χρόνια και ήδη σου φαίνεται μια ολόκληρη ζωή. Μη χολοσκάς, όμως, σου μένουν μονάχα τριάντα ακόμα χρόνια για να βγεις στη σύνταξη. Δηλαδή, όσο ακριβώς χρονικό διάστημα έχεις ζήσει μέχρι τώρα. Πώς λοιπόν να μη σου φαίνεται έτη φωτός μακριά η στιγμή που θα συνταξιοδοτηθείς; -και άσε όλους τους γηραιότερους να λένε.

Από την άλλη υπάρχουν τόσες πολλές παραλλαγές στο παραπάνω σενάριο και δυστυχώς οι περισσότερες από αυτές δεν είναι και τόσο ευχάριστες. Μήπως όλοι όσοι τελείωσαν πανεπιστήμια και ΤΕΙ και είναι «σπουδαγμένοι» βρήκαν δουλειά μέσα στον πρώτο χρόνο μετά την αποφοίτησή τους; Γιατί δουλειές του τύπου γραμματέας, πακετάς, γκαρσόνι και πωλήτρια με μισά ένσημα ή εντελώς μαύρα (στα είκοσι πέντε το μόνο που θέλεις είναι να έχεις ρευστό, τελεία και παύλα) υποτίθεται πως είναι προσωρινές μέχρι να βρεθεί κάτι καλύτερο. Ουδέν μονιμότερο παρά του προσωρινού… και περνάνε έτσι τα χρόνια. Σιγά να μη καθίσεις να σκεφτείς τι θα γίνει στα εξήντα σου. Γιατί να το κάνεις αυτό στον εαυτό σου; Για να πέσεις μόνος σου στην μαύρη την κατάθλιψη; Ποιος ζει ποιος πεθαίνει μέχρι τότε.

Ζοφερότερα σενάρια δεν έχει νόημα να αναφερθούν με πλείστες λεπτομέρειες. Η ανεργία μαστίζει και η «γενιά των 592 ευρώ» ζει και βασιλεύει. Και ας μην μας φτάνανε όλα αυτά, ήρθε και η κρίση και γίναμε ένα μάτσο περισσότερο χάλια. Να ’σαι λοιπόν και πάλι άνεργος, με λίγα μονάχα χρόνια προϋπηρεσίας και χωρίς πολλές εμπειρίες, να παίρνεις το επίδομα από τον ΟΑΕΔ και να ψάχνεις και πάλι για δουλειά. Το χειρότερο δε είναι ότι μένεις ακόμα με τους γονείς σου και έχεις πάψει εδώ και καιρό να σκέφτεσαι καινούργια σπίτια, διακοπές, γάμους, παιδιά, κτλ. Το μόνο ευπροσήγορο στην όλη κατάσταση είναι ότι ακόμα και οι τράπεζες έχουν μπει στο κλίμα πλήρως και έπαψαν να σου στέλνουν ενημερωτικά φυλλάδια για δάνεια πρώτης κατοικίας εδώ και καιρό (γενικά έπαψαν να σου στέλνουν το οτιδήποτε -μάλλον δεν θέλουν να σε εξαγριώσουν περισσότερο). Για το μόνο που δεν είμαι σίγουρος μόνο, είναι αν στέλνει ο διευθυντής του εκάστοτε υποκαταστήματος συγχαρητήρια επιστολή για κάθε κατάθεση, μιας και προσωπικά δεν χρειάστηκε ποτέ μέχρι τώρα να βάλω χρήματα στο λογαριασμό μου :-/

Στα ΠΚ χρόνια (πριν την οικονομική κρίση) κάθε φορά που έβλεπα ειδήσεις και μιλούσαν για ασφαλιστικές μεταρρυθμίσεις άλλαζα κανάλι. Μέχρι να βγω εγώ στη σύνταξη θα αλλάξει οχτακόσιες φορές το νομοσχέδιο. Αλλωστε κάθε νέα κυβέρνηση, μάλλον για να δείξει πως παράγει θεάρεστον έργον (;) κάνει και κάποιες αλλαγές -βελτιωτικές διορθώσεις νομίζω τις λέει. Πάνω κάτω, στη χειρότερη των περιπτώσεων, περιμένω μέχρι να φτάσω τα συντάξιμα όρια, έξι νέα ασφαλιστικά νομοσχέδια και είμαι εκ των προτέρων πεπεισμένος πως δεν θα είναι για το καλό μου. Περικοπές, περικοπές και περισσότερες περικοπές. Στα ΜΚ χρόνια τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα. Και πάλι όμως δεν πρέπει να χολοσκάς για το συνταξιοδοτικό, γιατί κατά πάσα πιθανότητα έχεις να αντιμετωπίσεις αμεσότερα, βιοποριστικά προβλήματα. Κάθε πράγμα στο καιρό του, λοιπόν, και ο κολιός τον Αύγουστο, σύμφωνα και με τη λαϊκή σοφία.

Ποιος ο λόγος να προβληματίζομαι από τώρα τι σύνταξη θα παίρνω; Αν φυσικά το κράτος συνεχίζει να δίνει συντάξεις σε τριάντα χρόνια από τώρα Από το να κάθομαι να υπολογίζω όρια κατώτατα ή ανώτατα, προτιμώ να πάω έξω για καφέ -τώρα που ακόμα προλαβαίνω. Ισως μετά από καμιά δυο δεκαετίες, όταν μου στείλει η τράπεζα μαζί με τον αναλυτικό λογαριασμό και κανένα ενημερωτικό φυλλάδιο να ασχοληθώ με το όλο θέμα. Μέχρι τότε όμως πολύ απλά αρνούμαι.

Εγώ πότε θα πάρω σπίτι;

2011-05-18T05:33:00.001+03:00

Δεν είχε τύχει μέχρι τώρα να το συνειδητοποιήσω, αλλά από όλους τους παιδικούς φίλους και φίλες -άλλοι ελεύθεροι, άλλοι παντρεμένοι με παιδιά και άλλοι ζευγάρια που συζούν- μόνο ένα ζευγάρι έχει αγοράσει διαμέρισμα -ενώ ένας πολύ καλός φίλος ακόμα περιμένει να μπει στο καινούργιο του σπιτικό. Ολοι οι υπόλοιποι είμαστε ή στο νοίκι ή ακόμα με τους γονείς στο πατρικό. Τώρα αν αυτό είναι φυσιολογικό ή όχι δεν ξέρω, είμαι σίγουρος όμως πως δεν συμβαίνει μόνο στη δική μου παρέα.

Ωστόσο, όλοι έχουμε έτοιμη μια δικαιολογία. Οι εκπαιδευτικοί λέμε πως ακόμα γυρίζουμε από τόπο σε τόπο νοικιάζοντας, οπότε περιμένουμε να σταθεροποιηθούμε κάπου και μετά να αγοράσουμε. Τα φιλικά ζευγάρια με ή χωρίς παιδιά βασίζονται σε γονείς και πεθερικά που προφανώς έκαναν το κουμάντο τους πολλά χρόνια πριν και αγόρασαν και ένα σπίτι για τα τέκνα τους, ενώ οι υπόλοιποι προσπαθούν να πείσουν τους εαυτούς τους πως δεν είναι και τόσο κακό να μένεις με τους γονείς σου στα 30 σου -«προσωρινά μόνο, μέχρι να μαζέψω χρήματα και να πάω κάπου αλλού». Μεταξύ μας δεν νομίζω να αλλάξει και πολύ η κατάσταση στα επόμενα χρόνια. Με τα σημερινά δεδομένα κανείς μας δεν βγαίνει να αγοράσει σπίτι ή έστω ένα διαμέρισμα, ενώ οι προοπτικές κάθε άλλο παρά ευοίωνες είναι.

Το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, μάλιστα, επιχείρησε να προσδιορίσει τα σημαντικότερα εμπόδια για την αγορά ακινήτων σήμερα στη χώρα μας και κατέληξε στο συμπέρασμα πως και η επόμενη διετία προμηνύεται ιδιαίτερα δύσκολη για την ελληνική αγορά ακινήτων, μιας και η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών δεν σκοπεύει να προβεί στην απόκτηση πρώτης ή παραθεριστικής κατοικίας. Ο κύριος λόγος της απροθυμίας τους να προχωρήσουν σε μια τέτοια επένδυση έχει να κάνει με τα φορολογικά μέτρα που λαμβάνει η πολιτεία εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, τα οποία επιβαρύνουν τα ακίνητα.

Η έρευνα του Τμήματος Στατιστικής του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών για την ελληνική κτηματαγορά το 2010 διενεργήθηκε σε δείγμα 1.092 ατόμων, ηλικίας 18 ετών και άνω, από το νομό Αττικής, με τηλεφωνικές συνεντεύξεις και χρήση δομημένου ερωτηματολογίου, την περίοδο από Οκτωβρίου - Νοεμβρίου 2010, ενώ παρουσιάστηκε στο πλαίσιο της 4η Διεθνούς Εκθεσης & Συνεδρίου Ακινήτων PROPERTY 2011. Συγκεκριμένα, οκτώ στους δέκα ερωτηθέντες δεν προτίθενται να αγοράσουν κατοικία το διάστημα 2010 - 2011, ενώ σε ό,τι αφορά την εξοχική κατοικία δε, η οποία φαίνεται να πλήττεται περισσότερο από την κρίση, το ενδεχόμενο αγοράς ενός τέτοιου ακινήτου την επόμενη διετία απορρίπτουν οι εννιά στους δέκα ερωτηθέντες. Επιπλέον, περισσότεροι από τους μισούς ερωτηθέντες απάντησαν ότι η οικονομική κρίση που διέρχεται η χώρα έχει αυξήσει το άγχος τους τόσο σχετικά με την εργασιακή τους κατάσταση όσο και σχετικά με ζητήματα κατοικίας, όπως λχ. η αποπληρωμή στεγαστικών δανείων ή ενοικίου. Βάσει των αποτελεσμάτων της έρευνας, το ποσοστό των ερωτηθέντων που θεωρούν την υπέρμετρη φορολογία έναν από τους παράγοντες οι οποίοι επηρεάζουν την απόφασή τους για την απόκτηση κατοικίας αγγίζει σχεδόν το 40%, ενώ σημαντικά εμπόδια στην αγορά ακινήτων εκτιμάται ότι είναι η έλλειψη αίσθησης ασφάλειας στην εργασία και η δυσκολία συγκέντρωσης του απαιτούμενου ποσού, καθώς περισσότεροι από τους μισούς δεν πιστεύουν ότι θα μπορούσαν να εξυπηρετήσουν ένα στεγαστικό δάνειο.

Οπότε τι κάνουμε; Πάει το κλασικό Ελληνικό όνειρο για σπίτι και εξοχικό; Καταρρίπτεται; Μάλλον μπαίνει στο ψυγείο για μερικά χρόνια… και μέχρι τότε ο καθένας θα την βολέψει όπως μπορεί. Λύσεις εξάλλου υπάρχουν διάφορες. Πρώτη και καλύτερη φυσικά η συγκατοίκηση, είτε με κάποιο γνωστό είτε με κάποιον παντελώς άγνωστο. Πιστέψτε με μπορεί με το άκουσμα της λέξης συγκάτοικος το μυαλό να πηγαίνει μηχανικά στα χρόνια τα φοιτητικά, ωστόσο το σύστημα δουλεύει κανονικά ιδιαίτερα στο εξωτερικό. Και γιατί όχι άλλωστε; Σε ένα τεράστιο τρίπατο σπίτι με πέντε κρεβατοκάμαρες και κήπο μπορείς να περάσεις και ώρες χωρίς να συναντήσεις ψυχή, ενώ η προοπτική του να γυρίσεις σπίτι μετά τη δουλειά και να υπάρχει και ένα πιάτο φαγητό δεν είναι και τόσο κακή ιδέα! Από την άλλη υπάρχει και η λύση της πρωταγωνίστριας της καινούργιας ταινία του Στράτου Τζίτζη, 45 τετραγωνικά. Η Χριστίνα, αντιπροσωπευτικό μέλος της γενιάς των 700 ευρώ (που προσφάτως μετονομάστηκε σε γενιά των 592 ευρώ), αποφασίζει να πιάσει σπίτι μόνη σε μια περιοχή γεμάτη μετανάστες -κοινώς απλησίαστη από Ελληνες- και να κάνει τα πρώτα βήματά της στην ελευθερία ξένη ανάμεσα σε ξένους.

Tokyo Magnitude 8.0

2011-05-18T05:30:00.000+03:00

Κάθε μέρα στο μετρό ξεφυλλίζω -διαβάζω θα ήταν υπερβολικό- δύο εφημερίδες: μία στον πηγαιμό στη δουλειά και μία στο γυρισμό. Και οι δύο είναι δωρεάν, τις περισσότερες φορές φιλοξενούν το ίδιο περιεχόμενο, ενώ τρομερά λεπτομερείς αναλύσεις απουσιάζουν. Διόλου δεν με πειράζει όμως μιας και εξυπηρετούν άψογα το λόγο ύπαρξής τους. Μέσα σε ένα τέταρτο μαθαίνω πάνω κάτω τι γίνεται στον κόσμο και φτάνω και στον προορισμό μου! Από εκεί κι έπειτα σπάνια κάθομαι να σκεφτώ τι ακριβώς διάβασα, μιας και οι σκέψεις μου αναλώνονται στην τετριμμένη ρουτίνα. Κάπως έτσι, ατυχήματα, περιβαλλοντολογικές κρίσεις, ποδοσφαιρικές νίκες, εμφύλιοι πόλεμοι και κουτσομπολιά έχουν γίνει τόσο πολύ κομμάτι της καθημερινότητας που -έχω την εντύπωση ότι- τα παίρνω ελαφρά τη καρδία -πολύ περισσότερο μάλλον από ότι θα έπρεπε.

Κάτι παρόμοιο συνέβη και με το σεισμό και το τσουνάμι στην Ιαπωνία. Την πρώτη μέρα διάβασα τα πάντα σε εφημερίδες και μπλογκ, παρακολούθησα βίντεο στο διαδίκτυο και έμεινα με το στόμα ανοικτό. Μέσα σε όλα θυμήθηκα κι ένα ανιμέ που είδα πρόσφατα με τον ευφάνταστο τίτλο «Τόκυο 8 Ρίχτερ» και ανατρίχιασα ακόμα περισσότερο -πιο άλλος λαός θα έκανε παιδική (;) σειρά όπου ο τρίχρονος πρωταγωνιστής πεθαίνει όταν ένα ολόκληρο κτίριο καταρρέει και το πνεύμα του βοηθάει την αδερφή του να βρει τους γονείς τους σε ένα πλήρως κατεστραμμένο σκηνικό;

Τη δεύτερη μέρα το ίδιο, την τρίτη μέρα ωστόσο δεν διάβασα ολόκληρα τα άρθρα -μια διαγώνια ματιά ήταν πλέον αρκετή. Φτάσαμε στα πρόθυρα πυρηνικού ολέθρου και το «ενδιαφέρον» αναζωπυρώθηκε. Τα ξεκοκάλισα και πάλι όλα. Το παράδοξο ωστόσο ήταν ότι ο πηχυαίος τίτλος που εντυπώθηκε στο μυαλό μου δεν αφορούσε τους αντιδραστήρες του Φουκουσίμα -δίχως πλήρως διευκρινισμένους λόγους διακατέχομαι πάντα από μια εκνευριστική αισιοδοξία και γι’ αυτό είμαι σίγουρος πως δεν θα έχουμε ένα νέο Τσέρνομπιλ- αλλά την έλλειψη τροφίμων στο Τόκυο. Πού;;; στο Τόκυο! Την πρωτεύουσα της Ιαπωνίας -λέγε με σούπερ ανεπτυγμένη χώρα, υπερδύναμη και πρωτοπόρο σε αναρίθμητους επιστημονικούς τομείς.

Αν κλείσω τα μάτια και σκεφτώ το Τόκυο, το πρώτο πράγμα που έρχεται στο μυαλό είναι πλατείες και οι λεωφόροι με κτίρια στολισμένα με δισεκατομμύρια λαμπάκια νέον και φωτεινές επιγραφές που κάνουν την πλατεία Πικαντίλι να μοιάζει με φτωχό συγγενή απέναντί τους. Μα πώς είναι δυνατό σε αυτή την τόσο φωτεινή πόλη να τελειώσουν τα τρόφιμα; Τόκυο σημαίνει δρόμοι με χιλιάδες περαστικούς κάθε λεπτό, όλες τις φυλές του Ισραήλ μαζεμένες σε μια πόλη -άλλοι για δουλειές και άλλοι για διασκέδαση- τεράστιες διαφημίσεις παντού, ράμεν νουντλς και μάνγκα. Γι’ αυτό μου έρχεται πολύ δύσκολο και τρομακτικό την ίδια στιγμή. Αν κάτι τόσο πρωτοφανές συνέβη στη χώρα του ανατέλλοντος Ηλίου όπου όλα είναι σε τάξη, οι κερασιές ανθίζουν και το τσάι αποτελεί ακόμα ιεροτελεστία, τότε γιατί όχι -πολύ πιο εύκολα μάλιστα- και στη χώρα μας.

Από την άλλη, διαβάζοντας άρθρα για την κατάσταση που επικρατεί/επικρατούσε/θα επικρατεί στο Πακιστάν, τη Λιβύη, τη Βραζιλία ή την Αφρική -ντρέπομαι πραγματικά που το παραδέχομαι- αλλά δεν μου κάνει πια τόσο εντύπωση, δεν σοκάρομαι. Εφτασα τώρα να το συνειδητοποιήσω πως έχοντας εκτεθεί σε τόσες πολλές σκληρές εικόνες (ξεκινώντας από την Αιθιοπία από τότε που ήμουν παιδί και φτάνοντας μέχρι τις πρόσφατες φυσικές καταστροφές), έχω κατά κάποιο παράλογο (;) λόγο ταυτίσει τις περιοχές αυτές με έλλειψη τροφίμων και υποσιτισμό και όλα τα κακά του κόσμου αυτού. Αυτό που δεν πήρα είδηση ωστόσο, είναι το πότε ξεπέρασα το αρχικό σοκ και άρχισα να θεωρώ φυσιολογική την παράλογη εικόνα ενός ανθρώπου που πεθαίνει από ασιτία, όταν το ψυγείο και τα ντουλάπια μου ξεχειλίζουν και κάθε εβδομάδα πετάω γάλα που έχει λήξει και δεν πρόλαβα να πιω. Σαν να έχει εμποτιστεί στο υποσυνείδητό μου η ιδέα πως οι άνθρωποι εκεί πάντα θα μαστίζονται από ασιτία. Οσα χρήματα κι αν συγκεντρωθούν από φιλανθρωπίες και τηλεμαραθώνιους, όσες κόκκινες μύτες κι αν φορέσω για να ξορκίσω το κακό, κάτι βαθιά μέσα μου γνωρίζει πως όλα αυτά δεν είναι αρκετά. Απαλύνουν μεν παροδικά τον πόνο, χωρίς όμως να τον εξαλείφουν ολοκληρωτικά. Είναι σαν να το περιμένω ένα πράγμα… όπου φτωχός και η μοίρα του. Αναμφισβήτητα μετά από κάθε εμπόλεμη σύρραξη ή φυσική καταστροφή επικρατεί χάος και παρουσιάζονται προβλήματα διαχείρισης τροφίμων, μόνο που αυτά συμβαίνουν ΠΑΝΤΑ μακριά από τα δικά μας σπίτια, γιατί εμείς ζούμε στην Ευρώπη σε μια ανεπτυγμένη χώρα (λόγω της προαναφερθείσας αισιοδοξίας η οικονομική κρίση θα περάσει σύντομα). Σωστά;

Ισως πάλι να φταίει και η νοοτροπία της γενιάς μου. Μπορεί οι γονείς μας να στερήθηκαν πολλά και οι παππούδες μας ακόμα περισσότερα -λέγε με Κατοχή, Εμφύλιο ή Παγκόσμιο πόλεμο- εμείς όμως είμαστε καλοαναθρεμμένοι και δεν μας έλλειψε ποτέ τίποτα (εξ ου και λίγο πιο τεμπέληδες και απαθείς). Μου είναι λοιπόν αδιανόητο να φανταστώ πως σε μια «κανονική» πόλη μπορεί να τελειώσουν τα εμφιαλωμένα νερά, το ψωμί και το γάλα μακράς διαρκείας. Μάλλον θα πρέπει αν αρχίσω να αναθεωρώ το τι είναι φυσιολογικό και το τι όχι.

Πώς να γίνετε παγκόσμιος ηγέτης

2011-02-22T18:42:00.000+02:00

Δεν ξέρω γιατί, αλλά αν και έχω διαβάσει βιβλία και βιβλία, δεν συμπάθησα ιδιαίτερα όσα στον τίτλο τους εμπεριείχαν φράσεις όπως «πρακτικές συμβουλές για να γίνετε» ή «10 + 1 τρόποι για να πετύχετε». Αυτά τα περίφημα αναγνώσματα αυτοβελτίωσης και θετικού τρόπου ζωής μέσα από εσωτερικής φύσης αλλαγές, από ένα σημείο και μετά, σταμάτησα να τα διαβάζω. Σκέψεις του τύπου «όταν θελήσεις κάτι πολύ, όλο το σύμπαν θα συνωμοτήσει μαζί σου για να το πετύχεις» ή νόμοι θετικής έλξης όπου ο καθένας τραβάει πάνω του, σαν μαγνήτης, την πραγματικότητα, μου έρχονται πιο new age από όσο μπορώ να αντέξω. Από την άλλη, όμως, δεν είμαι απλά ένας τυφλός και στείρος ορθολογιστής που αδυνατεί να συντονίσει το νου με καρδιά και να αναγνωρίσει τη σοφία αυτών των βιβλίων. Απλά έκανα ειρήνη με τον εαυτό μου καταλήγοντας στο συμπέρασμα πως πρέπει να είμαι πάντα αισιόδοξος, θετικά προκατειλημμένος και να μην τα παρατάω γρήγορα -ένα πράγμα όπως οι Τζεντάι που είναι σε επαφή με τη φωτεινή πλευρά της Δύναμης- και στράφηκα αλλού.

Τώρα τελευταία όμως άρχισα να αμφιταλαντεύομαι, με το μάτι μου να πέφτει ξανά και ξανά και σε ορισμένα συγκεκριμένα άρθρα που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα με απασχολούσαν. Μάλλον θα φταίει το γεγονός πως συνδυάζουν ετερώνυμες -μέχρι πρότινος- ιδέες για «πρώτες ύλες». Το αγαπημένο μου, δε, είναι το «πώς να γίνετε παγκόσμιος ηγέτης χρησιμοποιώντας τα κοινωνικά δίκτυα». Για την ακρίβεια είναι ένα βιβλίο 2 σε 1, μιας και εξηγεί πώς να πείσετε τα πλήθη να σας ακολουθήσουν, χρησιμοποιώντας σύγχρονες τεχνολογικές πλατφόρμες για να μεταδώσετε αρκετά «παλιά» και πολυχρησιμοποιημένα μηνύματα στους οπαδούς σας. Ας είναι καλά ο νυν πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και η προεκλογική του καμπάνια πριν από τρία χρόνια που ξεκίνησε το όλο θέμα. Ωστόσο, ο Obama αν και αποτελεί το πιο τρανταχτό παράδειγμα δεν είναι ο πρώτος διδάξας.

«Το ένα και μοναδικό μέσο που θα επιτρέψει στους Αμερικανούς να πάρουν πίσω τη χώρα τους είναι το διαδίκτυο». Ποιος νομίζετε ότι χρησιμοποίησε πρώτος αυτή τη φράση που σήμερα αποτελεί το θεμέλιο λίθο κάθε πολιτικής καμπάνιας που σέβεται τον υποψήφιό της; Καμιά ιδέα; Γυρίστε πίσω επτά χρόνια και θα συναντήσετε τον κύριο Joe Trippi. Κατά πάσα πιθανότητα δεν έχετε ακούσει το όνομά του ποτέ ξανά, αν και υπηρέτησε επικεφαλής της εκστρατείας του Δημοκρατικού υποψηφίου Howard Dean στις εκλογές του 2004. Ισως αμυδρά να θυμάστε τον Dean καθώς πολλοί πίστευαν πως θα τα καταφέρει. Καθημερινά διάβαζε αρκετά blogs και έστελνε ηλεκτρονικά μηνύματα στους οπαδούς/υποστηρικτές του. Παρόλα αυτά, οι Αμερικανοί πολίτες ψήφισαν τον Bush. Game over.

Δεν είναι λιγάκι περίεργο όμως που σχεδόν κανείς δεν θυμάται τον Dean που χρησιμοποίησε πρώτος μια τόσο επαναστατική προεκλογική στρατηγική και όλοι έχουμε συνδυάσει τις διαδικτυακές καμπάνιες με τον Obama; Δύο είναι οι κυριότεροι λόγοι για αυτό το παράδοξο φαινόμενο: η αξιοσημείωτη προσωπικότητα του Obama και το Facebook.

Χωρίς ίχνος αμφιβολίας, ο Obama ήταν ο ιδανικός υποψήφιος. Δεινός ρήτορας, απόφοιτος του Harvard, πρώτος στις προτιμήσεις των celebrities και όχι λευκός. Δίστασε, δε, να υιοθετήσει πλήρως και τις τρεις βασικές αρχές που εφάρμοσε ακόμα και ο Hitler για να κερδίσει τις εκλογές: πρώτον, μπορείς να ισχυριστείς τα πάντα, ακόμα και αν δεν είναι 100% αλήθεια, αρκεί να είσαι πειστικός (στην αυτοβιογραφία του, ο Γερμανός ηγέτης γράφει πως η μάζα αναζητά πάντα μία πειστική απάντηση, και δεν ενδιαφέρεται και τόσο για την αλήθεια). Δεύτερον, επανάληψη μήτηρ πάσης μαθήσεως -αλλά και εκλογής. Με άλλα λόγια, διάλεξε το μήνυμά σου και μην σταματάς να το διαδίδεις ούτε στιγμή. Τρίτον, μην απομακρύνεσαι πολύ από τους οπαδούς σου× είναι αναγκαίο να σε νιώθουν σχετικά κοντά σου. Τα πλήθη πάντα φωνάζουν. Ακου τη φωνή τους και πορεύσου ανάλογα.

Επιπλέον, από το 2004 έως το 2008 η χρήση του διαδικτύου εκτινάχθηκε στα ύψη και πλέον τα κοινωνικά δίκτυα είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινής επικοινωνίας εκατομμυρίων ατόμων στις ΗΠΑ αλλά και σε όλον τον κόσμο. Το μόνο που έκανε ο Obama ήταν να ακολουθήσει πιστά τις επιταγές του καιρού του. Βεβαίως για να ακριβολογούμε, το μότο του «να συμπεριφέρεσαι στους φίλους σου σαν φίλος για να σε συμπαθούν» είναι κι αυτό κλεμμένο από το συγγραφέα Dale Carnegie που το 1936 έγραψε το παγκόσμιο best-seller «Πώς να κερδίζεις φίλους και να επηρεάζεις τους ανθρώπους». Διαβάζοντας το βιβλίο αυτό συνειδητοποιεί κανείς πως το κλειδί για να κερδίζεις φίλους είναι να δείχνεις γνήσιο ενδιαφέρον στους άλλους -πληροφοριακά οι «φίλοι» του Obama στο Facebook την ημέρα των εκλογών ξεπερνούσαν τα 3.000.000! Ε, δεν χρειάζεται να έχει κανείς και πτυχίο πολιτικών επιστημών για να κάνει τις συσχετίσεις και να καταλάβει το αυτονόητο: φίλοι = ψήφοι.

GR vs TR

2011-02-02T23:13:00.001+02:00

Πολλές «μάχες» και σε διαφορετικά «πεδία» έχουμε δώσει -και συνεχίζουμε φυσικά- με τη γείτονα χώρα. Κάποιες από αυτές τις έχουμε κερδίσει, άλλες τις χάσαμε μέσα από τα χέρια μας, ενώ μερικές δεν καταφέραμε να τις κερδίσουμε ποτέ. Ακόμα και αυτές που δεν έχουν καν πολιτικό ενδιαφέρον, τις παίρνουμε πολύ προσωπικά, και καταφέρνουν να μας «συσπειρώσουν» και να μας καθηλώσουν μπροστά στις τηλεοράσεις μας.

Τρανταχτό παράδειγμα λχ. είναι η «μάχη για τους τουρίστες». Κάθε καλοκαίρι η ίδια ιστορία. Η δική μας καμπάνια εναντίον της δικής τους. Ποια χώρα θα προσελκύσει τους περισσότερους; Για χρόνια τώρα ήμαστε καθησυχασμένοι πως οι τουριστικές υπηρεσίες μας σε συνδυασμό με την αναλλοίωτη αξία της ελληνική φιλοξενίας (ας είναι καλά οι αξεπέραστες μαυροφορούσες γιαγιάδες με τα τσεμπέρια και το φλιτζανάκι με τον ελληνικό (;) καφέ στο χέρι) μας έφερναν μπροστά. Κούνια που μας κούναγε… Δυστυχώς πρέπει να το πάρουμε απόφαση, τη μάχη στον τουρισμό τη χάσαμε -τον πόλεμο όμως όχι!

Εδώ και μια δεκαετία σχεδόν η Τουρκία προσελκύει περισσότερους τουρίστες από εμάς. Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία για το πρώτο πεντάμηνο του 2010 σε σύγκριση με το αντίστοιχο διάστημα του 2009, ο αριθμός των τουριστών που επέλεξαν τα τουριστικά θέρετρα στην απέναντι πλευρά του Αιγαίου αυξήθηκε περίπου 10%. Η Τουρκία φαίνεται να βρίσκεται στην πρώτη θέση της λίστας των ξένων τουριστών, με Ρώσους, Βρετανούς, Ιρανούς και Βούλγαρους να την επιλέγουν ως το νούμερο ένα προορισμό για διακοπές. Πρόσφατα, το τουρκικό υπουργείο Τουρισμού ανακοίνωσε ότι περίπου 1,5 εκατ. τουρίστες από το σύνολο των 3,5 εκατ. ξένων τουριστών που επισκέφθηκαν την Τουρκία τον Ιούνιο του 2010, πέρασαν τις διακοπές τους στις μεσογειακές ακτές της χώρας, ενώ στο ίδιο κλίμα, η ομοσπονδία ξενοδόχων Τουρκίας συνέταξε έκθεση σύμφωνα με την οποία σημειώθηκε αύξηση περίπου 7% στον αριθμό των ξένων τουριστών που επισκέφθηκαν τη χώρα το διάστημα Ιανουαρίου - Ιουλίου 2010, καθώς εξυπηρετήθηκαν περίπου 70 εκατ. επιβάτες σε όλα τα αεροδρόμια της Τουρκίας.

Δεν χρειάζεται να διαβάσει κανείς πολυσέλιδες εκθέσεις για να καταλήξει κανείς στα ίδια συμπεράσματα. Αρκεί να ρίξει και μια ματιά στη βαθμολογία του Conde Nast Traveller (το CNT είναι μάλλον το καλύτερο ταξιδιωτικό περιοδικό στον κόσμο και έχει κερδίσει διεθνώς αναρίθμητα βραβεία για την ποιότητα, την εγκυρότητα και την αξιοπιστία του. Είναι ανεξάρτητο από την ταξιδιωτική και τουριστική βιομηχανία και οι συντάκτες του ταξιδεύουν ανώνυμα καλύπτοντας οι ίδιοι τα έξοδά τους, με στόχο να βιώσουν το ταξίδι και τη διαμονή τους όπως ο κάθε τουρίστας). Στα φετινά βραβεία αναγνωστών (Readers’ Travel Awards 2010), λοιπόν, η Τουρκία ήρθε πρώτη, ενώ εμείς «σκαρφαλώσαμε» στη 17η θέση (τα κριτήρια αξιολόγησης ήταν μεταξύ άλλων η σχέση αξίας/τιμής για τις παρεχόμενες ξενοδοχειακές υπηρεσίες, οι υπηρεσίες μεταφοράς, αλλά και τα αεροδρόμια και λιμάνια). Το μόνο ευπροσήγορο είναι η βράβευση της Μυκόνου, για έβδομη συνεχή χρονιά, στη Διεθνή Τουριστική Εκθεσης του Λονδίνου ως το «καλύτερο ευρωπαϊκό νησί», καθώς ξεπέρασε τα πλέον ανταγωνιστικά νησιά της Μεσογείου (Ιμπιζα, Κάπρι, Μαδέρα και Μαγιόρκα). Να λοιπόν, ένας ακόμη λόγος που η Μύκονος μας κάνει εθνικά περήφανους!

Και από την πολιτική ας αλλάξουμε κατηγορία για να πάμε στα καλλιτεχνικά. Οι εντάσεις στις σχέσεις με τη γείτονα χώρα μεταφέρθηκαν ακόμα και στο «ρινγκ» της Eurovision. Η Τουρκία συμμετείχε για πρώτη φορά στο διαγωνισμό το 1975, όπου ήρθε και τελευταία, και μέχρι τη δεκαετία του 1990 συνήθως πλασαριζόταν στις τελευταίες θέσεις της βαθμολογίας -τελευταία θέση το 1983 και 1987. Ακολουθώντας την πεπατημένη και εύκολη λύση, οι περισσότερες συμμετοχές της είναι οριεντάλ, αν και κατά καιρούς έχει στείλει ποπ, μπαλάντες, τουίστ, ροκ, ακόμη και πανκ συμμετοχές. Τα πράγματα άλλαξαν με την εφαρμογή του κανονισμού για την ελεύθερη επιλογή της γλώσσας και το 2003 στη Ρίγα με ερμηνεύτρια τη Σερτάμπ κέρδισε με διαφορά μόνο 2 βαθμών από το δεύτερο Βέλγιο την πρώτη θέση.

Για αρκετά χρόνια στο παρελθόν, η ανταλλαγή βαθμών ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία στο διαγωνισμό της Eurovision, ισοδυναμούσε με κάτι το σχεδόν αδιανόητο -πώς λέμε «και οι δώδεκα βαθμοί από την Κύπρο πάνε στην Ελλάδα»; -καμία σχέση. Το ξεκίνημα για μια πρώτη ανταλλαγή βαθμών έκανε η Τουρκία στα τέλη της δεκαετίας του 1980 (3 βαθμοί το 1988), για να ακολουθήσουμε εμείς αρκετά χρόνια αργότερα (8 βαθμοί το 1992). Εκτοτε έχουμε ανταλλάξει αρκετούς βαθμούς, κυρίως αυτοί προς εμάς, κρίσιμοι ωστόσο για τις μοναδικές νίκες που έχουμε σημειώσει και οι δύο. Ας μη ξεχνάμε ότι μας έχει χαρίσει το δωδεκάρι δύο φορές ως τώρα. Την πρώτη φορά στον ημιτελικό του 2004 και τη δεύτερη στον τελικό του 2005, ενώ εμείς έχουμε αρκεστεί σε ένα δεκάρι το 2001. Μάλλον πρέπει να δείξουμε περισσότερο πνεύμα γενναιοδωρίας, αλλά κάτι -αδιευκρίνιστο και μύχιο- μας κρατάει και δεν πατάμε το σωστό κουμπάκι όταν είναι να ψηφίσουμε… Δεν είναι κάπως περίεργο που κάθε χρονιά στο τέλος κάθε διαγωνισμού -ανεξαρτήτως αν έχουμε πάει καλά ή όχι- τσεκάρουμε και τη βαθμολογία της γείτονος για να δούμε αν πληγώθηκε ή αναζωπυρώθηκε το εθνικό μας γόητρο;

Του ανάποδου δέντρου

2010-12-05T14:13:00.000+02:00

Trafalgar Square

«Μα καλά τόσο ανάποδος είσαι;». Συμπέρασμα στο οποίο συχνά καταλήγουμε όταν μετά από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες, αδυνατούμε να πείσουμε το συνομιλητή μας για το αντίθετο της άποψής του. Από καιρού εις καιρόν όλοι έχουν βρεθεί στη θέση του «ανάποδου». Όταν όλοι λένε άσπρο κάποιοι επιμένουν μαύρο, και όταν όλοι στολίζουν χριστουγεννιάτικα δέντρα πλάι στον καναπέ ή το τζάκι, αυτοί τα κρεμάνε από το ταβάνι.

Μπορεί η παράδοση του στολισμού δέντρων να υπάρχει σε όλες τις θρησκείες και η προέλευση της να χάνεται στα βάθη των αιώνων, ωστόσο στο χριστιανισμό ξεκίνησε μάλλον τον 8ο αιώνα. Κανείς δεν ξέρει ποιος ακριβώς στόλισε το πρώτο δέντρο, ωστόσο οι Γερμανοί φαίνεται να είναι οι πρώτοι οι οποίοι που έβαλαν το Χριστουγεννιάτικο δέντρο σπίτι τους. Το διακοσμούσαν με καρύδια, μπισκότα και κάθε είδους συσκευασμένα φαγητά, είδη ρουχισμού ή άλλα χρήσιμα είδη και κεριά θέλοντας να συμβολίσουν τα δώρα των Μάγων στο νεογέννητο Χριστό. Σύμφωνα με ένα θρύλο, ο Λούθηρος περπατώντας σε ένα δάσος ένα χειμωνιάτικο βράδυ με ξαστεριά μαγεύτηκε από τα αστέρια που φαίνονταν σαν στολίδια πάνω στα φύλλα των δέντρων. Ετσι, έκοψε ένα μικρό έλατο και το μετέφερε στο σπίτι του όπου αντικατέστησε τα αστέρια με κεριά. Το έθιμο του στολισμένου δέντρου διαδόθηκε πολύ ανάμεσα στους Λουθηρανούς τον 18ο αιώνα και στις αρχές του 19ου έφτασε και στην Αγγλία με τον πρίγκιπα Αλβέρτο, σύζυγό της βασίλισσας Βικτωρίας.

Μια άλλη θεωρία θέλει και πάλι τη Γερμανία, αλλά του 14ου αιώνα αυτή τη φορά να είναι η εισηγήτρια του εθίμου. Τον καιρό εκείνο, πολλές εκκλησίες παρουσίαζαν θεατρικά δρώμενα με θέματα παρμένα από τη Βίβλο ώστε οι αναλφάβητοι επί το πλείστον πιστοί να μαθαίνουν τις ιστορίες. Την περίοδο των Χριστουγέννων, κυρίαρχο θέμα των θεατρικών ήταν οι Πρωτόπλαστοι και το Προπατορικό Αμάρτημα. Για το έργο αυτό εκτός από τους δύο βασικούς ηθοποιούς απαιτείτο και μία μηλιά και μάλιστα φορτωμένη με μήλα. Κομματάκι δύσκολο όμως μέσα στην καρδιά του γερμανικού χειμώνα. Για το λόγο αυτό οι εφευρετικοί Γερμανοί χρησιμοποιούσαν αντ’ αυτού κωνοφόρα δέντρα -κατά προτίμηση έλατα- που στόλιζαν με μήλα που κρεμούσαν στα κλαδιά τους. Το στολισμένο δέντρο όμως άρεσε τόσο πολύ στους πιστούς που ξεκίνησαν να στολίζουν τα σπίτια τους. Με την πάροδο του χρόνου, εκτός από μήλα κρεμούσαν και άλλα φρούτα ή φαγώσιμα είδη.

Σύμφωνα με την αγγλική παράδοση, όμως, αυτός που καθιέρωσε το έλατο ως χριστουγεννιάτικο σύμβολο ήταν ο Άγγλος ιερομόναχος Άγιος Βονιφάτιος στην προσπάθειά του να αντικαταστήσει παλαιότερα ειδωλολατρικά έθιμα. Ο Βονιφάτιος ταξίδεψε από την Αγγλία στη Γερμανία για να διδάξει το λόγου του Θεού. Λέγεται μάλιστα, ότι παρευρέθηκε σε μια τελετή παγανιστών που ετοιμάζονταν να θυσιάσουν ένα παιδί κάτω από μια βελανιδιά. Ο ιερομόναχος για να σώσει το παιδί και να σταματήσει την τελετή χτύπησε το δέντρο με το γροθιά του και αμέσως ξεπήδησαν φλόγες και τύλιξαν τη βελανιδιά. Θέλοντας, μάλιστα, να αποδώσει συμβολικά την Αγία Τριάδα, όρισε το έλατο ως δέντρο του Θεού, λόγω του τριγωνικού του σχήματος. Από τότε οι πιστοί άρχισαν να σέβονται το έλατο και μέχρι και τον 12ο αιώνα να κρεμάνε ανάποδα χριστουγεννιάτικα έλατα στα σπίτια τους ως σύμβολα του χριστιανισμού. Αργότερα όμως -παρόλο που ο στολισμός του έλατου παρέμεινε ως έθιμο- κυριάρχησε η τάση να στέκεται όρθιο με την κορυφή του προς τον ουρανό, δηλαδή προς το Θεό.

Οποια και αν είναι η αλήθεια, το σίγουρο είναι ότι σήμερα το έλατο αποτελεί το κατεξοχήν χριστουγεννιάτικο καταναλωτικό αγαθό. Λέγεται μάλιστα ότι η περίοπτη θέση και η καθιέρωσή του ως τις μέρες μας οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στα μυθιστορήματα του Ντίκενς. Ωστόσο, από χώρα σε χώρα το έθιμο συναντάται με διάφορες παραλλαγές ορισμένες από τις οποίες είναι κυριολεκτικά «ανάποδες». Στην Ελλάδα το έθιμο ήρθε για πρώτη φορά με τους Βαυαρούς, όταν το 1833 ο Οθωνας στόλισε πρώτα το ανάκτορο στο Ναύπλιο και στη συνέχεια στη Αθήνα, και από τότε συνηθίζεται να προτιμάται περισσότερο από το παραδοσιακό νησιωτικό καραβάκι. Στη Λιθουανία, συνηθίζουν να στολίζουν το δέντρο με μια αράχνη και τον ιστό της, στην Τσεχία βάζουν στο δέντρο βαμμένα τσόφλια αυγών, ενώ στις Ηνωμένες Πολιτείες γιρλάντες από ποπ κορν. Σε άλλες χώρες, τέλος, τοποθετούν ακόμα και κέρατα για να τρομάζουν τα κακά πνεύματα και να μένουν έξω από το σπίτι. Κάπως έτσι φτάνουμε και στα πραγματικά ανάποδα δέντρα που τα τελευταία χρόνια έχουν κατακλύσει τόσο τις βιτρίνες των καταστημάτων όσο και τα σαλόνια αρκετών σπιτιών.

Περί ορέξεως ουκ εστί φιλονικία. Για ορισμένους είναι τα πιο πρωτότυπα και φαντασμαγορικά, ενώ κάποιοι άλλοι «ανάποδοι» δεν τα συμπαθούν καθόλου. Ωστόσο, σε όποιο στρατόπεδο και αν ανήκουν, όλοι συμφωνούν ότι εκτός από ιδιαίτερα είναι πολύ πρακτικά και περισσότερο ασφαλή από τα κανονικά χριστουγεννιάτικα δέντρα, καθώς και περισσότερα πράγματα μπορούν να τοποθετηθούν από κάτω τους και τα στολίδια κινδυνεύουν λιγότερο από «ενδεχόμενες» πτώσεις!

Spore Σίνθια

2010-10-19T22:49:00.000+03:00

Όταν είσαι δεκαέξι βλέπεις τον κόσμο με άλλα μάτια. Ακόμα και τα πιο βαρετά και ενοχλητικά πράγματα μπορούν να μετατραπούν -κατόπιν προσεκτικής παρατήρησης- σε κοσμοϊστορικής σημασίας ανακαλύψεις. Πάρτε για παράδειγμα τις μύγες. Σήμερα δεν τις αντέχω αλλά πριν από δεκαπέντε χρόνια με είχαν κυριολεκτικά συνεπάρει. Και για όλα φταίει ένα πολύ συγκεκριμένο βιβλίο: Βιολογία Γ’ Λυκείου - Κεφάλαιο Γενετικής. Το γεγονός ότι ο πατέρας της Γενετικής, Γκρέγκορ Μέντελ καλλιέργησε και μελέτησε περίπου 28.000 μπιζελιές για να οδηγηθεί στη διατύπωση δύο νόμων σχετικά με την κληρονομική διάδοση χαρακτηριστικών από γενιά σε γενιά, ήταν από μόνο του αρκετό για πυροδοτήσει τη φαντασία μου. Στα δεκαοκτώ μου, ωστόσο, προσγειώθηκα κάπως απότομα και ακολούθησα άλλο δρόμο. Διακριτικά όμως πάντα παρακολουθούσα τις εξελίξεις στο χώρο της Γενετικής. Ως φοιτητής, άλλωστε, είχα παραχωρήσει τμήμα της ελάχιστης υπολογιστικής ισχύς του πρώτου μου υπολογιστή για την ενίσχυση αρκετών δικτύων υπολογιστικού πλέγματος (GRID) και το 2003 μετά την ανακοίνωση της ολοκλήρωσης του Προγράμματος της Αποκωδικοποίησης του Ανθρώπινου Γονιδιώματος ήμουν σίγουρος ότι οι εξελίξεις θα ήταν ραγδαίες.

Τότε, το όνομα που ξεχώρισε ήταν αυτό του Δρ. Κρεγκ Βέντερ, σήμερα όμως ο Βέντερ θεωρείται ο κορυφαίος γενετιστής στον κόσμο μιας και κατάφερε να ξεπεράσει όλους τους συναδέλφους του δημιουργώντας τον πρώτο ζωντανό οργανισμό. Μπορεί να χρειάστηκαν πολλά χρόνια σκληρής δουλειάς και πάνω από 40 εκατ. δολάρια, ωστόσο ο Βέντερ και η ομάδα του κατάφεραν να εμποτίσουν ένα βακτηριακό κύτταρο-ξενιστή με γενετικό υλικό, το οποίο ήταν εξ ολοκλήρου γενετικά κατασκευασμένο. Ως αποτέλεσμα, το τεχνητό βακτήριο που προέκυψε συμπεριφερόταν ακριβώς όπως του υπαγόρευε το συνθετικό DNA που ήταν εμφυτευμένο στο κύτταρό του. Η «Σίνθια» -αυτό το όνομα έδωσε ο Βέντερ στο συνθετικό του βακτήριο- άνοιξε το δρόμο για την κατασκευή τεχνητής ζωής, καθώς είναι το πρώτο είδος στον πλανήτη μας που μπορεί να πολλαπλασιάζεται και έχει για γονέα έναν υπολογιστή!

Φυσικά, η απόσταση μεταξύ της Σίνθιας και των πολυκύτταρων οργανισμών είναι πολύ μεγάλη, αλλά από τη στιγμή που η αρχή έγινε και ο κύβος ερρίφθη δεν έχουμε παρά να κάνουμε υπομονή. Εξάλλου, οι πολυάριθμες εφαρμογές της μεθόδου του Βέντερ σίγουρα θα κρατήσουν άσβεστο το ενδιαφέρον μας για τα επόμενα χρόνια: επαναστατικά εμβόλια και θεραπείες, συνθετικά τρόφιμα, καθαρό νερό και καταπολέμηση της ρύπανσης προτίθενται να αλλάξουν τον κόσμο αλλά και τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε το «μηχανισμό» της ζωής. Παρ’ όλ’ αυτά θα πρέπει να περιμένουμε πολύ καιρό μέχρι τη δημιουργία ακόμα και του πιο «απλού» πολυκύτταρου οργανισμού, όπως πχ. η μαγιά της μπύρας, πόσο άλλωστε μέχρι τα ανώτερα θηλαστικά και τον άνθρωπο.

Και όλοι εμείς οι ανυπόμονοι τι θα κάνουμε; Πώς θα γεμίσουμε όμως αυτό το κενό; Λοιπόν, από τη στιγμή που δεν μπορούμε να συνεισφέρουμε ενεργά ως αρωγοί στο έργο της ομάδας του Βέντερ, μπορούμε να στραφούμε μανιωδώς στο SPORE και όχι μόνο να δημιουργήσουμε τους δικούς μας οργανισμούς, αλλά και να τους εξελίξουμε. Το Spore, σύμφωνα άλλωστε και με τη Wikipedia, είναι το μοναδικό ηλεκτρονικό παιχνίδι που εμφανίζει τόσο έντονο αναδυτικό χαρακτήρα και καταφέρνει να προσομοιώσει την ίδια τη ζωή σε τόσο υψηλό επίπεδο. Το φανερώνει άλλωστε και ο ελληνικός του τίτλος: ο σπόρος της ζωής.

Στην ουσία πρόκειται για ένα παιχνίδι ελεγχόμενης εξέλιξης όπου ο παίχτης παίζει το ρόλο των μεταλλάξεων και της ελεύθερης βούλησης του οργανισμού που ελέγχει. Ο μικροοργανισμός ξεκινά σε μονοκυτταρική μορφή και εξελίσσεται αρχικά σε μονοκυτταρικό επίπεδο και έπειτα σε πολυκυτταρικό. Στο πολυκυτταρικό επίπεδο δε, αποκτά νοημοσύνη, αρχίζει να γίνεται κοινωνικός και εξερευνά τον κόσμο. Καθώς ο οργανισμός εξελίσσεται και η αντίληψή του αυξάνεται, το στυλ του παιχνιδιού αλλάζει, γεγονός που δίνει πολύ έντονα την εντύπωση ενός «ανοιχτού τέλους» χωρίς περιοριστικά όρια στο παιχνίδι. Ο,τι ακριβώς συμβαίνει και στην πραγματικότητα! Με την πρόοδο του πολιτισμού και την αποικιοκράτηση του ηλιακού συστήματος, επόμενη στη σειρά είναι εγκαθίδρυση μιας διαστημικής αυτοκρατορίας και η εξερεύνηση του αχανούς διαστήματος. Πόλεμος ή ειρήνη; Όλα μπορούν να συμβούν.

Α, και στην περίπτωση που πιστεύετε πως δεν διαθέτετε την απαραίτητη φαντασία για να προικίσετε το πλάσμα σας με ιδιαίτερες ικανότητες, δεν συντρέχει λόγος ανησυχίας. Υπάρχει πάντα η Sporepedia και η δυνατότητα να «φυλλομετρήσετε», να αξιολογήσετε αλλά και να «κατεβάστε» μια από τις 155.530 περίπου χιλιάδες δημιουργίες που δημιούργησαν οι απανταχού τον πλανήτη παίκτες του Spore. Δεν μπορεί όλο και κάτι θα βρείτε που θα είναι του γούστου σας… δοκιμάστε λχ. να βρείτε ένα πλάσμα με το όνομα Cynthia. Σίγουρα ο Βέντερ δεν είχε στο μυαλό του έναν ροζ δράκο όταν ξεκίνησε την ερευνά του, κάποιος όμως τον πρόλαβε στο ρόλο του Θεού και έδωσε στο πλάσμα του το ίδιο όνομα!

Κερδίζοντας τα προς το ζην

2010-10-19T22:44:00.001+03:00

Μέχρι πολύ πρόσφατα οι επαφές μου με τον κόσμο του τζόγου ήταν μηδαμινές. Για την ακρίβεια εκτός από τα χαρτιά την παραμονή της Πρωτοχρονιάς δεν θυμάμαι να έχω στοιχηματίσει ποτέ άλλοτε χρήματα. Παρ’ όλ’ αυτά έχει ο καιρός γυρίσματα…

Όλα ξεκίνησαν με την επίσκεψή μου στο σπίτι ενός φίλου. Μετά την πρώτη μισή ώρα, λίγο το Facebook, λίγο το Twitter και λίγο το Youtube φτάσαμε στο σημείο να καθόμαστε στο σαλόνι σε απεναντινούς καναπέδες και αντί να συζητάμε σαν άνθρωποι, να έχουμε ολοκληρωτικά βυθιστεί στους υπολογιστές μας και πού και πού να λέμε ο ένας στον άλλο τι να δει και τι να διαβάσει. Περάσαμε έτσι αρκετά λεπτά απορροφημένοι, ώσπου ένας σχεδόν ρυθμικά επαναλαμβανόμενος ήχος με επανέφερε στην πραγματικότητα. Από τον απέναντι καναπέ, ο φίλος μου πατούσε και ξαναπατούσε το πλήκτρο Enter όλο και πιο γρήγορα, με όλο και περισσότερη δύναμη. «Είσαι με τα καλά σου», τον ρώτησα, «τι σου φταίει το καημένο το πληκτρολόγιο; Και τέλος πάντων τι παίζεις και το έχεις ξεπατώσει;». «Δεν παίζω παιχνίδια», μου απάντησε με φανερό άγχος και αγωνία, «έχω στοιχηματίσει σε δυο άλογα και παρακολουθώ live τις αποδόσεις ποντάροντας». Εμεινα με το στόμα ανοιχτό. Αυτό ήταν το τελευταίο που περίμενα να ακούσω. Αν μου έλεγε ότι παίζει κάποιο shoot ’em up παιχνίδι θα το καταλάβαινα περισσότερο. Λίγα λεπτά αργότερα οι κούρσες ολοκληρώθηκαν και πανευτυχής μού ανακοίνωσε ότι κέρδισε 30 ευρώ. «Πάμε μια βόλτα», με ρώτησε, «πρέπει να περάσω από το ΑΤΜ να πάρω τα χρήματα. Ελα, θα πιούμε και καφέ. Κερνάω εγώ». Μέχρι να φτάσουμε στην τράπεζα μου εξήγησε ότι δεν είναι κανένας φανατικά εθισμένος τζογαδόρος. Απλά ποντάρει κάθε φορά που περιμένει να πληρωθεί και χρειάζεται άμεσα λίγα μετρητά.

Εκτός από τις ιπποδρομίες παίζει ρουλέτα και στα on line καζίνο. Πάντα μικρά ποσά με μικρές αποδόσεις. «Δεν είναι τίποτα», με κατατόπισε, «δημιουργείς ένα λογαριασμό για να μπορείς να παίζεις, συνδέεις ένα τραπεζικό λογαριασμό κα μετά το μόνο που χρειάζεται είναι να έχεις υπομονή και σύστημα φυσικά. Προσωπικά, παίζω μόνο μέχρι να διπλασιάσω το αρχικό μου ποσό. Ετσι, δεν χάνω ποτέ το αρχικό μου κεφάλαιο. Και φυσικά δεν παίζω ποτέ χαρτιά. Παίρνει πολύ περισσότερο χρόνο μέχρι να τελειώσει μια παρτίδα και πρέπει να ξέρεις και να τα μετράς. Τα αφήνω καλύτερα στους επαγγελματίες. Όπως αφήνω φυσικά και τα «φρουτάκια» και τους «κουλοχέρηδες» στους πρωτάρηδες που θέλουν να ξοδέψουν τα χρήματά τους.

Αντίθετα, το να κερδίσεις μικρά χρηματικά ποσά κάθε φορά από τις ιπποδρομίες δεν είναι και μεγάλη δουλειά. Φαντάσου ότι είναι σαν να παίζεις ‘Πάμε στοίχημα’ και να ποντάρεις πάντα στο σίγουρο φαβορί. Αν όλα πάνε καλά κερδίζεις σχεδόν πάντοτε. Μόνο που δεν χρειάζεται να περιμένεις να γίνει η κλήρωση ή να περάσεις από το πρακτορείο ΠΡΟ-ΠΟ για να παίξεις το κουπόνι σου ή να παραλάβεις τα χρήματά σου. Τα κέρδη μεταφέρονται άμεσα στο λογαριασμό σου και μπορείς να τα παραλάβεις την ίδια κιόλας στιγμή. Το ίδιο συμβαίνει και με τη ρουλέτα. Ξεκινάω με λίγα ευρώ και τα μοιράζω σε όλα σχεδόν τα νούμερα. Συνήθως αφήνω 9 με δέκα απ’ έξω και ποντάρω σε όλα τα άλλα. Μετά από μερικούς γύρους έχω κερδίσει το αρχικό μου ποσό και αν είμαι και λίγο τυχερός αρχίζω να έχω και κέρδη. Να φανταστείς ποντάρω μόνο γύρω στα 20 με 40 λεπτά στο κάθε νούμερο».

Η διάλεξη περί τζόγου συνεχίστηκε και σε όλη τη διάρκεια του καφέ. Όταν χωρίσαμε και έφτασα σπίτι μου ήταν ήδη αργά οπότε άφησα το όλο θέμα. Την επόμενη μέρα όμως, αφού πρώτα κοίταξα για τυχόν mail και μηνύματα στο FB πήρα την απόφαση να κάνω το αποτολμημένο βήμα. Βεβαίως με κάποιες παραλλαγές. Παρέλειψα τη σύνδεση με την τράπεζα και το ποντάρισμα με πραγματικά χρήματα. Ηθελα όμως να δοκιμάσω για να δω αν όλα όσα μου έλεγε την προηγούμενη μέρα ευσταθούν ή όχι. Ξεκίνησα με ρουλέτα και αν και δε θεωρώ τον εαυτό μου και πολύ γουρλή στα τυχερά παίγνια, μέσα στα επόμενα δέκα λεπτά είχα διπλασιάσει το αρχικό μου κεφάλαιο. Πλάκα έχει, σκέφτηκα, και δοκίμασα ξανά. Το αποτέλεσμα ήταν και πάλι κερδοφόρο. Αυτό συνεχίστηκε τις επόμενες μέρες και πάνω κάτω κατέληγα πάντα να διπλασιάζω ή ακόμα και να τριπλασιάζω τα χρήματά μου.

Τότε ήταν που κατάλαβα πόσο εύκολα μπορεί να εθιστεί κανείς και να μην μπορεί να σταματήσει. Μια στραβή να γίνει και να τα χάσεις όλα όταν κερδίζεις για αρκετούς γύρους στη σειρά, το πρώτο που σου έρχεται στο μυαλό είναι να ξαναποντάρεις και να ξεκινήσεις από την αρχή παρά να τα παρατήσεις και να σηκωθείς και να φύγεις. Εδώ είναι που χρειάζεται να δείξεις χαρακτήρα. Εγώ προς το παρόν παίζω αραιά και που και μόνο με εικονικές μάρκες. Μόνο που τις τελευταίες μέρες του κάθε μήνα, ο πειρασμός γίνεται όλο και πιο ακαταμάχητος…

Νερό: ουσιαστικοποιημένο ουδέτερο του αρχαίου επιθέτου «νηρός» έκφραση: «νηρόν ὕδωρ» (φρέσκο νερό)

2010-08-11T01:53:00.000+03:00

«Ο Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος θα γίνει για το νερό. Πρέπει να προσέχουμε και να μην το σπαταλάμε, γιατί θα πούμε το νερό νεράκι!». Αυτή είναι η μοναδική προπαγανδιστική φράση που με είχε αγγίξει στην παιδική μου ηλικία. Ανδρούτσος, Πόγραδετς και Πολυτεχνείο μου φαίνονταν τόσο μακρινά που δεν με συγκινούσαν. Φυσικά, μάθαινα απέξω τα ποιήματα και τα τραγούδια και ένιωθα περήφανος που έπαιρνα μέρος στη σχολική γιορτή, αλλά μέχρι εκεί. Με το νερό όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά… Αν και είμαι σίγουρος πως δεν ήταν η ακριβής πρόθεση των δασκάλων μας να μας εμφυσήσουν σε τόσο μεγάλο βαθμό το αίσθημα της ευθύνης για το διατήρηση του φυσικού μας περιβάλλοντος, εμένα μου έγινε εμμονή.

Διάβασα, λοιπόν, όλα τα βιβλία του τύπου «100+1 πρακτικές συμβουλές για να σώσουμε τον πλανήτη μας» και φυσικά σαν υπόδειγμα μαθητή και καλού παιδιού προσπαθούσα πάντα να τις εφαρμόζω. Είδα ό,τι ντοκιμαντέρ υπήρχαν τότε για τον κύκλο του νερού, αποστήθισα ένα κάρο αριθμούς και πληροφορίες, ενώ λέξεις όπως υδάτινοι πόροι και ταμιευτήρες ήταν από τις αγαπημένες μου. Κάπου εδώ όμως άρχισαν και τα προβλήματά μου. Αν και συνειδητοποιούσα πόσο πολύτιμο είναι το νερό, σχεδόν κανείς άλλος δεν συμμεριζόταν τις ανησυχίες μου… Πλύσιμο πιάτων, πότισμα κήπου, βούρτσισμα δοντιών και μπάνιο όλα γίνονταν με τη βρύση ανοικτή. Ξέρετε τώρα, ανοίγεις μια φορά τη βρύση όταν ξεκινάς και την κλείνεις μια και καλή όταν τελειώσεις. Εγώ πάλι, από την άλλη, ήμουν άνοιξε-κλείσε, άνοιξε-κλείσε σε κατάσταση απελπισίας -ούτε σταγόνα χαμένη. Και επειδή είμαι και Λέων στο ζώδιο, έσκαγα που κανείς δεν ακολουθούσε το παράδειγμά μου. Γι’ αυτό κάθε φορά πήγαινα και πολύ πολύ ευγενικά τους έκανα μια μικρή «σύσταση». Φυσικά, και αυτοί άνθρωποι είναι. Μία, δύο, τρεις, την τέταρτη φορά τ’ άκουγα κι εγώ και έφευγα. Με κάτι νεύρα όμως τσατάλια.

Και όσο πέρναγαν τα χρόνια, τόσο το πάθος μου φούντωνε. Θέλεις οι ορμόνες της εφηβείας, θέλεις οι πρώτες επαναστατικές τάσεις, ήμουν απόλυτος και μη διαπραγματεύσιμος. Έπλενε κάποιος πιάτα και άφηνε τη βρύση ανοιχτή; Πήγαινα και την έκλεινα. Ετσι απλά, χωρίς λόγια, χωρίς τίποτα. Το ίδιο και με το λάστιχο στο κήπο και κάθε είδους «διαρροές». Στο μυαλό μου ήταν πολύ ξεκάθαρα τα πράγματα. Όταν πχ. καθαρίζεις το αυτοκίνητο δεν χρειάζεται να έχεις το νερό να τρέχει άσκοπα, ενώ εσύ κρατάς το σφουγγάρι. Ήταν η δική μου «βελούδινη επανάσταση». Ωστόσο, αυτή η αλλαγή συμπεριφοράς εξόργισε ακόμα περισσότερο το φιλικό μου περιβάλλον και αποτέλεσε την αιτία για αρκετές εκρήξεις και παρεξηγήσεις.

Πέρασαν όμως τα χρόνια και γύρισε ο τροχός. Ο καθημερινός βομβαρδισμός με απαισιόδοξες προβλέψεις, οι καμπάνιες των αρμόδιων υπουργείων τα καλοκαίρια, η ένταξη περιβαλλοντικών προγραμμάτων στο σχολικό αναλυτικό πρόγραμμα και η ευαισθητοποίηση της ιδιωτικής τηλεόρασης έκαναν τη δουλειά τους. Για την ακρίβεια μάλλον την παραέκαναν, μιας και ξεκίνησε μια πραγματική φρενίτιδα. Ήταν η χρυσή εποχή για τις εταιρείες που πούλαγαν εμφιαλωμένο νερό. Εξάλλου, τότε ήταν που αρχίσαμε να καταναλώνουμε εμφιαλωμένο γενικά. Σταματήσαμε να ζητάμε ένα ποτήρι νερό όπως παλιά, αλλά τρέχαμε κατευθείαν στο περίπτερο για να αγοράσουμε. Οι μαθητές έπαψαν να πίνουν νερό από τις βρύσες και όλοι κουβαλούσαν το μπουκάλι τους. Φυσικά, λίγοι ήταν αυτοί που έπιναν όλο το νερό. Οι περισσότεροι το χρησιμοποιούσαν για να παίζουν μπουγέλο -πρακτική που συνηθίζεται ακόμα και σήμερα σε εντονότερο μάλιστα βαθμό.

Κι έτσι, μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα η τιμή του νερού εκτινάχτηκε στα ύψη. Και αργότερα, με το ευρώ, πήγε ακόμα πιο πάνω. Αλλά ως λαός με μεγάλη υπομονή, όχι μόνο το συνηθίσαμε κι αυτό, αλλά κάνουμε και κριτική στους υπόλοιπους Ευρωπαίους… «Μα καλά, εκεί στην Αγγλία είναι τόσο ακριβό το νερό. Είναι δυνατόν να δίνουν ακόμα και δύο ευρώ για να αγοράσουν ένα μικρό μπουκάλι; Και για δες τους, όλοι γυρίζουν με ένα μεγάλο μπουκάλι νερό στην τσάντα τους. Μα καλά δεν κουράζονται να το κουβαλάνε κάθε μέρα;». Φυσικά και δεν κουράζονται. Γιατί έχει γίνει κομμάτι της κουλτούρας τους. Πριν φύγουνε για τις δουλειές τους, γεμίζουν το μπουκάλι τους από τη βρύση, παίρνουν το βιβλίο τους και τρέχουν να χωθούνε στο λαβύρινθο του μετρό.

Εμείς όμως πού καταλήξαμε; Να κάνουμε μεν περισσότερη οικονομία με το πόσιμο νερό του σπιτιού, αλλά να ξοδεύουμε πολύ περισσότερο αγοράζοντας εμφιαλωμένο που δεν καταναλώνουμε. Και να πεις πως όταν δεν θέλουμε να πιούμε άλλο, το ρίχνουμε σε κάποιο κακόμοιρο δέντρο στο δρόμο, πάει στα κομμάτια, αλλά δεν είναι πραγματικά αμαρτία να βλέπεις καθημερινά στα σκουπίδια πεταμένα μισογεμάτα μπουκάλια;

Η τηλεόραση κι εγώ

2010-06-29T19:32:00.000+03:00

Πίσω στη δεκαετία του ’90 τότε που ήμουν ακόμα μαθητής είχα καταφέρει μετά από αλλεπάλληλες πλύσεις εγκεφάλου να πείσω τους γονείς μου να μου βάλουν τηλεόραση στο δωμάτιό μου. Αυτό είναι ένα από τα λίγα καλά του να είσαι μοναχοπαίδι. Οι γονείς σου ασχολούνται μόνο με εσένα. Τώρα που το σκέφτομαι όμως πιστεύω πως δεν ήταν η γκρίνια μου, αλλά η συνειδητοποίηση κυρίως από την πλευρά του πατέρα μου ότι αν δεν έχω δική μου τηλεόραση, τότε κάθε φορά που θα έρχονται οι φίλοι μου σπίτι θα έπρεπε να συνδέουνε το SuperNES στην τηλεόραση του σαλονιού! Και πιστέψτε ανήκω κι εγώ στην πρώτη φουρνιά παιδιών που άφησαν ή αναγκάστηκαν να αφήσουν τις αλάνες και να πιάσουν τα τηλεχειριστήρια…

Κάπως έτσι, το όνειρό μου πραγματοποιήθηκε. Η τηλεόραση τοποθετήθηκε πάνω στο γραφείο και κάθε Σαββατοκύριακο τα χέρια μας έπαιρναν φωτιές. Το θέμα όμως ήταν ότι τηλεόραση εγώ δεν ήθελα πραγματικά. Σπάνια έβλεπα καμιά εκπομπή και ακόμα πιο σπάνια την άνοιγα κρυφά για να δω MTV. Μην ξεχνάτε πως εκείνα τα χρόνια ούτε NOVA υπήρχε, ούτε τίποτα. Πέρασαν τα χρόνια ξεκίνησαν τα χοντρά διαβάσματα και από το πουθενά ήρθε και ένα απρόσμενο δώρο, ένας Commodore 64, ο πρώτος μου υπολογιστής! Θα θυμάστε φυσικά ότι δεν είχε οθόνη, αλλά συνδεόταν στην τηλεόραση… Ετσι, η πρώτη μου τηλεόραση «μεταμορφώθηκε» σε οθόνη και όλοι ήμασταν ευτυχισμένοι!

Περνάμε στα φοιτητικά χρόνια, όπου συνηθιζόταν να παίρνεις ως δώρο για την εισαγωγή στα ΑΕΙ είτε ένα αυτοκίνητο, είτε έναν υπολογιστή. Εγώ για αδιευκρίνιστους μέχρι τώρα λόγους κατέληξα με έναν καινούριο Pentium 3 και μια τεράστια 17άρα οθόνη SΟΝΥ. Υπολογίστε και τις απαραίτητες εργονομικές αλλαγές στο παιδικό δωμάτιο, που τώρα έπρεπε να μοιάζει με μικρογραφία νεοϋορκέζικου λοφτ και καταλαβαίνετε πως η παλιά μαύρη άχαρη και 14άρα τηλεόραση εξαφανίστηκε με συνοπτικές διαδικασίες και μεταφέρθηκε στο χωριό. Κι όμως δεν έμεινα χωρίς τηλεόραση. Οι πρώτες κάρτες που κούμπωναν πάνω στη μητρική και δέχονταν τηλεοπτικό σήμα ήταν γεγονός και στην Ελλάδα. Ακολούθησε μια μακρά περίοδος πειραματισμού όπου πιο πολύ με ενδιέφερε να καταφέρω να γράψω τηλεοπτικές εκπομπές σε CD παρά οι ίδιες οι εκπομπές. Τα αποτελέσματα μπορεί να ήταν οικτρά τις περισσότερες φορές και ο υπολογιστής να κράσαρε κάθε δέκα λεπτά, εγώ όμως είχα την ατέλειωτη ευχαρίστηση ότι έκανα τις πρώτες μου χακεριές. Ετσι, όλοι ήμασταν ευτυχισμένοι!

Ακολουθούν τα χρόνια της ξενιτιάς και το πρώτο μου σπίτι. Μπορεί να μην είχα πλυντήριο ή αναπαυτικό κρεβάτι, έτρεξα όμως και αγόρασα ένα από τα πρώτα συστήματα οικιακού κινηματογράφου και μαζί και μια υπέροχη 32’ τηλεόραση γιγαντιαίων διαστάσεων. Οφείλω να ομολογήσω πως τα έβγαλε τα λεφτά της. Μπορεί να μην την συνέδεσα ποτέ στην κεραία της τηλεόρασης, τα DVD όμως που είδα δεν έχουν τελειωμό. Φυσικά, υπήρχε η γνωστή διαμάχη με τον πάτερα που κάθε φορά που ερχόταν σπίτι με ρωτούσε αν έφτιαξα την τηλεόραση, για να εισπράξει την προπληρωμένη πάντα απάντηση: «Μπαμπά, εγώ την τηλεόραση την έχω για να βλέπω ταινίες, τις ειδήσεις τις μαθαίνω από το διαδίκτυο». Η στιχομυθία τραβούσε λιγάκι παραπάνω όμως πάνω κάτω το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. Ο πατέρας μου αγόραζε όσες περισσότερες εφημερίδες μπορούσε για να ενημερωθεί κι εγώ έβαζα στους γονείς μου να δουν μια ωραιότατη ταινία το απόγευμα. Ετσι, όλοι ήμασταν ευτυχισμένοι!

Όλα αυτά μέχρι που ανακάλυψα τη μαγεία του HDMI και των 1080 πίξελ. Δεν ήταν δυνατό να κυκλοφορεί ελεύθερο στην αγορά και να μην το έχω κι εγώ! Χρειαζόμουν απελπιστικά μια καινούργια τηλεόραση. Εκανα την έρευνα αγοράς μου, έβαλα το ανώτατο ψυχολογικό όριο για το ποσό που ήμουν διατεθειμένος να ξοδέψω και κατέληξα σε μια 42άρα πλάσμα Full HD με δύο HDMI, USB και ενσωματωμένο δέκτη MPEG2 και MPEG4 για να μπορέσω να εισέλθω στην ψηφιακή εποχή. Το πακέτο συμπληρώθηκε και με ένα μικρό αποκωδικοποιητή με θύρα Ethernet που συνδεόταν στο δίκτυο του σπιτιού και αναλάβανε να αναπαράγει οποιοδήποτε πολυμεσικό αρχείο στην οθόνη της τηλεόρασης. Αυτή τη φορά μάλιστα συνέδεσα και το καλώδιο της κεραίας για καλό και για κακό. Το αποτέλεσμα ήταν κάθε μεσημέρι που γύρναγα από τη δουλειά να βάζω τον υπολογιστή να κατεβάσει ένα επεισόδιο HD από σειρές που δεν παίζονται ακόμα στην Ελλάδα και να την αράζω στον καναπέ με ένα χαμόγελο που έφτανε μέχρι τα αυτιά μου. Πίστευα πως είχα ανακαλύψει ξανά την έννοια της τηλεθέασης και ήμουν απόλυτα ευτυχισμένος!

Φτάνουμε τώρα στο παρόν και στην έμφυτη πλέον ανάγκη μου να αλλάξω ξανά την τηλεόρασή μου. Τεχνολογία LED, 3D, Google TV και Facebook με στοιχειώνουν και μου ψιθυρίζουν στο αυτί: «Αγόρασε μας, αγόρασέ μας». Το ξέρω πως δεν αντέξω για πολύ ακόμα και θα υποκύψω στον πειρασμό. Σκέφτομαι πόσο καλύτερα θα απολαμβάνω όλα αυτά που θα κατεβάζω από το διαδίκτυο και δεν κρατιέμαι. Ηδη στο εξωτερικό προβάλλονται οι πρώτες τρισδιάστατες ταινίες και εκπομπές. Δεν γίνεται διαφορετικά. Πρέπει να πάρω μια καινούργια τηλεόραση.

Σε αντίθεση πάντα με τους γονείς μου που εδώ και 15 χρόνια έχουν την ίδια συσκευή τηλεόρασης και τη χρησιμοποιούν για να κάνουν ένα μονάχα πράγμα, να βλέπουν τηλεόραση. Τυχαίο; Δεν νομίζω!

Πώς μυρίζουν οι πληροφορίες;

2010-06-07T23:51:00.000+03:00

Μερικές φορές και να μην θέλεις να κάνεις συγκρίσεις, έρχονται αυτές από μόνες τους. Επεσε πριν από λίγες ημέρες στα χέρια μου ένα παλιό σχολικό μου τετράδιο από τα χρόνια του δημοτικού. Ξεφυλλίζοντάς το, έφτασα στο Μάιο, και συγκεκριμένα στην Πέμπτη 21/05/1992. Με μεγάλα γράμματα έγραφα: «Καθήκοντα. Ελληνικά: βιβλίο διάβασμα σελ. 23, Μαθηματικά: ασκ. 1 και 3 σελ. 42, Θρησκευτικά: το ίδιο, να μην ξεχάσω να φέρω πληροφορίες για το ηλιακό σύστημα». Κοίτα να δεις, σκέφτηκα… Λίγες μέρες πριν, σε ένα άλλο «πρόχειρο» τετράδιο γράφτηκαν: «Πέμπτη 21 Μαΐου 2010: Ελληνικά από το γ’ τεύχος διάβασμα θεωρία σελ. 54 και άσκ. 2, Μαθηματικά 5ο φυλλάδιο ασκ. 7 και 8 σελ. 11, πληροφορίες για το ηλιακό σύστημα».

Είκοσι χρόνια πέρασαν και οι εκφωνήσεις των δασκάλων παραμένουν οι ίδιες. Το ίδιο, φυσικά, συμβαίνει και με τις περισσότερες από τις ασκήσεις της Γλώσσας και των Μαθηματικών στα σχολικά βιβλία. Οι μαθητές, όμως, άλλαξαν;

Από όσο θυμάμαι, κάθε φορά που έπρεπε να φέρουμε πληροφορίες για κάποιο ιστορικό πρόσωπο, μία μάχη, μία χώρα, κτλ. δεν πολυσκοτιζόμουν. Ανοιγα και εγώ, όπως και οι υπόλοιποι συμμαθητές μου, την «ΝΕΑ ΔΟΜΗ» και την «ΚΟΣΜΟΣ», έκοβα και έραβα από τα σχετικά λήμματα, και με τη βοήθεια της μαμάς αντέγραφα 5-10 αράδες σε ένα χαρτί είτε από τετράδιο, είτε από το μπλοκ ακουαρέλας Νο.5. Εκανα και μια ωραιότατη ζωγραφιά και μέσα σε 20 λεπτάκια είχα τελειώσει και ήμουν «κύριος» την άλλη μέρα στο σχολείο. Αντε, το πολύ-πολύ να ζητούσα από τον μπαμπά να μου δώσει καμιά παλιά εφημερίδα από το αρχείο του, για να κόψω μια-δυο φωτογραφίες και να τις κολλήσω. Αφηνα σαν καλός μαθητής την εργασία μου στην έδρα του δασκάλου πρωί-πρωί και το μεσημέρι καμάρωνα για την τεράστια υπογραφή με το αστεράκι δίπλα της που είχα κερδίσει -καμάρωνε και η μάνα μου μετά στο σπίτι, χωρίς όμως να καταλαβαίνω το γιατί. Τη μυρωδιά της εγκυκλοπαίδειας την θυμάμαι ακόμα και τώρα. Είμαι σίγουρος πως μπορώ να την ξεχωρίσω ανάμεσα σε δεκάδες άλλες. Γιατί στο παιδικό μυαλό μου, όλες οι πληροφορίες, όλη η γνώση ήταν εκεί μέσα. Είχα ταυτίσει τη συμπυκνωμένη σοφία του κόσμου με αυτήν τη μυρωδιά.

Τα σημερινά δεκάχρονα, όμως, είναι αλλού. Πού να φανταζόταν ο σημερινός δάσκαλος τις ερωτήσεις που θα ακολουθούσαν, όταν τόλμησε να βάλει στα καθήκοντα αυτό που στα μάτια του φαινόταν απλό και κατανοητό.

-Λοιπόν παιδιά, όπως είπαμε και πριν, θα χωριστούμε σε ομάδες και κάθε μία θα αναλάβει να παρουσιάσει το θέμα της στην υπόλοιπη τάξη. Μία ομάδα μπορεί να διαλέξει πχ. τη Σελήνη, άλλη τα διαστημικά ταξίδια, άλλη τα στάδια της ζωής ενός αστεριού, κτλ. Η παρουσίαση μπορεί να γίνει με όποιο τρόπο θέλετε εσείς.

-Κύριε, μπορούμε να φέρουμε κείμενα και φωτογραφίες από περιοδικά και εφημερίδες και βιβλία;

-Μπορούμε να τις σκανάρουμε, για να μην κόψουμε τις σελίδες; Να ψάξουμε στο internet; Να τις εκτυπώσουμε στο σχολείο;

-Και βέβαια, προσέξτε, όμως, το διαδίκτυο. Μια απλή εκτύπωση δεν σημαίνει ότι ψάξατε και βρήκατε ό,τι ακριβώς χρειάζεστε.

-Ναι, ναι. Θα ψάξουμε στην Wikipedia και στο Google, θα κάνουμε copy-paste στο Word και θα κρατήσουμε ό,τι χρειάζεται μόνο.

-Το καλύτερο θα ήταν να το γράψετε σε μία κόλλα χαρτί και να την κολλήσετε σε ένα χρωματιστό κανσόν -εκεί ο δάσκαλος επιμένει. Αυτό ξέρει, αυτό εμπιστεύεται.

-Μα κύριε, με το Word Art μπορούμε να κάνουμε πιο ωραίες εργασίες. Να σας τα φέρουμε καλύτερα στο στικάκι μας, για να κάνουμε μια παρουσίαση στο PowerPoint και να τα δείξουμε στον υπολογιστή της τάξης; Εχω βρει και κάτι φανταστικά βιντεάκια στο youTube, αλλά είναι στα αγγλικά.

-Τα DVD του National Geographic που πήραμε την Κυριακή ή τον ET; Ενα επιτραπέζιο παιχνίδι γνώσεων με κάρτες. Ποιήματα; Ενα μικρό σκετς; Ενα διαστημόπλοιο που το συναρμολογείς κομματάκι-κομματάκι;

Κάπου εκεί συνειδητοποίησε ο δάσκαλος πως η συζήτηση είχε πλέον περάσει σε άλλη σφαίρα. Θα μπορούσε να συνεχιστεί για ώρες. Υπήρχε, άλλωστε, περίπτωση να πει: «Μην το φέρετε αυτό»; Οχι φυσικά! Αφού όλα ήταν σχετικά με το θέμα. Αλλο που η ύλη του υπουργείου έτρεχε και τα ετερώνυμα κλάσματα περίμεναν στη γωνία. Μέσα σε λίγα λεπτά οι μαθητές σκέφτηκαν χίλια και ένα μέρη. Παιχνίδια, βιβλία, διαδίκτυο, τηλεόραση, Τύπος, ο «βομβαρδισμός» πληροφοριών που δέχονται, -και δεν το καταλαβαίνουν- δεν έχει τελειωμό. Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο, ο δάσκαλος τούς ζήτησε να φέρουν οτιδήποτε θεωρούν πληροφορία, σε οποιαδήποτε μορφή, ψηφιακή ή μη, και στη συνέχεια να καθίσουν και να διαλέξουν όλοι μαζί τι θα κρατήσουν για τις εργασίες. Διαδικασία που πήρε πολύ λιγότερο χρόνο από όσο φαντάζεστε. Πολύ γρήγορα τα παιδιά κατάλαβαν πώς να φιλτράρουν τις πληροφορίες, να «πετάνε» γρήγορα τις άχρηστες, να αξιολογούν ιεραρχικά και, πάνω από όλα, να μην πελαγώνουν, όταν συναντάνε ένα βουνό από δαύτες. Ο συγκεκριμένος δάσκαλος όλα αυτά τα έμαθε στο τρίτο έτος της Σχολής από ένα μάθημα επιλογής. Τα σημερινά παιδιά, όμως, με μια μικρή βοήθεια ακόμα και αυτό το «παίζουν στα δάχτυλά τους».

Πέσε για ύπνο γιατί θα φωνάξω τον Φαϊνάνσιαλ Ρισκ

2010-04-30T00:18:00.001+03:00

Ενα πράγμα σιχαινόμουν όταν ήμουν παιδί, το μεσημεριανό ύπνο. Αυτό το νεκρό διάστημα μεταξύ 3 και 5 περίπου που γύριζε συνήθως η μάνα μου σπίτι και αφού τρώγαμε, ήθελε η γυναίκα να ξεκουραστεί και λίγο. Αμ δε! Τι κι αν είχα τα βιβλία, τα λέγκο και τα τρανσφόρμερς μου, κατά ένα αδιευκρίνιστο και ολωσδιόλου περίεργο τρόπο, όσο και να πρόσεχα, πάντα έριχνα κάτι στο πάτωμα και την ξυπνούσα. Και τότε επιστράτευε τα μεγάλα μέσα. Ο «κούβελας» και το «λιοντάρι». Δύο λέξεις που ήταν ικανές να με στείλουν κατευθείαν στο κρεβάτι χωρίς ούτε ένα κιχ. Γιατί το μεν «λιοντάρι» ήταν μια μεγάλη κουβέρτα με το βασιλιά της ζούγκλας και στις δύο πλευρές, ο δε «κούβελας» ήταν ο γνωστός πολιτικός που εκείνο τον καιρό, λόγω εκλογών, οι φωνές των υποστηρικτών του που πέρασαν μια δυο φορές κάτω από το μπαλκόνι μας, ήταν αρκετές για να στοιχειώσουν την παιδική μου ηλικία.

Γιατί αλήθεια σας το λέω φοβόμουν πραγματικά πολύ. Και παρακαλούσα με κλειστά τα μάτια να εξαφανιστούν για να να μην με φάνε. Φυσικά, έτρεμα και τις ξαφνικές φυσικές καταστροφές, όπως πχ. τους σεισμούς και τα ηφαίστεια, αλλά με αυτά απλώς ξαγρυπνούσα, παρακαλώντας το Θεό να μην μας τα στείλει μέσα στη νύχτα (ούτε καν περνούσε από το μυαλό μου ότι μπορεί να συμβούν και τη μέρα!). Εξάλλου, ήξερα από τότε ότι μπορεί η μάνα μου να είναι ένα σωρό πράγματα, σαμάνος όμως δεν θα μπορούσε να γίνει ποτέ!

Τα σημερινά πεντάχρονα όμως με τι κοιμούνται; Αν κρίνουμε εξ εμού τα αλλότρια, τότε εξωγήινοι και τέρατα μάλλον δεν κάνουν για τη δουλειά. Εδώ άφηναν εμένα -πριν 25 χρόνια- παγερά αδιάφορο, τι να πούνε στα σημερινά παιδιά; Αντε, εγώ έκλεισα τα μάτια όταν είδα τον Ιντιάνα Τζόουνς να κρατά την καρδιά του κακού Ινδού και τρόμαξα, πιστεύετε όμως πως υπάρχουν πολλά πιτσιρίκια που τρόμαξαν, όταν ο Τζακ Σπάροου κρατούσε την καρδιά του κατά τ’ άλλα συμπαθέστατου πλοκαμιοφόρου καπετάνιου του καταραμένου Ιπτάμενου Ολλανδού; Από την άλλη και οι λαϊκές τοπικές παραδόσεις -συντηρούμενες κυρίως από τις γιαγιάδες- του στυλ: «Κοιμήσου γρήγορα γιατί θα φωνάξω το γύφτο να έρθει, να σε βάλει στο τσουβάλι του και να σε πάρει! Να τος τον βλέπω, έξω από το παράθυρο είναι!» τείνουν να εξαφανιστούν μαζί με τις γιαγιάδες, μιας και οι νέοι γονείς λίγο πολύ τις θεωρούν πασέ ή ντεμοντέ. Προσωπικά, ποτέ δεν κατάλαβα με τι ακριβώς μοιάζει αυτός ο περιβόητος «Μεσημεριάρης», με τον οποίο παραδοσιακά τρόμαζαν πολλοί Αθηναίοι φίλοι μου όταν ήταν μικροί (πρόκειται μάλλον για κάποιον που φαινοτυπικά θυμίζει ένα μεγαλόσωμο άντρα, κατά προτίμηση Ρομά, που δουλειά του περνάει έξω από όλα τα σπίτια με μικρά παιδιά κάθε μεσημέρι.. κάτι σαν το ανάποδο του Αη Βασίλη, δηλαδή, αλλά επί καθημερινής βάσεως!). Ασε που εν έτει 2010, σίγουρα με τις πρακτικές αυτές όχι μόνο δεν προάγουμε τις αρχές της διαπολιτισμικότητας, αλλά καταλήγουμε να θεωρηθούμε και ρατσιστές… Δεν μπορεί να λέμε συνέχεια στα παιδιά πως πρέπει να αγαπάνε τα άλλα παιδάκια ανεξαρτήτως χρώματος δέρματος και ότι «το διαφορετικό είναι το όμοιο μας» και μετά να τα τρομάζουμε με τους αθίγγανους. Δημιουργούμε σύγχυση, με καταλαβαίνετε.

Αρα; πρέπει να σκαρφιστούμε κάτι εντελώς καινούργιο, που να είναι άγνωστο στα παιδιά, να μην μπορούν να το κατανοήσουν πλήρως δηλαδή, αλλά να μπορούμε να το επικαλεστούμε ανά πάσα στιγμή προς όφελός μας… Μία σαρδόνια σατανική λύση ίσως θα μπορούσε να είναι το τέρας του μαύρου καπνού από την τηλεοπτική σειρά LOST, αλλά τα αποτελέσματά της είναι αμφίβολα… Το καλύτερό όμως είναι να γυρίσετε και φορώντας την πιο πέτρινη μάσκα στο πρόσωπό σας να πείτε την πιο φράση της εποχής:

- Κοιμήσου τώρα αμέσως, γιατί θα φωνάξω τον Φαϊνάνσιαλ Ρισκ (ακούγεται πολύ καλύτερα από το «Χρηματοπιστωτικός Κίνδυνος»).

- Και ποιος είναι μανούλα/μπαμπάκα αυτός;

- Είναι αόρατος και δεν μπορείς να τον πιάσεις με τίποτα. Εξαπλώνεται σιγά σιγά σε όλη τη χώρα και όταν έρθει και στο σπίτι μας ο μπαμπάς και η μαμά θα μείνουν άνεργοι και θα πεινάσουμε όλοι μας ματάκια μου. Δεν θα έχουμε χρήματα να αγοράσουμε ούτε ψωμάκι, ούτε γάλα, ούτε βενζίνη για το τζιπ μας. Θα μας διώξουν από το σπίτι μας και θα κοιμόμαστε σε άχυρα. Θα είμαστε βρώμικοι και θα πρέπει να ζητιανεύουμε για να ζήσουμε. (πρώτη φορά φάνηκαν χρήσιμα και τα δελτία ειδήσεων!).

Και ως εκ θαύματος το πρόβλημα εγγυημένα θα λυθεί! Γιατί δυστυχώς ακόμα και τα μικρά δεν φοβούνται με πλάσματα της φαντασίας, αλλά με τους υπαρκτούς «μπαμπούλες» που απειλούν να τους πάρουν τα ήδη κεκτημένα. Και πριν σπεύσετε -ελαφρά τη καρδία- να με κατηγορήσετε για εκφοβιστικές - αντιπαιδαγωγικές μεθόδους, ένα σας λέω μονάχα: όταν μετά από πολλά χρόνια, που η τύχη της αγνοούνταν, βρέθηκε η περιβόητη κουβέρτα στα βάθη της ντουλάπας του χωριού, εγώ ψιλοανατρίχιασα… (τον κ. Κούβελα τον αφήνω ασχολίαστο).

Historia de un amor

2010-04-12T18:59:00.001+03:00

Λατρεύω το κινητό μου! Κυριολεκτικά είναι το πρώτο και το τελευταίο πράγμα που κοιτάω και πιάνω στα χέρια μου κάθε μέρα… (ας όψεται το ενσωματωμένο ξυπνητήρι). Περίμενα ένα εξάμηνο να έρθει στην Ελλάδα και έπαιρνα κάθε μέρα τηλέφωνο σε γνωστή αλυσίδα πώλησης ηλεκτρονικών συσκευών ρωτώντας αν κάνανε νέες παραλαβές. Έχει μια τεράστια οθόνη αφής, τρέχει ένα από τα πιο φρέσκα λογισμικά για κινητά τηλέφωνα (εξ ου και τα συνεχή κολλήματα) και είναι συνεχώς συνδεδεμένο στο διαδίκτυο (τι το έκλεισα το πακέτο σύνδεσης με 3GB το μήνα).

Την πρώτη μέρα που το πήρα πέρασα τις επαφές μου από το Outlook και το συγχρόνισα με το hotmail και το gmail μου. Για την ακρίβεια πέρασα μου τη μέρα πειράζοντας όλες τις πιθανές ρυθμίσεις και κατάφερα να παίρνω όλα τα συνημμένα αρχεία ανεξαρτήτως μεγέθους και να κάνει αυτόματο συγχρονισμό με το pc μου μέσω Bluetooth. Ενδιαμέσως ρύθμισα, μέσω του ενσωματωμένου GPS, και το πρόγραμμα της πρόγνωσης του καιρού και έτσι όπου και να βρίσκομαι ξέρω τουλάχιστον αν θα πρέπει να κρατάω ομπρέλα ή όχι.

Την επόμενη μέρα άρχισα να σκαλίζω τις ήδη εγκατεστημένες εφαρμογές και με χαρά έπεσα πάνω σε ορισμένα πολύ γνωστά μου εικονίδια. Ενα ήταν μπλε με ένα F στην άκρη, ένα άλλο είχε ένα χαριτωμένο κίτρινο πουλάκι, ένα τρίτο είχε κάτι γράμματα μαύρα και από κάτω κάτι άλλα άσπρα μέσα σε κόκκινο φόντο και ένα τελευταίο είχε δύο ανθρωπάκια απλοϊκά ζωγραφισμένα σαν πούλια επιτραπέζιου παιχνιδιού -το ένα μπλε και το άλλο πράσινο. Γιούπι! και Facebook, και Twitter, και YouTube, και MSN! Τι άλλο να ζητήσει ο φιλικός γκατζετάκιας της γειτονιάς σας; Σε λίγα λεπτά όλοι οι λογαριασμοί είχαν ρυθμιστεί και το πανηγύρι είχε ξεκινήσει. Ανέβηκε η πρώτη φωτογραφία στο FB με τη λεζάντα «Εστάλη από το κινητό μου τηλέφωνο», ένα νέο tweet με ενημέρωσε πως ανέβηκε το καινούργιο επεισόδιο του FlashForward, είδα το preview του εν λόγω επεισοδίου στο YouTube , το κοινοποίησα σε όλους τους ακόλουθούς μου στο Google Buzz και έκανα λίγο chat με ένα φίλο από Αμερική που το είχε ήδη δει. Έπλεα σε πελάγη ευτυχίας… (και καθόλου δεν με ένοιαζαν τα ¾ του μισθού μου που χαλάλισα).

Την τρίτη μέρα κατά τα Γραφάς αποφάσισα πως ήρθε η στιγμή να επέμβω στα ενδότερα… στις ρυθμίσεις του συστήματος και της συσκευής! Σκάλιζα και σκάλιζα, άλλαζα γραμματοσειρές και δοκίμαζα όλους τους πιθανούς συνδυασμούς, όταν κατά λάθος μέσα από την επεξεργασία των αποθηκευμένων επαφών είδα κάτι πρωτόγνωρο, κάτι που έκανε τα μάτια μου να λάμψουν… «Συσχετισμός επαφής με λογαριασμό Facebook», αυτές ήταν οι πέντε λέξεις που άλλαξαν ριζικά τη σχέση μου με το κινητό μου. Ναι, σίγουρα ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά, αλλά τώρα προστέθηκε και μια βαθιά και ουσιαστική αγάπη.

Δε λέω, έφαγα κανένα διωράκι για να συσχετίσω όσες επαφές μου είχαν FB αλλά άξιζε τον κόπο. Τώρα όταν με καλούν εμφανίζεται η φωτογραφία που έχουν FB και όχι ένας απλός αριθμός. Μόλις ανεβάσουν κάτι νέο στον Τοίχο έρχεται η ενημέρωση κατευθείαν, ενώ ακόμα και το ημερολόγιό μου έχει ρυθμιστεί και με ειδοποιεί στα γενέθλιά τους! Αυτό ήταν… από τότε -έχουν περάσει τρεις μήνες- ζω για τη στιγμή που θα δω μια νέα φωτογραφία, ένα έξυπνο «Τι σκέφτεστε τώρα;» ή ένα εύστοχο σχόλιο για να μπω κι εγώ στο παιχνίδι!

Και όλα αυτά σας τα λέει κάποιος που πριν μερικούς μήνες ήταν φανατικός Facebookομάχος, από αυτούς μάλιστα που κορόιδευε τους απανταχού Facebookολάτρες που μάζευαν φίλους και καλλιεργούσαν ανανάδες στο FarmVille. Γύρισε όμως ο τροχός και τώρα δέχομαι εγώ τα πυρά τους. Ετσι τώρα όταν με λένε κουτσομπόλη σκύβω λίγο το κεφάλι, αλλά μόνο και μόνο για τις -ακόμα- λίγες φορές που κάποιος έγραψε στον Τοίχο μου πόσο συγκινήθηκε ή πόσο γέλασε με κάτι που ανέβασα, το σηκώνω και πάλι ψηλά! Δεν πάνε να λένε ό,τι θέλουν; Διόλου δεν με νοιάζει. Γιατί ακόμα κι αν πρέπει να περιμένω πάνω από δύο ώρες σε μια ουρά για να πάρω ένα εισιτήριο του ΟΣΕ, έχω πάντα μαζί μου τον καλύτερό μου φίλο, τον ακούραστο συνοδοιπόρο μου… το κινητό μου, και μαζί με αυτό όλους τους φίλους μου στην παλάμη μου! Ε, ναι αγαπητοί μου κύριοι και κυρίες, το ξέρω πως όλοι έχετε καταλάβει πως το μέλλον των ψηφιακών κοινωνικών δικτύων είναι τα κινητά τηλέφωνα, αλλά είναι άλλο να το λες και άλλο να το ζεις :-)

Η τέχνη της τέχνης

2010-02-04T21:30:00.000+02:00

Οπως κάθε συνειδητοποιημένος καλλιτέχνης που σέβεται τον εαυτό του, έτσι και ο Filthy Fluno, γνωρίζει πως, για να πουλήσει τους πίνακές του, πρέπει πρώτα να «πουλήσει» τον εαυτό του. Αυτό κάνει, λοιπόν, και μάλιστα δείχνοντας υπερβάλλοντα ζήλο. Κάθε μέρα γνωρίζει πολλούς νέους φίλους, επισκέπτεται τα εγκαίνια των εκθέσεων άλλων ζωγράφων και εικαστικών, παρευρίσκεται σε ομιλίες και ημερίδες, δεν χάνει ούτε ένα κοσμικό πάρτι, ντύνεται εκκεντρικά και χορεύει ακόμα πιο εκκεντρικά. Παρόλ’ αυτά, δεν σταματά να δουλεύει καθημερινά πάνω στα καινούργια του εξπρεσιονιστικά έργα! Πώς τα καταφέρνει όλα μαζί; Πολύ απλά… δεν είναι από αυτόν τον κόσμο! Για την ακρίβεια, ο Filthy Fluno δεν είναι ένα υπαρκτό πρόσωπο ή μάλλον καλύτερα ένα «εντελώς» υπαρκτό… Είναι και αυτός ένας από τα εκατομμύρια avatars-κατοίκους του SecondLife (SL). Μία ψηφιακή μαριονέτα που ζει σε ένα διαδικτυακό εικονικό κόσμο και μοιάζει να πρωταγωνιστεί σε ταινία 3D animation. Φυσικά, στον πραγματικό κόσμο, «πίσω» από τον Filthy Fluno, υπάρχει ο άνθρωπος που κινεί τα νήματα: είναι ένας ζωγράφος που ζει στη Βοστώνη και ονομάζεται Jeffrey Lipsky.

Το SL κατασκευάστηκε από την Linden Lab ως ένα εικονικό σύμπαν χωρίς σύνορα που αντικατοπτρίζει στο μέγιστο δυνατό βαθμό τον πραγματικό κόσμο στον οποίο ζούμε -το υπέρτατο διαδικτυακό κοινωνικό δίκτυο. Ακριβώς για αυτό το λόγο, ενώ μετασχηματίζεται διαρκώς και αδιάλειπτα από τη δραστηριότητα των κατοίκων του, δεν παύει ταυτόχρονα να τους αλλάζει και αυτούς με τη σειρά του, μιας και πρωταρχικός στόχος των κατοίκων του είναι η προσωπική έκφραση και η διερεύνηση της ταυτότητάς τους.

Η τεράστια ποικιλία -λόγω της ατομικής αλλά και συνεργατικής κατασκευής όλων των αντικειμένων που αποτελούν τον κόσμο του SL, και της κατοχύρωσης των πνευματικών δικαιωμάτων κάθε αντικειμένου από το δημιουργό τους- σε συνδυασμό με την ελεύθερη αγορά και την ευρύτατη συμμετοχή χρηστών με διαφορετικές κοινωνικές και οικονομικές καταβολές από όλο τον πραγματικό κόσμο, έχει επιτρέψει στους κατοίκους του SL να ασχοληθούν με ένα ευρύ φάσμα επαγγελμάτων που σχετίζονται με τον κόσμο της τέχνης, όπως πχ. καλλιτέχνες, κριτικοί, συλλέκτες, ιδιοκτήτες γκαλερί, ατζέντηδες, έμποροι, κλπ.

Για πολλούς ερασιτέχνες, μάλιστα, το SL αντιπροσωπεύει έναν καλό, φτηνό και εύκολο τρόπο να αποκτήσουν το γρηγορότερο δυνατό όλο και περισσότερους θαυμαστές, καθώς ανά πάσα στιγμή οι συνδεδεμένοι χρήστες του SL ξεπερνούν τους 65.000, ενώ οι εγγεγραμμένοι χρήστες φτάνουν τα 18 εκατ. Και μπορεί η βασική συνδρομή να είναι δωρεάν, ωστόσο οι κάτοικοι ανταλλάσσουν πραγματικά χρήματα, για να αποκτήσουν εικονικά (τα περίφημα δολάρια Linden) και να είναι σε θέση να κάνουν αγοραπωλησίες. Εξάλλου, στο SL κάθε δημιουργία είναι τέχνη, όπως και τα ίδια τα avatars είναι δημιουργήματα και δημιουργοί την ίδια στιγμή! Αυτό, άλλωστε, υποστηρίζει και ο Richard Minsky, ιδρυτής του “The ArtWorld Market Report”, ενός δικτυακού περιοδικού που ασχολείται με την εικονική τέχνη και κουλτούρα.

Οι εκθέσεις έργων ζωγραφικής και γλυπτικής αποτελούν σε καθημερινή βάση πόλο έλξης όλο και περισσότερων avatars, που επισκέπτονται τόσο τα περίπου 2.000 εικονικά μουσεία που υπάρχουν διάσπαρτα σε όλο τον κόσμο του SL, όσο και τις χιλιάδες γκαλερί και ατομικές εκθέσεις, για να θαυμάσουν έργα που είτε υπάρχουν και στην πραγματικότητα είτε μόνο στο SL. Ο οποιοσδήποτε μπορεί να «στήσει» μία έκθεση μέσα σε λίγη ώρα, αφού η δωρεάν μηχανή κατασκευής των αντικειμένων που διαθέτει το SL είναι πολύ εύκολη στη χρήση της και επιτρέπει τη μεταφόρτωση εικόνων και υφών που υπάρχουν σε ψηφιακή μορφή. Τα προσφερόμενα εργαλεία επιτρέπουν ακόμα και την κατασκευή αντικειμένων και έργων που είναι αδύνατον να υπάρξουν στον πραγματικό κόσμο, λόγω του εξωφρενικά υψηλού κόστους κατασκευής τους ή των φυσικών περιορισμών που δεν μπορούν να ξεπεραστούν. Για να εκθέσει κανείς πχ. έναν πίνακα ζωγραφικής, αρκεί να κατασκευάσει την κορνίζα από ένα τετράγωνο πλαίσιο και στη συνέχεια να μεταφορτώσει μια σκαναρισμένη φωτογραφία ενός πίνακα που έχει ζωγραφίσει στην πραγματικότητα! Τι ήταν, όμως, αυτό που ώθησε τον Lipsky να ασχοληθεί τόσο πολύ με το SL αντί να ζωγραφίζει; Πριν δημιουργήσει τον Filthy, ο Lipsky όντως προσπάθησε σκληρά να καταξιωθεί ως καλλιτέχνης και να μη χαθεί ανάμεσα στους εμπόρους τέχνης, τους κριτικούς και τις γκαλερί. Μάταια όμως… συνάντησε μόνο κλειστές πόρτες. Μετακομίζοντας όμως στο SL, συνειδητοποίησε πως ο σνομπισμός δεν αποτελεί επιτυχημένο επιχειρηματικό μοντέλο σε εκείνο τον κόσμο. Με την εξωστρεφή κοινωνική συμπεριφορά του κατάφερε να πουλάει πολλαπλά ψηφιακά αντίγραφα των πραγματικών έργων του και να γίνεται όλο και πιο διάσημος. Φυσικά, μπορεί να μην κέρδιζε -τουλάχιστον στην αρχή- το ίδιο χρηματικό ποσό από την πώληση του ψηφιακού αντιγράφου σε σχέση με τον κανονικό πίνακα, σήμερα όμως έχει δικαιωθεί, μιας και έργα του φιλοξενούνται στα γραφεία της Linden Lab στην Καλιφόρνια. Παράλληλα, συμμετείχε και σε πολλές εικαστικές εκθέσεις σε όλο τον κόσμο, ενώ τον περασμένο χρόνο άνοιξε όχι μόνο τη δική του γκαλερί με την ονομασία “CounterpART” στον πραγματικό κόσμο, αλλά και τη δίδυμη γκαλερί στο SL, την οποία διαχειρίζεται -ποιος άλλος;- ο Filthy, και φιλοξενεί τις ψηφιακές εκδόσεις των έργων του.

Ο ήχος της σιωπής και το τέρας του σύμπαντος

2010-02-04T21:28:00.000+02:00

Ρωτήστε όλους τους θεωρητικούς φυσικούς του κόσμου ποιο είναι το πιο γοητευτικό πείραμα, με το οποίο θα ήθελαν να συνδέσουν το όνομά τους, και οι περισσότεροι θα συμφωνήσουν -παρά το θεωρητικό κίνδυνο που διατρέχουν- πως είναι η ανακάλυψη του πιο ανεξήγητου ουράνιου σώματος, του κλειδιού που ξεκλειδώνει το άγνωστο για το πώς λειτουργεί το σύμπαν… το μυστήριο μιας μαύρης τρύπας.

Για τους επιστήμονες οι μαύρες τρύπες είναι όντως τα «τέρατα του σύμπαντος». Γεννιούνται από την κατάρρευση των αστεριών που έχουν εξαντλήσει τα καύσιμά τους και καταρρέουν από την πίεση της ίδιας τους της βαρύτητας. Τότε, ο πυρήνας του αστεριού μετατρέπεται σε μαύρη τρύπα και η συγκέντρωση της μάζας του τείνει προς το άπειρο. Η τόσο μεγάλη πυκνότητα ύλης δημιουργεί ένα βαρυτικό πεδίο τόσο ισχυρό που δεν επιτρέπει σε οτιδήποτε να ξεφύγει από αυτό -ούτε καν στην ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία. Για να μπορέσει ένα σωματίδιο να διαφύγει του μαγνητικού πεδίου της μαύρης τρύπας, θα πρέπει η ταχύτητα διαφυγής του να υπερβαίνει αυτή του φωτός. Τα φωτόνια (σωματίδια φωτός) παγιδεύονται μέσα και για αυτό κανείς δεν μπορεί να τις αντικρίσει -εξ ου και η ονομασία «μελανές οπές». Ο μόνος τρόπος, για να καταλάβουμε την ύπαρξή τους και να τις ανιχνεύσουμε είναι το πώς επηρεάζουν την κίνηση των αστεριών που βρίσκονται σε τροχιά γύρω από το χώρο που καταλαμβάνει η μαύρη τρύπα, ενώ δεν φαίνεται να υπάρχει εμφανής ύλη, αλλά και η μελέτη και παρατήρηση τυχόν ανωμαλιών στα φυσικά φαινόμενα γύρω τους , όπως πχ. η βαρυτική διάθλαση των γύρω αστεριών. Το σχήμα μιας μαύρης τρύπας είναι συνήθως σφαιρικό και η επιφάνειά της ονομάζεται «ορίζοντας γεγονότων». Η έννοια του ορίζοντα γεγονότων είναι πολύ σημαντική, μιας και ουσιαστικά αποτελεί το όριο της μαύρης τρύπας, από το οποίο μια ακτίνα φωτός μόλις και καταφέρνει να διαφύγει της έλξης της, ενώ ό,τι υπάρχει μέσα σε αυτό, δεν μπορεί να περάσει ποτέ προς τα έξω -ή μήπως κάτι ξεφεύγει;

Τη δεκαετία του 1970, ο Βρετανός θεωρητικός φυσικός Στίβεν Χόκινγκ, ύστερα από θεωρητικούς υπολογισμούς, εξέπληξε την επιστημονική κοινότητα, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι οι μαύρες τρύπες δεν είναι και τόσο «μαύρες» τελικά. Υποστήριξε ότι, από τη στιγμή που μια μαύρη τρύπα γεννιέται, αρχίζει αμέσως να «εξατμίζεται», ακτινοβολώντας ενέργεια και χάνοντας μάζα. Φαίνεται, δηλαδή πως εκπέμπουν ένα είδος ακτινοβολίας, η οποία τις ωθεί με την πάροδο του χρόνου (μετά από πολλά δισ. έτη) να «εξατμιστούν» (ακόμη και να εκραγούν) και να μετατραπούν σε λευκές τρύπες. Για να φτάσει στο συμπέρασμα αυτό, ο Χόκινγκ συνδύασε τρεις πολύ διαφορετικούς -μέχρι εκείνη τη στιγμή- τομείς της φυσικής: τη θεωρία της σχετικότητας με την κβαντομηχανική και τη θερμοδυναμική. Ωστόσο, ο εντοπισμός της ακτινοβολίας Χόκινγκ, λόγω της σχεδόν αμελητέας της ποσότητας μέσω αστροφυσικών παρατηρήσεων είναι εξαιρετικά δύσκολος, κι έτσι η θεωρία του δεν έχει ακόμη αποδειχθεί… ή μήπως όχι;

Τον περασμένο Ιούνιο ο δρ. Τζεφ Στέινχαουερ του τμήματος Φυσικής του ισραηλινού Ινστιτούτου Τεχνολογίας, δημοσίευσε στον ιστότοπο arXiv.org ένα άρθρο, στο οποίο περιγράφει την κατασκευή του πρώτου αναλόγου μιας τεχνητής μαύρης τρύπας σε εργαστηριακές συνθήκες (http://arxiv.org/abs/0906.1337)!

Η μοναδική, όμως, διαφορά της μαύρης τρύπας που κατασκεύασε είναι ότι ρουφά τον ήχο, αντί για το φως! Ο Στέινχαουερ και οι συνεργάτες του, για να τα καταφέρουν, χρησιμοποίησαν ένα ρευστό υλικό που ονομάζεται συμπύκνωμα Μποζέ-Αϊνστάιν. Κατέψυξαν εκατοντάδες χιλιάδες άτομα ρουβιδίου σε θερμοκρασίες πολύ κοντά στο απόλυτο μηδέν, τις οποίες παγίδευσαν με ένα μαγνητικό πεδίο. Στη συνέχεια, και με τη χρήση λέιζερ, αποσυμπίεσαν ένα τμήμα του αερίου, δημιουργώντας μια πηγή ηλεκτρικού δυναμικού, η οποία τα ώθησε να κινηθούν, σχηματίζοντας μία υπερηχητική ροή που διήρκεσε ελάχιστα χιλιοστά του δευτερολέπτου. Με τη βοήθεια διαδοχικών φωτογραφιών που τράβηξαν κατέληξαν στο συμπέρασμα πως η ταχύτητα ενός τμήματος του συμπυκνώματος ήταν μεγαλύτερη από αυτήν του ήχου. Τι σημαίνει αυτό; Οτι κατάφεραν να κάνουν τα άτομα ρουβιδίου να κινηθούν γρηγορότερα από την ταχύτητα του ήχου, δημιουργώντας τον πρώτο ακουστικό ορίζοντα γεγονότων που παγίδευσε τα ακουστικά κύματα. Με απλά λόγια, δημιούργησαν μια μαύρη τρύπα που είχε την ικανότητα να δεσμεύει τον ήχο!

Ο ίδιος ο Στέινχαουερ, θέλοντας να εξηγήσει το πείραμά του, ανέφερε χαρακτηριστικά: «Είναι σαν να κολυμπάς νωχελικά στη θάλασσα ενάντια σε ένα τρομερά ισχυρό ρεύμα, που δεν καταφέρνεις ποτέ να ξεπεράσεις. Ετσι και τα ηχητικά κύματα δεν μπορούν να ξεφύγουν από τον ακουστικό ορίζοντα γεγονότων και μένουν πίσω, γιατί το ‘ρεύμα’ κινείται πιο γρήγορα από αυτά. Ακόμη, είναι εξαιρετικά δύσκολο να ανιχνεύσουμε την ακτινοβολία Χόκινγκ που σε αυτήν την περίπτωση θα έπαιρνε τη μορφή ενός πλέγματος μορίων ταλαντευόμενης ύλης που ονομάζονται φωνόνια, μιας και η ώθηση, που πρέπει να δεχτούν τα άτομα του ρουβιδίου, πρέπει να είναι τουλάχιστον δεκαπλάσια, για να μπορέσουμε να ανιχνεύσουμε τα ηχητικά κύματα που παράγονται από τη μαύρη τρύπα». Παρόλα αυτά, εύκολα κατανοεί κανείς τη σπουδαιότητα της έρευνας του Στέινχαουερ. Και μπορεί ακόμη να μην έχουμε ανακαλύψει την περίφημη ακτινοβολία, ωστόσο το πρώτο και πιο συναρπαστικό βήμα προς αυτήν την κατεύθυνση έχει ήδη γίνει. Ο δρόμος είναι πια ανοιχτός…

Η παγκόσμια οικονομία πολλά πολλά χρόνια μετά

2010-02-04T21:26:00.000+02:00

- Μη μου πεις… δεν έχετε χρήματα στον 23ο αιώνα;

-Οχι δεν έχουμε.

(απόσπασμα της συνομιλίας ανάμεσα στη δρ. Γκίλλιαν Τέιλορ, υδροβιολόγο του 20ου αιώνα άρτι διακτινισθείσα 300 χρόνια στο μέλλον, και τον Τζέιμς Κερκ, κυβερνήτη του διαστημόπλοιου Εντερπράιζ από τη θρυλική τηλεοπτική σειρά επιστημονικής φαντασίας «Σταρ Τρεκ»).

Στο όχι και τόσο μακρινό σύμπαν του Σταρ Τρεκ, οι άνθρωποι εξακολουθούν σε μεγάλο βαθμό να σκέφτονται και να ζουν όπως κι εμείς. Παντρεύονται και κάνουν παιδιά, πιστεύουν σε κάποιο Θεό και φοράνε πάνω κάτω τα ίδια ρούχα. Υπάρχουν όμως και πολλές αλλαγές που αφορούν περισσότερο σε θέματα τεχνολογίας και ουσιαστικά απλοποιούν την καθημερινότητά τους. Οι κινητήρες στρέβλωσης του χρόνου, οι συσκευές διακτινισμού που χρησιμοποιεί το πλήρωμα του αστροστόλου, αλλά και οι συσκευές αντιγραφής και ανακατασκευής οποιοδήποτε αντικειμένου είναι μονάχα τα πιο εξόφθαλμα παραδείγματα. Φυσικά, ο καταλύτης αυτών των αλλαγών ήταν η επαφή μας, στις 5 Απριλίου 2163, με νοήμοντα όντα από άλλους πλανήτες και η ενσωμάτωσή του πλανήτη μας στην Ενωμένη Ομοσπονδία των Πλανητών (ΕΟΠ), ο διαστρικός πολιτικός οργανισμός με έδρα στη Γη που αποτελείται από εκατοντάδες κόσμους και η μορφή του ως ένωση μοιάζει περισσότερο με ένα κράμα ανάμεσα στη σημερινή ΕΕ και τις ΗΠΑ.

Κι αν τώρα, με κάποιο μαγικό τρόπο διακτινιζόμασταν κι εμείς σε εκείνα τα χρόνια όπως η δρ. Τέιλορ και θέλαμε να αγοράσουμε έναν τέτοιο «αντιγραφέα» για σουβενίρ στο ταξίδι της επιστροφής με τι θα πληρώναμε; με ευρώ; με δολάρια; μήπως θα έπρεπε να έχουμε σκεφτεί να κουβαλήσουμε καμιά ράβδο χρυσού ή μερικά λίτρα πετρελαίου ή -και γιατί όχι-νερού; Πώς γίνονται άραγε οι συναλλαγές στο μέλλον; Τι έχει συμβεί δηλαδή με την παγκόσμια οικονομία; Επικράτησε τελικά ένα από τα κυρίαρχα οικονομικά μοντέλα του σήμερα ή μήπως η ανθρωπότητα εξέπληξε ακόμα και τον ίδιο της τον εαυτό «κατασκευάζοντας» ένα νέο;

Καλώς ή κακώς μέχρι σήμερα ο εμπνευστής και δημιουργός του Σταρ Τρεκ, Τζιν Ρόντμπερι, δεν έχει επίσημα αναλύσει το οικονομικό σύστημα πάνω στο οποίο βασίζεται η EOΠ. Παρ’ όλα αυτά οποιοσδήποτε έχει παρακολουθήσει έστω και λίγα επεισόδια καταλαβαίνει πως σίγουρα δεν είναι καπιταλιστικό και δεν βασίζεται στο μοντέλο της ελεύθερης αγοράς. Κι αυτό γιατί δεν υπάρχει κάποιο επίσημο νόμισμα για όλη την Ομοσπονδία, μιας και όλες οι συναλλαγές γίνονται μέσω πιστώσεων (credits), με τις οποίες οι πολίτες αμείβονται από την εργασία τους. Η ΕΟΠ όμως μπορεί να θεωρηθεί ακόμα και «κράτος πρόνοιας», μιας και κάθε υλική και εκπαιδευτική ανάγκη κάθε πολίτη είναι ήδη καλυμμένη από το κοινωνικό σύστημα, αφήνοντάς τον έτσι να ασχοληθεί με ό,τι επιθυμεί όχι για βιοποριστικούς λόγους, αλλά για προσωπική ανάπτυξη και προσφορά στο κοινωνικό σύνολο.

Κι αν αυτό φαντάζει φυσιολογικό στα μάτια των ανθρώπων του 23ου αιώνα, αναμφίβολα στα δικά μας μοιάζει το λιγότερο ουτοπικό. Κι όμως δεν θα έπρεπε, γιατί -εν δυνάμει- υπάρχει ήδη εδώ και 30 χρόνια! Το όνομα αυτού είναι «Συμμετοχική Οικονομία» ή πιο σύντομα «πάρεκον» (Participatory Economics - parecon) και οι πρώτοι που μίλησαν γι’ αυτή, τη δεκαετία του 1980, ήταν ο Μάικλ Αλμπερτ και ο Ρόμπιν Χάνελ. Σύμφωνα με τον ίδιο τον Αλμπερτ (ακτιβιστή, βασικό στέλεχος του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ, συγγραφέα, στενό συνεργάτη του Τσόμσκι και συνιδρυτή του ZNet), η συμμετοχική οικονομία είναι ένα όραμα βασισμένο στις αξίες της δικαιοσύνης, αλληλεγγύης, ποικιλομορφίας και αυτοδιαχείρισης, για το πώς διαχειρίζεται κανείς την οικονομία, την παραγωγή, την κατανάλωση και τον καταμερισμό με έναν τρόπο που ικανοποιεί όλους τους ανθρώπους.

Η πάρεκον προσφέρεται ως εναλλακτική λύση του καπιταλισμού και του σοσιαλισμού και έχει να κάνει τόσο με την αταξικότητα, όσο και με την αυτοδιαχείριση, την ποικιλία των επιλογών, την αλληλεγγύη, τις διαπροσωπικές σχέσεις, την ίση κατανομή των προϊόντων και των κερδών. Είναι επομένως ένας νέος τρόπος οργάνωσης των θεσμών, της ιδιοκτησίας και της αγοράς που καταργεί την ιδιοκτησία μέσω της ανακατανομής της εργασίας, έτσι ώστε ο κάθε εργαζόμενος να έχει ένα συνδυασμό καθηκόντων, ενώ καθιερώνει κι ένα νέο συμμετοχικό σχεδιασμό λήψης αποφάσεων με τη σύσταση συμβουλίων εργατών και καταναλωτών που διαπραγματεύονται τόσο το μέγεθος της παραγωγής, όσο και τον τρόπο κατανομής των αγαθών. Τα καινοτομικά χαρακτηριστικά που εισάγει η πάρεκον εστιάζονται πρώτον, στην εισαγωγή ενός «ισορροπημένου εργασιακού πλέγματος απασχόλησης» (σύμφωνα με το οποίο κάθε άτομα απασχολείται με εργασίες και ευχάριστες αλλά και δυσάρεστες), δεύτερον, στην ανταμοιβή της εργασίας ανάλογα τον κόπο, την προσπάθεια και την ενέργεια που το κάθε άτομο δαπανά στην εργασία του και τρίτον, στη λήψη αποφάσεων από τα συμβούλια εργατών και καταναλωτών βάσει της αρχής ότι «το δικαίωμα λόγου στη λήψη αποφάσεων είναι ανάλογο με την επιρροή που έχουν οι αποφάσεις πάνω στο άτομο που συμμετέχει στις αποφάσεις». Ο χρόνος μονάχα θα δείξει αν θα επαληθευτεί ο Ζαν Λικ Πικάρντ, κι αυτός κυβερνήτης του νεότερου «Εντερπράιζ Ε» όταν στην όγδοη ταινία με τίτλο: «Σταρ Τρεκ Η Πρώτη Επαφή» επιστρέφει πίσω στη Γη του 21ου αιώνα και απευθυνόμενος σε έναν τραπεζίτη λέει: «τα οικονομικά του μέλλοντος είναι κάπως διαφορετικά. Βλέπεις, η συσσώρευση πλούτου δεν είναι η κινητήριος δύναμη στη ζωή μας. Δουλεύουμε για το καλό το δικό μας και της υπόλοιπης ανθρωπότητας».

Οι πολλαπλές αναγνώσεις της πραγματικότητας

2009-10-27T18:41:00.000+02:00

Κάποτε οι άνθρωποι ήξεραν ότι η πραγματικότητα ήταν μόνο μία. Και όλα ήταν απλά και εν σοφία ποιημένα. Η υπήρχε κάτι ή δεν υπήρχε. Σήμερα όμως οι πραγματικότητες είναι πολλές και μάλιστα διαφορετικές μεταξύ τους. Εδώ και χρόνια γνωρίζουμε την εικονική πραγματικότητα (δηλαδή, την προσομοίωση ενός τρισδιάστατου περιβάλλοντος με δυνατότητα αλληλεπίδρασης μέσα από πολλά κανάλια αισθήσεων) και πάνω που αρχίζαμε να συνηθίζουμε και τη δυνητική πραγματικότητα (δηλαδή, την αμφίδρομη και αλληλεπιδραστική σχέση ανθρώπου-μηχανής σε ένα τεχνητό περιβάλλον) εμφανίστηκε και μια τέταρτη πραγματικότητα: η επαυξημένη (augmented reality)!

Εδώ τα πράγματα είναι διαφορετικά. Το πραγματικό περιβάλλον δεν υποκαθίσταται, αλλά αντίθετα ενισχύεται -επαυξάνεται κατά μία έννοια- από πληροφορίες, οι οποίες πολλαπλασιάζουν τις προσλαμβάνουσες και τα ερεθίσματα που λαμβάνουμε από τον πραγματικό κόσμο και εμφανίζονται στην οθόνη μιας ηλεκτρονικής συσκευής που προβάλλει τη συνδυασμένη εικόνα των δύο κόσμων.

Μια από τις πρώτες εφαρμογές επαυξημένης πραγματικότητας ήταν τα συστήματα Pilot Head-Up Displays στα μαχητικά αεροσκάφη που πρόβαλλαν πάνω στο τζάμι του χειριστηρίου πληροφορίες τόσο για τις βασικές παραμέτρους της πτήσης, όσο και για τα φίλια ή εχθρικά αεροσκάφη που βρίσκονταν στο οπτικό πεδίο του πιλότου, ελευθερώνοντάς τον από την ανάγκη του να στρέφει αλλού το βλέμμα του κάθε τόσο προκειμένου να διαβάσει τις ενδείξεις των οργάνων. Και επειδή ότι ξεκινάει από το στρατό κάποτε φτάνει και στα δικά μας χέρια, τα συστήματα αυτά ήδη χρησιμοποιούνται εδώ και αρκετό καιρό και στην αυτοκινητοβιομηχανία, με τα οχήματα - ναυαρχίδες όλων σχεδόν των εταιρειών να τα ενσωματώνουν πάνω στο παρμπρίζ τους.

Στις εφαρμογές της επαυξημένης πραγματικότητας οι πληροφορίες των δύο κόσμων πρέπει να συνδυαστούν όσο το δυνατόν πιο αρμονικά -να συντονιστούν και να "εγγραφούν" δηλαδή σωστά. Σε αντίθετη περίπτωση τα αποτελέσματα μπορεί να αποβούν ολέθρια. Φανταστείτε πχ. ένα χειρούργο που αφαιρεί έναν όγκο και με τη βοήθεια της επαυξημένης πραγματικότητας τον συγκρίνει σε πραγματικό χρόνο με την αξονική τομογραφία. Ενα μονάχα μικρό λάθος στους υπολογισμούς κατά την ευθυγράμμιση των εικόνων -να πάει το νυστέρι λίγο πιο πέρα- θα μπορούσε να οδηγήσει στο θάνατο του ασθενούς.

Προς το παρόν, ερευνητές και προγραμματιστές έχουν εστιαστεί στο πεδίο της όρασης, ωστόσο το πεδίο της επαυξημένης πραγματικότητας είναι σχεδόν ανεξάντλητο: από τα αμυντικά συστήματα και την ιατρική, μέχρι την ενημέρωση και την ψυχαγωγία, ο εμπλουτισμός των αισθήσεων και η αλλαγή του δυναμικού της πραγματικότητας μπορεί να αλλάξει ολοκληρωτικά τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε το περιβάλλον γύρω μας.

Και φυσικά όταν μιλάμε για επικοινωνία, ενημέρωση και ψυχαγωγία, η πρώτη συσκευή που έρχεται στο μυαλό μας δεν είναι άλλη από το κινητό τηλέφωνο. Σε αυτήν την περίπτωση, η επαύξηση του πραγματικού κόσμου κατορθώνεται με τη χρήση της κάμερας του τηλεφώνου και την προβολή της σύνθεσης του επαυξημένου κόσμου στην οθόνη του τηλεφώνου. Για να πραγματοποιηθεί, όμως, η πολυσύνθετη αυτή διαδικασία απαιτείται η χρήση GPS, πυξίδας, επιταχυνσιόμετρου, σύνδεσης με το διαδίκτυο σε απομακρυσμένες βάσεις δεδομένων και φυσικά της ενσωματωμένης κάμερας.

Η ζήτηση της αγοράς για εφαρμογές augmented reality που τρέχουν στις διάφορες πλατφόρμες των κινητών τηλεφώνων (Symbian, Android, Maemo, iPhone OS, Palm webOS) αυξάνεται συνεχώς και όλο και περισσότερες εφαρμογές φτάνουν στα χέρια των καταναλωτών. Τυπικό παράδειγμα αποτελεί το “Wikitude”, το οποίο χρησιμοποιώντας τα προαναφερθέντα τεχνικά χαρακτηριστικά του τηλεφώνου και συνδεόμενο με τη Wikipedia εμφανίζει πληροφορίες για τα πιο κοντινά στο χρήστη αξιοθέατα, μνημεία, ξενοδοχεία, εστιατόρια, κτλ. Με το ίδιο σκεπτικό λειτουργεί και το “TwittARound”, όπου εκμεταλλευόμενο κάμερα, GPS και πυξίδα εμφανίζει σε πραγματικό χρόνο όχι μόνο εικονίδια με τους χρήστες του δημοφιλούς δικτύου microblogging Twitter που βρίσκονται κοντά, αλλά και τα «τιτιβίσματα» που αυτοί στέλνουν.

Από εδώ και πέρα ο κατάλογος των εφαρμογών παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις… Το “Nearest Tube” λχ. συνδυάζοντας τη βιντεοκάμερα με το GPS και την πυξίδα για τον εντοπισμό της θέσης και τον καθορισμό της κατεύθυνσης ενός συρμού του μετρό, εμφανίζει δεδομένα για την κίνηση από και προς τον πλησιέστερο σταθμό. Νέα πνοή ωστόσο, μπορεί να δοθεί και σε υπάρχουσες εφαρμογές όπως πχ. το FamilyMap της AT&T, το οποίο αντί να εμφανίζει τα εικονίδια όλων των μελών της οικογένειας πάνω σε ένα χάρτη θα μπορεί να προσδιορίζει σε πραγματικό χρόνο την κατεύθυνση και την απόσταση που αυτά βρίσκονται, προβάλλοντας ταυτόχρονα και πολλές ακόμη χρήσιμες πληροφορίες για τον καθένα τους.

Τέλος, ιδιαίτερη αναφορά πρέπει να γίνει και στον πρώτο web browser επαυξημένης πραγματικότητας για κινητά τηλέφωνα που προβάλλει τις νέες πληροφορίες σε τρισδιάστατη μορφή. Ο λόγος για ένα ολλανδικό start-up με την ονομασία “Layar, το οποίο βρίσκεται στο επίκεντρο της προσοχής της τεχνολογικής κοινότητας μιας και μπορεί να αναγνωρίσει -με τη χρήση επικαλυπτόμενων layers- σχεδόν ό,τι περνάει μπροστά από την κάμερα του κινητού. Προς το παρόν προσφέρεται μόνο στην Ολλανδία και σε συνεργασίες με αρκετές ολλανδικές εταιρείες προσφέρει πληροφορίες για μνημεία, καταστήματα, δημόσιες υπηρεσίες, ξενοδοχεία, μπαρ, ATMs, δημόσιες υπηρεσίες, νοσοκομεία, δρομολόγια και άλλα 80.000 ακόμα σημεία οποιοδήποτε ενδιαφέροντος. Σήμερα το Αμστερνταμ, αύριο ολόκληρος ο κόσμος… Ενα σίγουρο. Το μέλλον είναι επαυξημένο. Ιδού λοιπόν, πεδίον δόξης λαμπρό για όσους προλάβουν…

Καλώς ήρθατε στον κόσμο των Jetsons

2009-10-06T00:26:00.000+03:00

Το 1962 ήταν η καθοριστική χρονιά. Το τηλεοπτικό δίκτυο ABC πρόβαλε το πρώτο επεισόδιο της καινούργιας σειράς των Hanna - Barbera με τίτλο “The Jetsons” και χωρίς καλά καλά να το καταλάβουμε μπήκαν στη ζωή μας τα ιπτάμενα αυτοκίνητα, τα ρομπότ οικιακοί βοηθοί, τα γεύματα σε μορφή χαπιών, καθώς και πλήθος άλλων τεχνολογικών καινοτομιών. Από τότε γενιές ολόκληρες έχουν μεγαλώσει μαζί με τον George, τη Jane, τον Elroy, την Judy και τον Astro, το σκύλο τους. Κι αν και έχουν περάσει κοντά στα 50 χρόνια, τόσο η θεματολογία των επεισοδίων όσο και η τεχνολογία που φαίνεται να χρησιμοποιούν θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν από επίκαιρες μέχρι και προφητικές.

Σε κάθε επεισόδιο της σειράς γινόμασταν μάρτυρες της καθημερινότητας μιας τυπικής οικογένειας του 21ου αιώνα που αν και ζει σε μια φουτουριστική ουτοπία, θυμίζει πάρα πολύ μια τυπική δυτική αστική οικογένεια. Εξάλλου αυτό ήταν και το αρχικό πλάνο των δημιουργών της σειράς: να προβάλουν τη ζωή της μέσης αμερικανικής οικογένειας των 60s με τα προβλήματα και τις χαρές της σε μια άλλη χρονική περίοδο. Ετσι, ο σύζυγος πάει στη δουλειά ενώ η σύζυγος ασχολείται με τα οικιακά, η έφηβη κόρη ανακαλύπτει το ροκ και τον έρωτα και ο πιτσιρίκος τους εκπλήσσει καθημερινά με την εφευρετικότητά του. Μόνο που μαζί με αυτούς συνυπάρχουν ρομπότ, ολογράμματα, εξωγήινοι και ένα σωρό φανταστικές εφευρέσεις που κάνουν τη ζωή τους ευκολότερη, αυτοματοποιώντας και καλύπτοντας τις καθημερινές τους ανάγκες, όπως η ένδυση, το καθάρισμα του σπιτιού, το φαγητό και οι μεταφορές.

Βλέποντας όλα αυτά τα τεχνολογικά θαύματα των Jetsons, δεν γίνεται παρά να αναρωτηθούμε πόσο τους έχουμε πλησιάσει. Πόσες από τις θεότρελες (για τη δεκαετία του 1960) εφευρέσεις τους χρησιμοποιούμε κι εμείς; Σε πόσα χρόνια άραγε θα πλησιάσουμε αυτόν τον ιδεατό (σε ό,τι αφορά στην τεχνολογία) κόσμο; Η αλήθεια είναι πως δεν είμαστε και τόσο μακριά. Παπούτσια για να περπατάμε στους τοίχους και τα ταβάνια σίγουρα δεν υπάρχουν στα ράφια των σημερινών καταστημάτων, ωστόσο κυλιόμενες σκάλες, φαγητά σε χάπια, βιντεόφωνα και πτητικές μηχανές υπάρχουν και σήμερα και χρησιμοποιούνται ευρέως. Σε μερικούς πάλι τομείς η πραγματική ζωή ξεπέρασε ακόμα και τη φαντασία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές, μιας και ενώ εμείς χρησιμοποιούμε πανίσχυρους φορητούς υπολογιστές, ο κακόμοιρος ο George είναι αναγκασμένος να κάθεται μπροστά από ένα ογκωδέστατο μηχάνημα για να πατήσει όλο κι όλο ένα μονάχα κουμπί.

Πόσο όμως πραγματικά θέλουμε να ζήσουμε σαν τους Jetsons; Πάρτε για παράδειγμα τα βιντεόφωνα ή ακόμα καλύτερα τα τηλέφωνα που υποστηρίζουν βιντεοκλήση. Πόσοι από εμάς τα χρησιμοποιούμε καθημερινά αν και υπάρχουν εδώ και μερικά χρόνια; Σχεδόν κανείς… Ποιος άλλωστε θέλει κάθε φορά που μιλά στο τηλέφωνο να τον βλέπει ο συνομιλητής του; Πώς θα συνεχίσουμε να λέμε αυτό το μικρό ψέμα «ξέρω, ξέρω άργησα, σε δέκα λεπτά θα είμαι εκεί» όταν μιλάμε με το αφεντικό μας που μόλις μας ξύπνησε; Μόνο στην περίπτωση που είχαν εφευρεθεί και οι συσκευές που θα μας έπλεναν, έντυναν, τάιζαν και διακτίνιζαν θα τολμούσαμε να τον δούμε στα μάτια. Αλλά τότε όλα θα ήταν διαφορετικά… φανταστείτε από το σπίτι στο γραφείο σε κλάσματα δευτερολέπτου. Ούτε ένας καφές στα γρήγορα, ούτε αμηχανία που δεν ξέρουμε τι να βάλουμε, ούτε καν εκνευρισμός με τα απίστευτα μποτιλιαρίσματα την πιο κακή στιγμή.

Τι νόημα όμως θα είχε η ζωή χωρίς όλα αυτά τα μικρά και ευτελή; Δεν θα χάσουμε ένα ανθρώπινο κομμάτι μας αν τα αυτοματοποιήσουμε όλα; Πώς μετά θα ξεχωρίζουμε από τα ρομπότ που θα κάνουν όλες τις άλλες δουλειές που εμείς δεν θα μπαίνουμε στον κόπο να ασχοληθούμε; Γιατί ναι μεν υπάρχουν οι Jetsons, υπάρχουν όμως και οι άνθρωποι της εποχής του Wall-E που είναι όλοι τους πλαδαροί, ξαπλωμένοι συνεχώς σε κινούμενες πολυθρόνες, καρφωμένοι όλο το 24ωρο σε μία οθόνη και με ένα μιλκσέικ στο χέρι. Γι’ αυτό σκεφτείτε το λίγο καλύτερα την επόμενη φορά που θα είστε μέσα στο αυτοκίνητό σας ακινητοποιημένοι, χιλιόμετρα μακριά από τη δουλειά σας και ήδη αργοπορημένοι… Κανείς δεν ξέρει τι μέλλει γενέσθαι. Ισως σε αρκετά χρόνια από σήμερα οι Jetsons και η τεχνολογία τους να φαντάζει στα μάτια των παιδιών, όπως ο Ιούλιος Βερν σε εμάς. Εξάλλου, πριν από 150 χρόνια περίπου ποιος θα μπορούσε να φανταστεί πως κάποτε ο άνθρωπος θα έφτανε από τα βάθη της θάλασσας, στο κέντρο της Γης και από εκεί στη Σελήνη. Οπως και να έχει, αν υπάρχει έστω και κάτι που θα έμπαινα ακόμα και σε κρυογενετικό θάλαμο για να το ζήσω, είναι τα ιπτάμενα αυτοκίνητα. Και για να το κάνω ακόμα καλύτερο, ένα ιπτάμενο αυτοκίνητο που δε θα χρειάζεται να το παρκάρω, γιατί πολύ απλά θα πατάω ένα κουμπί και αυτό θα συρρικνώνεται και θα χωράει μέσα στην τσάντα μου… Συγγνώμη, αλλά αυτή είναι τεχνολογία!

Όχι nano αλλά nana technology

2009-08-31T19:55:00.007+03:00

Το πρώτο κινητό τηλέφωνο μου το πήρε ο πατέρας μου το 1997. Εκτοτε το αλλάζω κάθε χρόνο με ένα ολοένα και πιο εξελιγμένο. Στη μητέρα μου αγόρασα το πρώτο κινητό της το 2004 -ένα μοντέλο με τεράστια οθόνη και πλήκτρα, ικανό μόνο για κλήση και αποστολή σύντομων γραπτών μηνυμάτων, το οποίο μάλιστα στην οθόνη αναμονής έδειχνε και τον αριθμό της σε περίπτωση που τον ξεχνούσε... Μιλάμε δηλαδή για μία συσκευή σχεδιασμένη αποκλειστικά για άτομα που είτε δεν έχουν μεγάλη σχέση με την τεχνολογία (όπως η μητέρα μου), είτε είναι αρκετά μεγάλα σε ηλικία για να τη χρησιμοποιήσουν αποτελεσματικά. Ιδιαίτερα μάλιστα όσοι ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία, την αισθηματική ηλικία όπως λένε και οι Γάλλοι, αποτελούν ένα εντελώς ξεχωριστό target group ειδικών απαιτήσεων.

Εξειδικευμένο κοινό όμως αποτελούν και οι έφηβοι, μόνο που ο δικός τους αριθμός φθίνει, ενώ η γήρανση του πληθυσμού ολόκληρου του πλανήτη συνεχίζεται με αμείωτο ρυθμό και το δημογραφικό να χτυπάει... κόκκινο. Και τίποτα δεν είναι όπως παλιά. Ακόμα και στο faceBook έχουν αλλάξει οι ισορροπίες. Σύμφωνα με μια δημογραφική και στατιστική έρευνα της iStrategyLabs, που διεξήχθη από τον Ιανουάριο έως τον Ιούλιο του 2009, ο αριθμός των Αμερικανών χρηστών άνω των 55 ετών αυξήθηκε κατά 513%, ενώ ο αριθμός των Αμερικανών που φοιτούν σε κολέγια μειώθηκε κατά 22%.

Στο βιβλίο της “La Vieillesse” (Τα γηρατειά) η Σιμόν ντε Μποβουάρ αναρωτιέται αν οι γέροι είναι ανθρώπινα πλάσματα και υποστηρίζει πως οι κοινωνίες φέρονται στους ηλικιωμένους όπως φέρονται και στα μικρά παιδιά. Από τη στιγμή που αυξάνεται ο αριθμός των ηλικιωμένων, είναι αυτονόητο πως θα πολλαπλασιάζονται όχι μόνο τα κινητά με τις μεγάλες οθόνες, αλλά και τα παπούτσια με ενσωματωμένο GPS και τα πουκάμισα με αισθητήρες που μετρούν τον καρδιακό παλμό, στέλνοντας ειδοποιήσεις σε περίπτωση που κάτι δεν πάει καλά και ένα σωρό ακόμα παρόμοια προϊόντα σχεδιασμένα αποκλειστικά για την τρίτη ηλικία. Κατ’ ουσία, πρόκειται για ένα νέο ξεχωριστό κλάδο της τεχνολογίας που ονομάζεται nana technology, στηρίζεται πάνω σε μικροτσίπ και στοχεύει στο να βελτιώσει το επίπεδο ζωής των ηλικιωμένων.

Για την ακρίβεια ο όρος αποτελεί ένα λογοπαίγνιο ή πιο σωστά ένα νεολογισμό που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 2006 από τον Andrew Carle, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο George Mason Βιρτζίνια, ειδικό σε θέματα γήρανσης και διευθυντή του προγράμματος Senior Housing Administration του πανεπιστημίου. Παρακολουθώντας τα διεθνή τεκταινόμενα με τις εταιρείες και κυβερνήσεις από τη μία να εξακολουθούν να μην προσφέρουν προϊόντα και υπηρεσίες πρακτικής αξίας για την τρίτη ηλικία, και την πλειοψηφία των ίδιων των ηλικιωμένων από την άλλη απλώς να αγνοούν τις ήδη υπάρχουσες τεχνολογίες που μπορούν να τους φανούν χρήσιμες, ο κ. Carle προσπαθεί να φέρει πιο κοντά τους ηλικιωμένους με την τεχνολογία και να γεφυρώσει το χάσμα ανάμεσα στην τεχνολογικά αναλφάβητη γιαγιά (nana) και τον τεχνόφιλο εγγονό της.

Εκτός όμως από νονός της νανατεχνολογίας, ο κ. Carle τη χώρισε και σε 8 διακριτές κατηγορίες (υγεία και ευημερία, ασφάλεια, γνωστικές λειτουργίες, επικοινωνία, αισθητήρια όργανα, κίνηση, καθημερινότητα και συνδυασμός δύο ή περισσότερων τεχνολογιών σε ένα προϊόν), καθεμία από τις οποίες διευκολύνει τους ηλικιωμένους στο να γίνουν πιο ανεξάρτητοι σε ένα συγκεκριμένο τομέα της ζωής τους. Με άλλα λόγια, η νανατεχνολογία περιλαμβάνει τις τεχνολογίες για την παρακολούθηση των ζωτικών οργάνων και τη διαχείριση του καθημερινού προσωπικού συνταγολόγιου, την πρόληψη και την αποτροπή ατυχημάτων, την ενίσχυση της μνήμης, της γνώσης, της προσοχής και της παρατηρητικότητας, την απλοποίηση τηλεφωνικών ή διαδικτυακών συνδιαλέξεων και άλλων μορφών επικοινωνίας γραπτών ή προφορικών, την ενίσχυση των αισθήσεων, την απρόσκοπτη μετακίνηση και μεταφορά, καθώς και την εύχρηστη τυποποίηση των καθημερινών ενεργειών -φαγητό, μπάνιο, ντύσιμο κτλ.- στο μέγιστο δυνατό βαθμό.

Ηδη κυκλοφορούν προϊόντα όπως το ρομποτάκι Looj που καθαρίζει τις υδρορροές χωρίς να χρειάζεται να ανεβαίνετε συχνά πάνω στη σκάλα, το SmartShopper που μέσω φωνητικών εντολών καταγράφει τα απαραίτητα ψώνια και τα εκτυπώνει κατηγοριοποιημένα ώστε να μην πηγαίνετε ξανά και ξανά στο σούπερ μάρκετ επειδή δεν τα θυμηθήκατε όλα, καθώς και το e-pill MD.2 που σας βοηθά μέσω φωνητικών αλλά και οπτικών υπενθυμίσεων να μην ξεχάσετε ποτέ ποιο χάπι πρέπει να πάρετε, ενώ παίρνει και τηλέφωνο τα αγαπημένα σας πρόσωπα αν σας ξεφύγει μία δόση. Τα καλύτερα όμως έπονται… Ενα τηλέφωνο λχ. που σχεδιάζει η Intel πηγαίνει την αναγνώριση κλήσης ένα βήμα παραπέρα. Δεν εμφανίζει μονάχα μια φωτογραφία του καλούντος, αλλά και τη συγγένεια ή το είδος της σχέσης που έχετε και στοιχεία από την τελευταία συνομιλία που είχατε…

Θυμηθείτε με, σε λίγα χρόνια στο μελλοντικό Jumbo της γειτονιάς σας εκτός από το παιδικό και το τμήμα bébé θα υπάρχει και το τμήμα vieillesse. Δεν μπορεί, όλο και κάποιος θα το σκεφτεί. Εξάλλου, ποιοι συνοδεύουν πιο συχνά τα παιδιά σε αυτά τα καταστήματα; Ο παππούς και η γιαγιά…

Εσείς πόσο Τρισέ είστε;

2009-08-31T19:47:00.003+03:00

1.
Τι συμβολίζουν οι δύο παράλληλες γραμμές στο συμβολο του ευρώ;
α) Τη σταθερότητα
β) την ενότητα
γ) Την ειρήνη

2.
Πόσες είναι οι χώρες της Ευρωζώνης;
α) 15
β) 16
γ) 27

3.
Ποια χώρα είναι το νεότερο μέλος της Ευρωζώνης;
α) Η Κύπρος
β) H Μάλτα
γ) H Σλοβακία

5.
Πότε μπήκε η χώρα μας στην Ευρωζώνη;
α) 1 Ιανουαρίου 2000
β) 1 Ιανουαρίου 2001
γ) 1 Ιανουαρίου 2002

4.
Πόσα διαφορετικά νομίσματα των 2 ευρώ με κοινό σχέδιο και στην εθνική πλευρά κυκλοφορούν ήδη;
α) 1
β) 2
γ) 3

6.
Τι χρώμα έχουν τραπεζογραμμάτια του ευρώ από τη μικρότερη στη μεγαλύτερη αξία;
α) Γκρι, κόκκινο, μπλε, πορτοκαλί, πράσινο, κίτρινο, μωβ
β) Γκρι, κόκκινο, μπλε, πορτοκαλί, κίτρινο, πράσινο, μωβ
γ) Γκρι, κόκκινο, μπλε, πράσινο, πορτοκαλί, κίτρινο, μωβ

7.
Στην μπροστινή όψη των τραπεζογραμματίων υπάρχει η υπογραφή του εκάστοτε προέδρου της ΕΚΤ. Πόσα διαφορετικά ευρώ έχουν κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα;
α) 2
β) 3
γ) 4

8.
Σύμφωνα με τον κ.Τρισέ αναμένεται σταδιακή ανάκαμψη της οικονομίας μέχρι τα μέσα του...
α) 2010
β) 2011
γ) 2012

9.
Πότε κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το ευρώ;
α) το 2000
β) το 2001
γ) το 2002

10.
Τα σχέδιά των τραπεζογραμματίων με τις διαφορετικές εποχές και τους αρχιτεκτονικούς ρυθμούς της Ευρώπης είναι έργο του...
α) Ρόμπερτ Καλίνα
β) Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ
γ) Ζαν-Κλοντ Τρισέ

11.
Ποιες χώρες χρησιμοποιούν το ευρώ χωρίς να είναι μέλη της Ευρωζώνης;
α) Ο Αγιος Μαρίνος, το Βατικανό και το Μονακό
β) Η Ανδόρα, το Κόσοβο και το Μαυροβούνιο
γ) Ολες οι παραπάνω

12.
Τι απεικονίζουν τα ελληνικά κέρματα των 2 λεπτών και των 20 λεπτών;
α) μια αθηναϊκή τριήρη και το Ρήγα Φεραίο
β) ενα δεξαμενόπλοιο και τον Ελευθέριο Βενιζέλο.
γ) μια κορβέτα και τον Ιωάννη Καποδίστρια

13.
Αναφερόμενος στο ότι οι Ευρωπαίοι της Ευρωζώνης ξοδεύουν, σε αναλογία με το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν, περισσότερα από τις άλλες βιομηχανικές χώρες, ο κ. Τρισέ ζήτησε να περιοριστούν οι δαπάνες στην Ευρωζώνη και ιδιαίτερα στη...
α) Γαλλία
β) Δανία
γ) Γερμανία

14.
Τι συνέπειες έχει ο αρνητικός πληθωρισμός που σημειώθηκε τον περασμένο Ιούνιο για πρώτη φορά από το 1996 στην Ευρωζώνη;
α) Σταθεροποίηση τιμών και μισθών, σταθεροποίηση της ανεργίας
β) Αύξηση τιμών και μισθών, μείωση της ανεργίας
γ) Πτώση τιμών και μισθών, αύξηση της ανεργίας

15.
Τα κεντρικά γραφεία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας βρίσκονται
α) στο Στρασβούργο
β) στη Φρανκφούρτη
γ) στις Βρυξέλλες

16.
ο Λουκάς Παπαδήμας (πρώην διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος) είναι αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας από το...
α) 2001
β) 2002
γ) 2003

17.
Το μοντέλο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στηρίζεται σε αυτό της
α) BNP Paribas
β) Bundesbank
γ) Τράπεζας της Ελλάδος

18.
Ποιες χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης δεν ανήκουν στην Ευρωζώνη;
α) Το Ηνωμένο Βασίλειο η Δανία και η Νορβηγία
β) Το Ηνωμένο Βασίλειο, η Δανία και η Σουηδία
γ) Το Ηνωμένο Βασίλειο, η Δανία και η Φινλανδία

19.
Η απεικόνιση των διαφορετικών αρχιτεκτονικών ρυθμών στα τραπεζογραμμάτια συμβολίζει
α) την πλούσια πολιτισμική ιστορία της Ευρώπης
β) την επικοινωνία των λαών της Ευρώπης
γ) τη διευκόλυνση των εμπορικών συναλλαγών στην Ευρώπη.

20.
Ποιες χώρες σταμάτησαν την παραγωγή των νομισμάτων του ενός και των δύο λεπτών λόγω του μεγάλου διαχειριστικού κόστους;
α) Η Ιρλανδία και το Βέλγιο
β) Η Γαλλία και η Γερμανία
γ) Η Φινλανδία και η Ολλανδία

21.
Πόσα ήταν και ποια η συνολική αξία του αρχικού αποθέματος των τραπεζογραμματίων που εκτυπώθηκε την 1η Ιανουαρίου 2002;
α) περίπου 5 δισ. και 360 δισ. ευρώ
β) περίπου 10 δισ. και 500 δισ. ευρώ
γ) περίπου 15 δισ. και 630 δισ. Ευρώ

22.
Πόσα είναι όλα τα εθνικά νομίσματα ευρώ που χρησιμοποιούνται στις καθημερινές συναλλαγές;
α) 104
β) 120
γ) 128

23.
Ποια Συνθήκη έθεσε το νομικό πλαίσιο και τα οικονομικά κριτήρια σύγκλισης για την υιοθέτηση του κοινού νομίσματος
α) Συνθήκη του Μάαστριχτ
β) Συνθήκη του Αμστερνταμ
γ) Συνθήκη της Λισαβόνας

24.
Τι πρότεινε ο Γερμανός τπουργό Οικονομικών, Theo Waigel, ως μέσο για να διασφαλιστεί η υγεία της δημόσιας οικονομίας;
α) Τα κριτήρια της Κοπεγχάγης
β) Το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης (ΣΑΑ)
γ) Την αναθεώρηση του ΣΑΑ

25.
Το Δεκέμβριο του 2008 λόγω της χρηματοοικονομικής κρίσης το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο κατέληξε...
α) Στο ευρωπαϊκό σχέδιο για την ανάκαμψη της οικονομίας
β) Στην ενίσχυση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας
γ) Στη Συνθήκη της Λισαβόνας

26.
Ποιες κράτη μέλη δεν έχουν επικυρώσει ακόμα τη Συνθήκη της Λισαβόνας
α) Η Γερμανία, η Πολωνία, η Τσεχία και η Ιρλανδία.
β) Η Γερμανία, η Πολωνία και η Τσεχία
γ) Η Γερμανία και η Πολωνία

27.
Τι ζήτησε ο κ. Τρισέ από τις τράπεζες στις αρχές του μήνα;
α) Να επιβραδύνουν το ρυθμό με τον οποίο δανείζουν στις επιχειρήσεις και στα νοικοκυριά
β) Να συνεχίζουν να δανείζουν στις επιχειρήσεις και στα νοικοκυριά επαρκή ποσά με τα πρέποντα επιτόκια
γ) Να συνεχίζουν να δανείζουν στις επιχειρήσεις και στα νοικοκυριά επαρκή ποσά με χαμηλότερα επιτόκια

Σωστές απαντήσεις: 1α, 2β, 3γ, 4β , 5β, 6α, 7α, 8α, 9γ, 10α, 11γ, 12γ, 13α 14γ, 15β, 16β, 17β, 18β, 19β, 20γ, 21γ, 22γ, 23α, 24β, 25α, 26α, 27β.

TV-ιατρική

2009-08-31T19:40:00.002+03:00

Πόσο χαίρομαι που η μάνα μου είχε τελικά άδικο όταν φώναζε κάθε φορά που καθόμουν στον υπολογιστή και έβλεπα τις αγαπημένες μου αμερικανικές σειρές… Εγώ περνούσα ώρες ατέλειωτες μπροστά από την οθόνη κι εκείνη ώρες ατέλειωτες να λέει: «Κλείσ’ το επιτέλους αυτό το χαζοκούτι θα χαλάσεις τα μάτια σου. Τι καταλαβαίνεις τόσες ώρες που κάθεσαι μπροστά του;» Αχ, μαμά… Και τα μάτια μου δεν χάλασα -ακόμη- και πολλά έμαθα… Γιατί αλήθεια αν δεν ήταν σειρές όπως το E.R. (Στην Εντατική) ή το CSI (Στον τόπο του εγκλήματος) πού θα ήξερα εγώ πώς να πάρω τα δακτυλικά αποτυπώματα από κάθε επιφάνεια ή να κάνω τραχειοτομή με ένα στυλό για να σώσω κάποιον που πνίγεται;

Και δεν είμαι μόνος! Η αλήθεια είναι πως από το City Hospital, το Dr. Kildare και το MASH των προηγούμενων δεκαετιών μέχρι τα E.R., Grey's Anatomy (Μαθήματα Ανατομίας), House M.D. (Ιατρικές Υποθέσεις), Nip/Tuck (Πλαστική Ομορφιά) και Scrubs, τα νυστέρια και τα χειρουργικά κρεβάτια προκαλούν ρίγη συγκίνησης σε εκατομμύρια τηλεθεατές. Ακόμα και σ’ όσους σιχαίνονται τα νοσοκομεία! Εδώ και 50 χρόνια παρακολουθούμε ιατρικές σειρές άλλοτε γελώντας και άλλοτε κλείνοντας τα μάτια.

Ετσι, λοιπόν, ταυτιζόμαστε μια με την κυνικότητα του διαγνωσιολόγου με ειδικότητα στις μολυσματικές νόσους που μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου συσχετίζει συμπτώματα με νόσους, και μια με πλαστικούς χειρουργούς που ρωτάνε τους ασθενείς τους τι δεν τους αρέσει και θέλουν να αλλάξουν πάνω τους. Ερωτευόμαστε σαν ειδικευόμενοι τους γιατρούς της κλινικής και προσπαθούμε να επιβιώσουμε και να αναρριχηθούμε στην κορυφή. Αυτά είναι πάνω κάτω τα βασικά θέματα των ιατρικών σειρών. Από εκεί και πέρα ετοιμαστείτε για πολλά σωληνάκια, σύριγγες, ράμματα, ορούς και ασθενοφόρα.

Δύσκολες χειρουργικές επεμβάσεις, ασυνήθιστες ιατρικές περιπτώσεις, παράλογες απαιτήσεις από τους ασθενείς και έκτακτα περιστατικά, όλα τα είδαμε τόσα χρόνια στην τηλεόραση. Κι όμως κάθε χρόνο θα βλέπουμε και κάτι παραπάνω. Οσο κι αν προσπαθούμε να αποφύγουμε τα νοσοκομεία και τους γιατρούς όπως ο διάολος το λιβάνι, εντούτοις κάθε βράδυ στηνόμαστε μπροστά στη μικρή οθόνη. Κι όμως πριν λίγα χρόνια, όταν η νοσοκόμα περνούσε τα γάντια στο γιατρό και ξεκινούσε η εγχείρηση, η κάμερα σιγά σιγά απομακρυνόταν και η δράση μεταφερόταν αλλού. Μονάχα αφότου η επέμβαση είχε ολοκληρωθεί μαθαίναμε κι εμείς την έκβασή της. Αυτό πριν από χρόνια γιατί σήμερα όταν οι κκ Sean Mcnamara και Christian Troy του Nip/Tuck φοράνε τις στολές και ετοιμάζονται να κάνουν από λιποαναρρόφηση μέχρι ό,τι βάλει ο νους σας, και το νυστεράκι το βλέπουμε και το αιματάκι να αναβλύζει από την τομή. Για να μην αναφερθώ και στα δωρεάν μαθήματα ανατομίας του δρ. House και της Meredith Grace... Ασε που τώρα συνηθίσαμε κιόλας και δεν κλείνουμε τα μάτια ή στρέφουμε αλλού το βλέμμα μας. Θέλουμε να τα δούμε όλα. Εχουμε πλέον εθιστεί. Οσο πιο περίεργη η υπόθεση και δύσκολη η εγχείρηση, τόσο μεγαλύτερη η τηλεθέαση. Ούτε να φανταστώ μπορώ πόσες ατέλειωτες ώρες περνάνε οι σεναριογράφοι ξεκοκαλίζοντας τα ιατρικά εγχειρίδια και εγκυκλοπαίδειες για να βρουν αυτό το κάτι του επόμενου επεισοδίου.

Οι σειρές αυτές αποτελούν και φετίχ και για πολλούς γιατρούς που τις παρακολουθούν φανατικά. Σχολιάζουν τους τηλεοπτικούς συναδέλφους τους και υποδύονται οι ίδιοι τους πρωταγωνιστές, προσπαθώντας να βρουν είτε τον καλύτερο τρόπο για να αντιμετωπίσουν το κάθε περιστατικό, είτε κάποια παρασπονδία του τηλεοπτικού συνεργείου -μια λεπτομέρεια που περνάει απαρατήρητη στο μη ασκημένο μάτι- και να πανηγυρίσουν.

Και η ιατρική πού βρίσκεται μέσα σ’ αυτόν τον καταιγισμό δράσης και απίθανων ανατροπών; Συμβαίνουν και στην πραγματικότητα όλα αυτά ή φαντασία των σεναριογράφων οργιάζει προκειμένου να ικανοποιήσει τις ολοένα και αυξανόμενες απαιτήσεις των τηλεθεατών; Αναμφισβήτητα, τα σκήπτρα της πιο ρεαλιστικής μεταφοράς των ιατρικών περιστατικών και της ορθής αντιμετώπισής τους ανήκουν στην Εντατική (λόγω του ιατρονοσηλευτικού προσωπικού που παραβρίσκεται κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων και επεμβαίνει όπου χρειάζεται), ωστόσο και στις υπόλοιπες σειρές αν και η επιστημονική ακρίβεια δεν φτάνει το 100% υπάρχει μια πολύ μεγάλη δόση αλήθειας. Φυσικά, στο βωμό της τηλεθέασης όλα επιτρέπονται και πάνω απ’ όλα οι υπερβολές.

Προσωπικά, έμαθα τα συμπτώματα από ένα σωρό ασθένειες αλλά και πώς να προφυλάγομαι από πολλές ακόμη -ενημέρωση και πρόληψη δηλαδή! Και δεν μιλάω μόνο για πρακτικές γνώσεις (πόσα δευτερόλεπτα μεσολαβούν από την επανάληψη της χρήσης του απινιδωτή), αλλά και για θεωρητικές (η αγαμμασφαιριναιμία οφείλεται σε ένα φυλοσύνδετο υπολειπόμενο γονίδιο). Υπάρχει όμως και ένα μειονέκτημα… Ημουν που ήμουν υποχόνδριος από μόνος μου, τώρα με όλα αυτά τα μικρόβια και τα βακτηρίδια που βλέπω σε κάθε επεισόδιο και πόσο εύκολα κολλάνε ακόμα και την πιο σπάνια ασθένεια, ήρθα και απόγινα!

Και μια ιδέα για το τέλος… πώς θα σας φαινόταν η ίδρυση ενός πανεπιστημιακού τμήματος που να προσφέρει πτυχίο TV-ιατρικής; Σε συνδυασμό, μάλιστα, με μια 50’ plasma και ένα 5.1 home theater, ποτέ η μάθηση δεν ήταν τόσο απολαυστική!

Οι όμορφες περιουσίες όμορφα χάνονται

2009-08-31T19:36:00.002+03:00

Οι ιστορίες από τη Βίβλο είναι πάντα διαχρονικές και επίκαιρες. Πάρτε για παράδειγμα αυτή με τον Ιωσήφ τον Πάγκαλο. Τα αδέρφια του πούλησαν για σκλάβο, κατέληξε στα χέρια του αξιωματούχου αυλικού του Φαραώ, Πετεφρή (η γυναίκα του οποίου τον ερωτεύθηκε και του έκανε ανήθικες προτάσεις στις οποίες όμως δεν ενέδωσε με αποτέλεσμα να την εξοργίσει και να βάλει τον άντρα της να τον κλείσουν στη φυλακή) και ερμήνευσε το όνειρο του Φαραώ με τις παχιές και τις ισχνές αγελάδες και τα στάχυα, λέγοντας πως θα ακολουθήσουν επτά χρόνια ευφορίας και επτά ακαρπίας και πείνας. Ο Φαραώ ενθουσιάστηκε με την ερμηνεία του ονείρου του τόσο πολύ, που τον έχρισε γενικό άρχοντα, και στα χρόνια που ακολούθησαν ο Ιωσήφ διαχειρίσθηκε συνετά την εξουσία του και φρόντισε όλο το λαό, ακόμα και τα αδέλφια του που τόσο πολύ τον ζήλευαν.

Κάπως έτσι μάλλον αποφεύχθηκε η πρώτη μεγάλη οικονομική κρίση στον κόσμο (το βασίλειο της Αιγύπτου ήταν παντοδύναμο τότε). Σήμερα όμως οι κάθε «Φαραώ» δεν διαθέτουν αυτήν την πολυτέλεια. Τα προφητικά όνειρα έπρεπε να τα έχουν δει εδώ και καιρό και τις συμβουλές των «Ιωσήφ» έπρεπε να τις έχουν ακούσει από πολύ πριν…
Και αυτό γιατί μετά από πολλά συνεχόμενα χρόνια ευημερίας, οι πλούσιοι «Φαραώ» υπεισέρχονται και αυτοί σε μια παρατεταμένη περίοδο αυστηρής λιτότητας. Ψεύδονται ασύστολα, λοιπόν, όσοι διατυμπανίζουν πως τα αποτελέσματα της οικονομικής κρίσης τα επωμίζονται μόνο τα μεσαία και τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα. Σύμφωνα με τις πλέον αξιόπιστες πηγές -κατάλογος του περιοδικού Forbes για τους πιο πλούσιους ανθρώπους το 2009- πάνω από τριακόσιοι «Μίδες» έζησαν το δυσβάσταχτο δράμα της διαγραφής του ονόματός τους από τον κατάλογο των δισεκατομμυριούχων του πλανήτη.
Τόσο μεγάλο είναι το χτύπημα που δέχθηκαν οι κροίσοι φέτος, που ο μέσος όρος της περιουσίας τους έπεσε 23% μέσα σε 12 μήνες και αγγίζει πλέον τα 3 δισ. δολάρια. Ο κόσμος έγινε πιο φτωχός τώρα που υπάρχουν μονάχα 793 δισεκατομμυριούχοι… Κι απ’ όσους κατάφεραν να παραμείνουν, ελάχιστοι ήταν αυτοί που αύξησαν τα περιουσιακά τους στοιχεία. Φωτεινή εξαίρεση, ο Bill Gates που αν και έχασε 18 δισ. δολάρια, κατάφερε να αναρριχηθεί για μία ακόμη φορά στην κορυφή του εν λόγω καταλόγου.
Δύσκολη χρονιά το 2009… Κάπως έτσι όμως κύλησαν και όλες οι προηγούμενες. Σκαμπανεβάσματα, success stories και απότομες πτώσεις. Πολλοί ήταν αυτοί που τα έχασαν κυριολεκτικά όλα και αναγκάστηκαν να κάνουν δεύτερο ξεκίνημα από την αρχή μέχρι να ξαναπιάσουν την κορυφή. Για ορισμένους μάλιστα ούτε που πάει το μυαλό μας. Ο συγκεκριμένος κατάλογος για την ακρίβεια είναι πολύ πιο μακροσκελής απ’ αυτόν του περιοδικού Forbes, ιδιαίτερο ενδιαφέρον ωστόσο παρουσιάζουν τα παρακάτω παραδείγματα.
Πρώτος και καλύτερος ο 16ος πρόεδρος των ΗΠΑ Αβραάμ Λίνκολν, του οποίου το πρόσωπο μπορεί σήμερα να εμφανίζεται στο αμερικανικό νόμισμα του ενός σεντ, υπήρξε όμως και μια εποχή που ο ίδιος δεν είχε ούτε μια δεκάρα. Ασχολήθηκε με διάφορα όσο ήταν νεαρός και μέσα σε όλα αγόρασε και ένα παντοπωλείο στο Ιλινόις που χρεοκόπησε το 1832. Κι επειδή το Πτωχευτικό Δίκαιο εκείνη την εποχή δεν προστάτευε τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις όπως συμβαίνει σήμερα, το δικαστήριο τον άφησε με μοναδικό περιουσιακό στοιχείο ένα άλογο! Ετσι, ο νεαρός Λίνκολν ξόδεψε τα επόμενα χρόνια σπουδάζοντας νομική και ξεπληρώνοντας τα χρήματα που είχε δανειστεί από τους φίλους του, μέχρι να ορθοποδήσει και να φτάσει μέχρι το ανώτατο αξίωμα της χώρας του.
Αλλά και η πρώτη επιχειρηματική προσπάθεια του Χένρι Φορντ, του ανθρώπου με τις 161 πατέντες ευρεσιτεχνίας, έληξε άδοξα. Το 1899 ο νεαρός μηχανικός με τη χρηματοδότηση ορισμένων επιφανών πολιτικών ίδρυσε την πρώτη του εταιρεία στο Ντιτρόιτ. Αναζητούσε όμως τόσο πολύ την τελειότητα στο σχεδιασμό των μοντέλων του, που στα επόμενα δύο χρόνια κατασκεύασε μονάχα 20 αυτοκίνητα, δυσαρεστώντας τους χορηγούς του. Ετσι, το 1901 έπιασε πάτο. Ωστόσο δεν φάνηκε να πτοείται και πολύ, καθώς δύο χρόνια μετά ίδρυσε την Ford Motor Company και έγραψε με χρυσά γράμματα το όνομά στην παγκόσμια αυτοκινητοβιομηχανία (μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο άρχισε να χρησιμοποιείται ο όρος «φορντισμός» για την ορθολογική και τυποποιημένη μαζική παραγωγή προϊόντων από γραμμές παραγωγής και με χαμηλό κόστος).
Κάτι, μάλλον, θα ήξερε και ο τραγουδοποιός Ζακ Στεφάνου όταν έγραφε τους παρακάτω στίχους πριν λίγα χρόνια: «Οταν αγγίξεις την κορυφή και τσιρίξεις/ και έχεις την τύχη με το μέρος σου/ κρατάς την πορεία και φτάνεις στα όρια. Μα όταν γλιτώσεις από το βάρος μιας πτώσης/ και δεν μπορείς να σηκωθείς/ τότε δεν βλέπω να έχεις πολλά περιθώρια. Φτάσε στον πάτο/ εκεί που δεν υπάρχει πιο κάτω/ και βρες την ευτυχία κρυμμένη/ κομμένη και ραμμένη για σένα/ που κλαις σε κάθε πτώση/ ισχύς εν τη ενώσει ψυχή μου/ και έλα μαζί μου στον πάτο»…

Το νέο Φαρ Ουέστ

2009-08-31T19:28:00.001+03:00

Η Ιστορία ξαναγράφεται! Ο πυρετός του χρυσού στο Κλόνταϊκ της Αγριας Δύσης όχι μόνο επιστρέφει, αλλά αποκτά εικονική διάσταση. Το 19ο αιώνα οι χρυσοθήρες περιδιάβαιναν τις ανεξερεύνητες εκτάσεις του Φαρ Ουέστ κυνηγώντας το όνειρό τους για μια νέα ζωή, σήμερα διακόσια χρόνια μετά, οι ίδιοι ονειροπόλοι και νεωτεριστές έποικοι εξερευνούν τις εκτάσεις του Second Life (SL) χτίζοντας τη δεύτερη ζωή τους.

Είναι δυνατόν όμως ένα απλό χόμπι να μετατραπεί σε full time εργασία; Δύο είναι οι κύριοι παράγοντες που καθιστούν τις επιχειρηματικές ευκαιρίες στο SL μοναδικές. Η οικονομία του που βασίζεται στο δολάριο Linden, η συναλλαγματική αξία του οποίου έχει κλειδωθεί περίπου στα 270 προς 1 αμερικανικό δολάριο, και το γεγονός πως ο κάθε κάτοικος διατηρεί τα πνευματικά δικαιώματα των κατασκευών και των δημιουργιών του. Ετσι, ό,τι κι αν κατασκευάσει κανείς -από ένα μακό μπλουζάκι μέχρι μια μεζονέτα- ανήκει στον ίδιο και φυσικά μπορεί να το πουλήσει. Οι δυνατότητες είναι πραγματικά ανεξάντλητες και ο μόνος περιοριστικός παράγοντας είναι η φαντασία των ίδιων των δημιουργών.

Ειδικότερα, ο τομέας του real estate φαίνεται να είναι και ο πιο κερδοφόρος. Πολλοί σπεύδουν να επενδύσουν στην αγορά εικονικών εκτάσεων γης, την οποία στη συνέχεια νοικιάζουν ή πωλούν, αφού όμως προηγουμένως την «εξοπλίσουν» με όλα τα καταναλωτικά αγαθά που οι περισσότεροι εξ ημών ελπίζουμε να αποκτήσουμε στην πραγματική μας ζωή. Αυτό με τη σειρά του ανοίγει ένα λαμπρό πεδίο δόξας στους προγραμματιστές που καλούνται να κατασκευάσουν τα αγαθά αυτά -συχνά εκ του μη όντως- με τη γλώσσα προγραμματισμού που χρησιμοποιεί το SL. Ο κανόνας εδώ είναι απλός και δανεισμένος από την πραγματική ζωή… όσο πιο πολύπλοκη είναι μια δημιουργία, όσο δηλαδή πιο πολλές ήταν οι εργατοώρες που απαιτήθηκαν για την ολοκλήρωσή της, τόσο πιο ακριβή είναι και η τιμή της…

Τέλος, πληθαίνουν και οι πετυχημένες περιπτώσεις B2B. Αντί να ξοδεύουν χρήματα για μετακινήσεις, πολλές είναι οι εταιρείες και οι επιχειρήσεις που έχουν δημιουργήσει εικονικούς χώρους συνεργασίας στο SL. Εξάλλου, ην ίδια πρακτική ακολουθούν και πολλοί συγγραφείς και εκδότες που διαθέτουν τα έργα τους και στο SL διοργανώνοντας εκδηλώσεις για την προώθησή τους.

Η ζήτηση όμως είναι ακόμα μεγαλύτερη για τους περίφημους «χτίστες» που αναλαμβάνουν έναντι παχυλών αμοιβών να μεταφέρουν πραγματικές επιχειρήσεις στο SL κατασκευάζοντας ένα ισχυρό και ανταγωνιστικό προφίλ. Με το ίδιο τρόπο που πριν από μια δεκαετία προσπαθούσαν να εδραιώσουν τη δικτυακή τους παρουσία, σήμερα πασχίζουν για την εικονική. Γι’ αυτό άλλωστε οι επιστήμονες του διαδικτύου παραλληλίζουν την εξέλιξη του SL με αυτή του Παγκόσμιου Ιστού στις αρχές της δεκαετίας του ’90: στα πρώτα τους βήματα απευθύνονταν σε ένα σχετικά ολιγάριθμο -πλην όμως αφοσιωμένο- κοινό, το οποίο σταδιακά διευρύνθηκε όλο και περισσότερο.

Επιπλέον, ο απόηχος από ένα γεγονός στο SL ξεπερνά τον αριθμό των avatars που το παρακολούθησαν ζωντανά, μιας και η αναμετάδοσή του σε blogs, vlogs, podcasts, αλλά και τα περιοδικά και τις εφημερίδες του SL μεταφέρει το μήνυμα σε χιλιάδες επιπλέον τελικούς χρήστες. Αυτό που πρέπει να συνειδητοποιήσουν οι επίδοξοι επιχειρηματίες του SL είναι ότι πρέπει να αντιμετωπίζουν τον εικονικό κόσμο με μακροπρόθεσμο ορίζοντα και όχι σαν ένα μέρος για να πουλήσουν τα προϊόντα τους, αλλά σαν το ιδανικό για να τα προμοτάρουν με διαφημιστικές καμπάνιες, συνδέοντάς τα με τα πραγματικά προϊόντα και υπηρεσίες.

Ωστόσο, μπορεί το SL να αποδώσει σε βάθος χρόνου όπως ο Παγκόσμιος Ιστός ή είναι και αυτό μια μόδα που σιγά σιγά θα ξεθωριάσει; Οι απαισιόδοξοι ρεαλιστές έχουν ως Ευαγγέλιο την πρόσφατη μελέτη της Gartner, Inc., μιας συμβουλευτικής εταιρείας με έδρα το Stamford, σύμφωνα με την οποία το 90% των πραγματικών επιχειρήσεων που μετακομίζουν στο SL κλείνουν μέσα στους πρώτους 18 μήνες. Αν όμως διαβάσει κανείς και τα ψιλά γράμματα θα δει πως αυτό συμβαίνει γιατί το έκαναν βιαστικά, χωρίς το κατάλληλο business plan, μόνο και μόνο επειδή είναι της μόδας.

Ισως πάλι συμβούν και τα δύο! Κάτι παρόμοιο εξάλλου συνέβη και με blogs. Αν και υπάρχουν εκατομμύρια ανθρώπων που δεν ασχολούνται καθόλου με το «άθλημα», τα blogs δεν παύουν να αποτελούν αναμφισβήτητα ένα κανάλι ενημέρωσης και ψυχαγωγίας, καθώς και ένα εργαλείο αποτελεσματικού μάρκετινγκ που ήρθε και θα μείνει. Με άλλα λόγια το κοινό στο οποίο απευθύνονται τα blogs μπορεί να μην είναι ολόκληρος ο πλανήτης, σίγουρα όμως είναι αρκετά μεγάλο ώστε να δικαιολογεί τα χρήματα που κερδίζουν όσοι ασχολούνται με το blogging επαγγελματικά.

Το πιο ίδιο θα γίνει και με το SL. Οι τύποι που θα μας ξυπνάνε τα μεσάνυχτα για να τους φτιάξουμε το μόντεμ (μιας και έχουμε και μαύρη ζώνη στα κομπιούτερ) και δεν θα έχουν ιδέα τι είναι τα avatars και οι εικονικοί κόσμοι δεν πάψουν να υπάρχουν, τα καλά νέα όμως είναι ότι θα αυξάνεται -αργά αλλά σταθερά- και ο αριθμός των χρυσοθήρων του 21ου αιώνα.

Εικονικές τράπεζες με πραγματικά χρέη

2009-03-10T21:17:00.003+02:00

Πριν από λίγες εβδομάδες η οικονομική κρίση ξεπέρασε κάθε χωροχρονικό όριο, επηρεάζοντας ακόμα και την οικονομία του Second Life (SL). Λίγο πολύ, όμως, αυτό ήταν αναμενόμενο, μιας και ο δυνητικός αυτός κόσμος έχει τα δικά του οικονομικά δεδομένα. Ετσι, ήταν απλώς θέμα χρόνου μέχρι η κρίση να χτυπήσει και τη δική του πόρτα.

Στο SL όλες οι οικονομικές συναλλαγές γίνονται σε δολάρια Linden (L$), ενώ οι υπηρεσίες για τις συναλλαγές στο νόμισμα αυτό είναι δομημένες με παρόμοιο τρόπο όπως και στην πραγματική αγορά. Ως γνωστόν, οι κάτοικοι του SL μπορούν να αγοράσουν απευθείας L$ ή να κάνουν ανταλλαγές συναλλάγματος μεταξύ Linden και αμερικανικού δολαρίου, το οποίο και αποταμιεύεται στον πραγματικό τραπεζικό λογαριασμό τους, μέσω του συστήματος LindeX. Φυσικά, η ισοτιμία του δολαρίου ΗΠΑ και L$ μεταβάλλεται συνεχώς, καθώς οι κάτοικοι του SL, μέσω των επιχειρηματικών και οικονομικών συναλλαγών τους, καθορίζουν την τιμή αγοράς και πώλησης των δολαρίων Linden.

Ετσι, από τη στιγμή που υπάρχει ξεχωριστό νόμισμα και οικονομία, δεν γίνεται να λείπουν και τα τραπεζικά ιδρύματα. Στην αρχή, οι πρώτες τράπεζες στο SL ξεκίνησαν δελεάζοντας τους πελάτες με υψηλά επιτόκια, ωστόσο αν και οι περισσότερες ήταν συνεπείς στις υποσχέσεις τους, ορισμένες χρησιμοποιούσαν τις καταθέσεις για αγοραπωλησίες εκτάσεων εικονικής γης και στα τυχερά παιγνίδια στα καζίνο του SL.

Πριν δύο μήνες, όμως, το σκηνικό άλλαξε άρδην. Με μια λιτή ανακοίνωση η μαμά εταιρεία, η Linden Lab, έδωσε προθεσμία δύο εβδομάδων σε όλους τους κατοίκους να αποσύρουν τα χρήματά τους από όλες τις τράπεζες που δεν είναι πιστοποιημένες, καθώς μόνο όσα τραπεζικά ιδρύματα έχουν ελεγχθεί θα επιτρέπεται εφεξής να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στο SL. Κατά συνέπεια, δώδεκα περίπου τράπεζες κατέβασαν ρολά, προκαλώντας το ίδιο χάος με την κρίση των ενυπόθηκων στεγαστικών δανείων μειωμένης εξασφάλισης στις ΗΠΑ. Και αν αναρωτιέστε τι έγινε με τους πελάτες τους… ορισμένοι κατάφεραν να τραβήξουν τα δολάρια Linden από τους εικονικούς λογαριασμούς τους, πολλοί περισσότεροι όμως ανακάλυψαν ότι δεν μπορούσαν πλέον να κάνουν αναλήψεις, άρα και να αλλάξουν σε πραγματικά δολάρια. Με λίγα λόγια, τα χρήματά τους είχαν κάνει φτερά!

Για τους περισσότερους αναλυτές, η οικονομική κρίση στο SL ξεκίνησε το καλοκαίρι του 2007 όταν η Linden Lab απαγόρευσε όλες τις δραστηριότητες που σχετίζονται με τζόγο, απόφαση που οδήγησε στο κλείσιμο της Ginko Financial, μιας εικονικής τράπεζας του SL που επένδυε τις καταθέσεις των πελατών της σε χαρτοπαίγνια, αφήνοντάς την με ένα χρέος της τάξης των 750 χιλιάδων αμερικανικών δολαρίων. Αναπόφευκτα, η Linden κατάλαβε ότι οι τραπεζικές υπηρεσίες του εικονικού κόσμου έγιναν τόσο σύνθετες, ώστε να απαιτείται η ρύθμισή τους από τον πραγματικό κόσμο…

Παίρνοντας υπόψη τα νέα δεδομένα και σε άμεση συνάρτηση με την οικονομική κρίση του πραγματικού κόσμου, ο σχεδιαστής του εικονικού κόσμου, Ken Linden, έγραψε στο blog του στις αρχές του Ιανουαρίου (http://blog.secondlife.com/2008/01/08/new-policy-regarding-in-world-bank), ότι η εταιρεία του αν και σπανίως επεμβαίνει στις προσωπικές υποθέσεις των κατοίκων του SL, σε αυτή την περίπτωση οι μη πιστοποιημένες τράπεζες αποτέλεσαν έναν ουσιαστικό παράγοντα κίνδυνου για τη βιωσιμότητά του, οπότε ως μέτρο αντιμετώπισης του προβλήματος αυτού, αποφάσισε να απαγορεύσει τη λειτουργία τους για την προάσπιση του κοινού συμφέροντος και την προστασία της εικονικής οικονομίας του SL. «Δεν υπάρχει καμιά άλλη βιώσιμη ή πρακτική λύση. Αυτές οι αυτοαποκαλούμενες τράπεζες δεν λειτουργούν, δεν ελέγχονται και δεν ασφαλισμένες από τη Linden Lab, ούτε μάλιστα μπορούμε να προβλέψουμε αν και πότε θα καταρρεύσουν… Η Linden Lab δεν είναι και ούτε πρόκειται να αρχίσει τώρα να λειτουργεί ως ρυθμιστής των τραπεζών», γράφει χαρακτηριστικά. Κάπως έτσι, στις 22 Ιανουαρίου 2009, οι τεχνικοί της Linden άρχισαν να αφαιρούν τα διάσπαρτα εικονικά ATM όλων των τραπεζών…

Φαίνεται λοιπόν, πως δικαιώθηκε και ο Behnam Dayanim, δικηγόρος που ειδικεύεται στο διαδικτυακό δίκαιο από το γραφείο των Paul, Hastings, Janofsky & Walker LLP στην Ουάσιγκτον, όταν ισχυριζόταν ότι «τα εικονικά περιβάλλοντα χαρακτηρίστηκαν λανθασμένα ως φιλελεύθερα, μιας και, μόλις οι επιχειρήσεις άρχισαν να μοιράζουν χορηγίες ένιωσαν τους περιορισμούς του πραγματικού κόσμου καθώς έπρεπε να λογοδοτήσουν στους επενδυτές».

Μπορεί το μέγεθος της εικονικής οικονομίας του SL να είναι ασήμαντο συγκρινόμενο με τις πραγματικές αγορές, δεν σημαίνει όμως πως δεν είναι σε θέση να προσφέρει πολύτιμα μαθήματα στους οικονομικούς αναλυτές σχετικά με το πρότυπου του δυνητικού καπιταλισμού. Μαθήματα που πολλές φορές τους φέρνουν ακόμα και προ εκπλήξεως!

Χωρίς επίσημη δήλωση για το μέγεθος της απώλειας, τον αριθμό των κατοίκων που επηρεάζονται από το κλείσιμο των τραπεζικών καταστημάτων ή ακόμα και το αν θα ασκηθούν μηνύσεις στον πραγματικό κόσμο εναντίων των διαχειριστών των εικονικών τραπεζών, σίγουρα το συνολικό χρηματικό ποσό που χάθηκε είναι ελάχιστο, συγκρινόμενο με τα 100 δισ. δολάρια της πραγματικής κρίσης, ωστόσο, ενώ στον πραγματικό κόσμο όλα τα κράτη μόλις συνειδητοποίησαν το μέγεθος της οικονομικής κρίσης έσπευσαν να καταστρώσουν σχέδια ενίσχυσης των τραπεζών που αντιμετώπιζαν τα μεγαλύτερα προβλήματα, στο SL πολύ απλά τις έκλεισαν! Τα συμπεράσματα όλα δικά σας…

Ελληνες κροίσοι, ιδιοκτήτες (εικονικών) νησιών

2009-02-15T12:14:00.001+02:00

Σκορπιός, Σκυροπούλα, Κυθρό, Αλατάς, Αρκούδι, Δρυμός, Πάτροκλος… Μερικά από τα 60 περίπου πιο γνωστά ελληνικά νησιά που βρίσκονται στα χέρια ιδιωτών, επιχειρηματικών ομίλων και επενδυτικών κεφαλαίων από το εξωτερικό. Αυτή -καλώς ή κακώς -είναι η μία όψη της ζωής. Εδώ και λίγα χρόνια όμως υπάρχει και μια ακόμη όψη, μια δεύτερη ζωή.

Το πασίγνωστο πλέον «Ελληνας κροίσος, ιδιοκτήτης νησιού», είναι χωρίς αμφιβολία μια από τις πιο πετυχημένες διαφημιστικές ατάκες, αλήθεια όμως μήπως γνωρίζετε πόσοι είναι τελικά οι Ελληνες που στα περιουσιακά τους στοιχεία συγκαταλέγεται εκτός όλων των άλλων και ένα νησί; Δύσκολη ερώτηση και ακόμη πιο δύσκολη απάντηση, μιας και ο αριθμός τους αυξάνεται συνεχώς!

Ιδιωτικό νησί… ακούγεται τόσο εξωτικό, τόσο μακρινό... Παρ’ όλα αυτά, πώς θα σας φαινόταν να αγοράζατε κι εσείς -ή και γιατί όχι να κάνατε δώρο σε κάποιο αγαπημένο πρόσωπο- ένα νησί χωρίς φυσικά να χρειάζεται να κερδίσετε το λαχείο ή το Τζόκερ; Για την ακρίβεια, τι θα λέγατε για ένα νησάκι γύρω στα 70 στρέμματα στο οποίο μπορείτε να χτίσετε ό,τι θέλετε χωρίς να μπλέξετε με πολεοδομικά σχέδια και εφορίες; Χωρίς πρόβλημα υδροδότησης και ηλεκτροδότησης και χωρίς να ξοδέψετε μια περιουσία στα εισιτήρια για να πάτε; Και που να ακούσετε και την τιμή του… μόνο 1.000 δολάρια για την αγορά και λιγότερα από 300 για τα τρέχοντα έξοδα του μήνα! Νομίζω πως τέτοια ευκαιρία δεν θα ξαναβρείτε. Το μόνο θέμα είναι πως το νησί σας δεν θα βρίσκεται ούτε κάπου στη Μεσόγειο, ούτε και στον Ινδικό, αλλά -υπό μία έννοια- θα μπορείτε να το επισκεφθείτε σε λίγα δευτερόλεπτα απ’ όπου κι αν βρίσκεστε. Καλώς ήλθατε στον κόσμο του SecondLife!

Χιλιάδες νησιά περιμένουν τους ιδιοκτήτες στους ωκεανούς του SL και όλο και περισσότεροι Ελληνες αποφασίζουν να χτίσουν εδώ το σπίτι των ονείρων τους. Ηδη η Αθήνα, η Θεσσαλονίκη και η Θάσος έχουν μεταφερθεί -γεωγραφική αδεία- στο SL, ενώ από το Σεπτέμβριο μάλιστα λειτουργεί και ο δικτυακός τόπος της χώρας μας, το GreeceOfficial. Ο τελευταίος απαρτίζεται από τέσσερα νησιά και οι επισκέπτες του έχουν την ευκαιρία να κάνουν μια εικονική επίσκεψη στη χώρα μας και να επισκεφθούν ιστορικά και πολιτιστικά μνημεία, βιβλιοθήκες, μουσεία, αλλά και παραδοσιακά νησιωτικά σπίτια, εκκλησάκια και ανεμόμυλους.

Αξίζουν πραγματικά συγχαρητήρια σε όσους αφιέρωσαν τόσο χρόνο και κόπο για να αναδείξουν τους θησαυρούς της Ελλάδας, πιστεύω όμως πως η όλη προσπάθεια θα ήταν ακόμη πιο ολοκληρωμένη και τα αποτελέσματά της ακόμα πιο εντυπωσιακά αν συμμετείχε επίσημα και το υπουργείο Τουριστικής Ανάπτυξης. Λαμβάνοντας υπόψη τον πακτωλό των χρημάτων που αναμένεται διοχετευθούν στην προώθηση του τουρισμού και τη διαφημιστική προβολή της χώρας μας μέσω τηλεοπτικών σποτ τόσο στο εσωτερικό όσο και το εξωτερικό, η συμπερίληψη του SL στη διαφημιστική καμπάνια του υπουργείου θα έπρεπε να θεωρείται εν έτι 2009 το λιγότερο δεδομένη.

Τα νέα εργαλεία και τεχνολογικές πλατφόρμες του web 2.0 που στοχεύουν κατά κύριο λόγο στην κοινωνική δικτύωση είναι το νέο όπλο στη φαρέτρα κάθε χώρας που θέλει να προβάλλει έργα, υποδομές, προϊόντα και υπηρεσίες. Είναι μια μοναδική ευκαιρία για να ξεχωρίσει από τους ανταγωνιστές της και να αξιοποιήσει στο έπακρο την αιχμή της τεχνολογίας. Με χαρακτηριστικά χαμηλό οικονομικό αντάλλαγμα, ο κόσμος του SL μπορεί να αποτελέσει τη νέα κοινωνική και οικονομική πλατφόρμα όχι μόνο για την ανάπτυξη δυναμικού εικονικού περιεχομένου, αλλά και για τη διασύνδεσή του με τα τουριστικά προϊόντα και υπηρεσίες της πραγματικότητας.

Η ενημέρωση των δυνητικών τουριστών για τον τόπο επίσκεψής τους, η αγορά εισιτηρίων, η διαφημιστική προβολή και επιλογή καταλύματος, αλλά και πλήθος πρόσθετων δυνατοτήτων μπορούν να αποκτήσουν νέα αίσθηση από τα avatar ξεναγούς που θα βρίσκονται στο γκισέ στην είσοδο της κάθε εικονικής Μυκόνου, Σαντορίνης ή Κέρκυρας και θα προσφέρουν ολοκληρωμένες ξεναγήσεις στα αξιοθέατα του νησιού. Και δεν είναι μόνο αυτό, μιας και είναι οι ίδιοι οι κάτοικοι του SL που μεγαλώνουν τον κόσμο με πρόσθετο υλικό. Ετσι, άπαξ και κατασκευαστεί ένα εικονικό νησί πανομοιότυπο με μια συγκεκριμένη περιοχή της χώρας μας, τοποθετηθούν από τους ειδικούς του κράτους μουσεία, σημεία ιστορικού, περιβαλλοντικού και πολιτιστικού ενδιαφέροντος και στη συνέχεια αφεθεί στα χέρια των Ελλήνων κατοίκων, μπορεί να εμπλουτιστεί με ιδέες και υλικό από όλους τους πολίτες. Ο κάθε μαγαζάτορας πχ. θα φτιάξει το μαγαζί του, ο κάθε ξενοδόχος τις μονάδες του, κοκ. Μεράκι και διάθεση υπάρχει από την πλευρά μας σίγουρα.

Εξάλλου, πού αλλού θα μπορούσε κανείς να θαυμάσει το ηλιοβασίλεμα από την Καλντέρα, να διασκεδάσει στα πιο ξέφρενα μαγαζιά και να περπατήσει στα καντούνια μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα; Αν τώρα αυτό δεν είναι η καλύτερη διαφημιστική προβολή, τότε βρείτε μου εσείς κάτι καλύτερο.

Να μπορούσα στα σύννεφα, να ’χα εγω...

2009-01-05T14:51:00.003+02:00

Δεν προλάβαμε να μάθουμε καλά καλά τα υπολογιστικά πλέγματα και το πώς αλλάζουν τη ζωή μας, και όλοι άρχισαν να μιλάνε για μια νέα επανάσταση στο διαδίκτυο. Βασικά το ίδιο συμβαίνει κάθε λίγους μήνες: ένα νέο προϊόν ή υπηρεσία διεκδικεί το χρίσμα της πιο επαναστατικής ιδέας, και ο κύκλος συνεχίζεται. Η πιο πρόσφατη καταχώρηση σε αυτή τη λίστα -μετά τα υπολογιστικά πλέγματα και τις υπηρεσίες κοινωνικής δικτύωσης τύπου Facebook- είναι το περίφημο cloud computing, δηλαδή τα υπολογιστικά νέφη ή πιο απλά... σύννεφα, που στοχεύουν στην ολοκληρωτική μετανάστευση των δραστηριοτήτων μας στο διαδίκτυο.

Πριν από όχι και πολύ καιρό, όταν ακόμη οι επιστήμες του διαδικτύου φάνταζαν δυσνόητες και μακρινές, οι επιστήμονες προσπαθούσαν με διάφορους τρόπους να τις κάνουν πιο ευκολόπεπτες για να γίνονται κατανοητοί. Ενας από αυτούς τους τρόπους ήταν και η εικονογράφηση -σαν να παίζουμε ζωγραφομαχίες. Επειδή τότε δύσκολα αντιλαμβανόταν κανείς τι ήταν το διαδίκτυο, συνήθιζαν να το αναπαριστάνουν με ένα σύννεφο πάνω από πολλούς υπολογιστές. Αρα, το cloud computing δεν είναι τίποτα άλλο από την επεξεργασία που γίνεται στο διαδίκτυο (web based εφαρμογές) -και όχι στο δικό μας υπολογιστή. Μέχρι σήμερα, εγκαθιστούσαμε ένα λογισμικό στο σκληρό δίσκο του υπολογιστή μας και αρκετά πρόσθετα προγράμματα για να δουλέψουμε. Είτε ήταν Windows, Mac ή Ubuntu και Office, Photoshop ή Quark, σπεύδαμε στα καταστήματα -ηλεκτρονική ή πραγματικά- και τα αγοράζαμε.

Τι καινούργιο μπορούμε να κάνουμε στα σύννεφα; Πολύ λίγα πράγματα ακόμη. Σίγουρα όμως μπορούμε να αποθηκεύσουμε τα αρχεία μας, οποιασδήποτε μορφής, αλλά και να τα επεξεργαστούμε ελαφρώς. Αρχεία κειμένου, λογιστικά φύλλα, παρουσιάσεις, φωτογραφίες, mp3 και βίντεο είναι τα πιο συνηθισμένα. Εξάλλου, η πρώτη μας γνωριμία με το «σύννεφο» ήταν η διαχείριση του ηλεκτρονικού μας ταχυδρομείου από web based εφαρμογές όπως το Hotmail, το Yahoo! Mail και φυσικά το Gmail. Καλές οι ΟΤΕnet, Forthnet, Vivodi, κτλ, αλλά ποιος ρυθμίζει κάθε φορά το Outlook ή το Mail σε κάθε υπολογιστή που χρησιμοποιεί; Από εκεί και πέρα το παιχνίδι ήταν προδικασμένο. Με την εισαγωγή συνημμένων στα email προέκυψε η ανάγκη για την αποθήκευση και την επεξεργασία τους. Ετσι, από το Gmail φτάσαμε στο Picasa και το Google Docs, και από το Hotmail στο Live και το Azure. Κατασκευάστηκαν, δηλαδή, ολόκληρες πλατφόρμες διαδραστικών περιβαλλόντων διεπαφής με τους χρήστες που προσφέρουν έναν εκτενή κατάλογο υπηρεσιών και απεριόριστη ισχύ.

Τα πλεονεκτήματα του cloud computing για τις επιχειρήσεις είναι πολλά και διόλου ευκαταφρόνητα. Ξεκινάμε από τη δυνατότητα πρόσβασης από οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη, συνεχίζουμε με το χαμηλό κόστος απόκτησης και την ευκολία στην εγκατάσταση χωρίς επιπλέον επενδύσεις σε υποδομές και εκπαίδευση του προσωπικού, και ολοκληρώνουμε με την αξιοπιστία του παρόχου και το μηδενικό κόστος διαχείρισης!

Καλά όλα αυτά, αλλά με τη διασφάλιση της ανωνυμίας και την προστασία των προσωπικών μας δεδομένων τι γίνεται; Αυτή τη στιγμή εκατομμύρια άτομα ανεβάζουν προσωπικές πληροφορίες, φωτογραφίες και έγγραφα από τον εργασιακό τους χώρο σε διαδικτυακούς τόπους που ελέγχονται από τρίτους όπως λχ. η Google. Χωρίς να το καταλαβαίνουν κοινοποιούν τα προσωπικά τους δεδομένα και εμπιστεύονται κάποιον άγνωστο για την προστασία των ευαίσθητων πληροφοριών τους. Παύουν να έχουν τον έλεγχο και γίνονται βορά στις ορέξεις της κάθε Google. Και στην περίπτωση που υπάρξει ένα πρόβλημα τι γίνεται; Υπάρχει περίπτωση να χαθούν όλα όσα ανεβάσαμε; Εκτός των άλλων, υπάρχει και το θέμα των χρεώσεων. Σήμερα η τιμή του εισιτηρίου για να πετάξει κανείς στα σύννεφα είναι σχεδόν μηδενική. Οσο περισσότεροι όμως αιθεροβατούν, τόσο θα ακριβαίνει...

Εαν το σύννεφο ήρθε για να μείνει, τότε ποιος ο λόγος να αγοράζουμε συνεχώς καινούργιο hardware και software; ή μήπως υπάρχει κανείς αφελής που πιστεύει πως η Intel θα σταματήσει να εξελίσσει τους επεξεργαστές της και η Kingston να βγάζει πιο γρήγορες μνήμες; Γιατί αν το καλοσκεφτεί κανείς προς τα εκεί πάει το σύννεφο: δεν έχει σημασία πόση RAM και ποιον επεξεργαστή φοράει το PC μας, αφού έτσι και αλλιώς δεν θα φτάσει στο μάξιμουμ των δυνατοτήτων του. Αν τρέχει ο Firefox και έχουμε και μια γρήγορη σύνδεση, τότε όλα είναι καλά.

Χωρίς αμφιβολία, ο νόμος του Moore θα συνεχίσει να ισχύει χωρίς να φοβάται σύννεφα και καταιγίδες. Και πανίσχυρο hardware θα κυκλοφορεί ανά τακτά χρονικά διαστήματα, και ακόμα πιο γρήγορο software, τα οποία φυσικά θα αγοράζουμε όλοι μας, ακόμα και αν ξέρουμε πως θα μπορούσαμε να κάνουμε τη δουλειά μας χωρίς να πληρώσουμε σχεδόν τίποτα -σκεφτείτε πόσο είναι οι πάροχοι που προσφέρουν dialup σύνδεση στο διαδίκτυο με χρέωση μίας αστικής μονάδας. Φυσικά, αν φτάσουμε στο σημείο να παίζουμε και την καινούργια Lara Croft ή το WOW χωρίς να απαιτείται η τοπική εγκατάσταση του παιχνιδιού στο σκληρό δίσκο του υπολογιστή μας, τότε πραγματικά το «σύννεφο» θα έχει φτάσει στον έβδομο ουρανό!

Είναι ο Obama η τελευταία ελπίδα για την υπεύθυνη επιχειρηματικότητα;

2008-12-07T23:30:00.004+02:00

Για άλλη μια φορά μετά τη μέρα που ο πρώτος άνθρωπος πάτησε το πόδι του στη Σελήνη, είναι τόσο διάχυτη στην ατμόσφαιρα η αίσθηση της αλλαγής προς μια νέα εποχή. Τη νύχτα των εκλογών της 4ης Νοεμβρίου ο εψηφισμένος 44ος πρόεδρος των ΗΠΑ ανεβαίνοντας στο πόντιουμ για τον πανηγυρικό του λόγο τόνισε ότι η εκλογή του αυτή καθ’ αυτή δεν ήταν η περίφημη αλλαγή για την οποία μιλούσε σε όλη τη διάρκεια του προεκλογικού του αγώνα, αλλά απλά η κατάλληλη ευκαιρία για αλλαγή.

Σύμφωνα με τα λεγόμενά του η προσπάθεια μόλις τώρα ξεκίνησε, ενώ για να επέλθει η πολυπόθητη αλλαγή απαιτείται αρκετή δουλειά. Αναφέρθηκε μάλιστα και στον JFK, τον πρώτο καθολικό πρόεδρο των ΗΠΑ, κάνοντας τον παραλληλισμό πως και τότε και τώρα πολίτες, κοινότητες και επιχειρήσεις περίμεναν πολλά από το νέο πρόεδρο, ο οποίος έπρεπε να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Κάπως έτσι, η ελπίδα άρχισε να ξαναφουντώνει… Ωστόσο, χωρίς αμφιβολία, ο Obama δεν μπορεί μόνος του να γιατρεύσει τις πληγές της χώρας του. Θα πρέπει στηριχθεί στις επιχειρήσεις και την αγορά, και γι’ αυτό η συνεργασία κράτους και αγοράς για την αντιμετώπιση των κρίσιμων κοινωνικών, οικονομικών και περιβαλλοντικών ζητημάτων πρέπει να θεωρείται δεδομένη.

Η υπεύθυνη επιχειρηματικότητα, δηλαδή η επιχειρηματικότητα δραστηριότητα που καταφερνει να συνδυάζει την οικονομική αποτελεσματικότητα και την αποδοτικότητα με την κοινωνική ευθύνη και την προσφορά, αποτελεί βασικό συστατικό και στρατηγική επιλογή για την αναπτυξιακή πορεία κάθε εταιρείας και όχι μια δευτερεύουσα περιστασιακή επιλογή. Και ο Obama φαίνεται να γνωρίζει καλά πως η αποδοχή αυτής της πραγματικότητας με το κοινωνικό μέρισμα των επιχειρήσεων συσχετίζεται άμεσα με τις καταλυτικές αλλαγές στο διεθνή χάρτη της οικονομικής και επιχειρηματικής δραστηριότητας.

Η αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής παραμένει ένα από τα ζητήματα στο οποίο δίνει μεγάλη έμφαση ο Obama. Μπορεί η οικονομική κρίση να περιπλέκει κάπως την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, ωστόσο η πράσινη οικονομία και οι επενδύσεις μέσω κατάλληλων συνεργασιών με ιδιώτες στους τομείς της ανανεώσιμης και καθαρής ενέργειας, αλλά και της ορθολογικής χρήσης των φυσικών πόρων θα δημιουργήσουν νέες θέσεις εργασίας και θα αντιμετωπίσουν την ενεργειακή κρίση μειώνοντας την εξάρτηση από το εισαγόμενο πετρέλαιο. Αυτό άλλωστε ήταν και ένα από τα καλύτερα χαρτιά του, μιας και συνδυάζει το τερπνό μετά του ωφελίμου: προβάλλει ένα φιλικό προς το περιβάλλον προφίλ που διαφοροποιείται από αυτό του προκατόχου του.

Σε ό,τι αφορά στα κοινωνικά θέματα θα πρέπει να εστιάσει στην επίλυση των προβλημάτων των νεόπτωχων των πόλεων που προέρχονται από τη μεσαία τάξη, αλλά και τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης στον αναπτυσσόμενο κόσμο, μέσω δράσεων που στηρίζονται σε πρακτικές ΕΚΕ. Φυσικά, η πρωταρχική του ασχολία θα είναι ένα νέο πλαίσιο ρύθμισης της οικονομίας. Και μπορεί σε όλη διάρκεια της εκστρατείας του τεχνηέντως να απέφυγε να «χτυπήσει» κατά πρόσωπο τις επιχειρήσεις, μετατοπίζοντας το βάρος της ευθύνης στους πολιτικούς του αντιπάλους, αναπόφευκτα όμως θα πρέπει να τις αντιμετωπίσει και πιθανώς να έρθει σε ρήξη με ορισμένες απ’ αυτές, πιέζοντάς τες να γίνουν περισσότερο κοινωνικά υπεύθυνες, μιας και ήδη η πλειοψηφία των Αμερικανών -δηλαδή των ψηφοφόρων του- φανερώνουν την έντονη δυσαρέσκειά τους απέναντί τους.

Η ανθρωποκεντρική προσέγγιση ήταν ο καταλύτης για την εκλογή του Obama. Αρχής γενομένης από το συνέδριο των Δημοκρατικών το 2004 παρουσιαζόταν ως συμφιλιωτής και ένθερμος οπαδός του δικομματισμού, και το ίδιο φυσικά έκανε και το βράδυ της εκλογής του, αναφέροντας χαρακτηριστικά: «Δεν υπάρχουν μπλε και κόκκινες πολιτείες, μόνο οι Ηνωμένες Πολιτείες». Επικαλούμενος, μάλιστα, και τα λόγια του Α. Lincoln, τόνισε ότι «δεν είμαστε εχθροί, αλλά φίλοι» απευθυνόμενος σε όσους δεν τον ψήφισαν. Αναζητά τη συνεργασία και τη συναίνεση και γι’ αυτό ενστικτωδώς θα στραφεί στη συνεργασία κυβέρνησης και επιχειρήσεων για να οδηγήσει το λαό του στην ευημερία.

Αλλά και οι εταιρείες θα πρέπει να εξετάσουν τρόπους για να τον βοηθήσουν στο έργο του, μιας και γνωρίζουν ότι σε αντίθεση με τον Bush δεν θα διστάσει -για την ακρίβεια πολλοί είναι αυτοί που υποστηρίζουν πως θα χαιρετίσει την ευκαιρία- να ασκήσει τη ρυθμιστική εξουσία της κυβέρνησης για να επιτευχθεί η αλλαγή που υποσχέθηκε. Οι έξυπνες και προνοητικές επιχειρήσεις σίγουρα θα βρουν τους κατάλληλους τρόπους να τον στηρίξουν καθώς θα έχουν συνειδητοποιήσει πως σε διαφορετική περίπτωση το ρίσκο είναι μεγάλο: μπορεί σύμφωνα με τα λεγόμενα του McCain η οικονομική κρίση να υποδαυλίστηκε από τις χαλαρές κανονιστικές ρυθμίσεις, το καινούργιο Κογκρέσο όμως υπό την πλειοψηφία των Δημοκρατικών είναι διατεθειμένο να σφίξει τους μύες του.

Εν κατακλείδι, ο νεοεκλεγείς πρόεδρος των ΗΠΑ έδωσε σε εκατομμύρια ανθρώπους ένα καλό λόγο να ελπίζουν -συμπεριλαμβανομένων και των επιχειρήσεων. Παρ’ όλα αυτά όμως κανείς δεν περιμένει -ή τουλάχιστον δεν πρέπει- να περιμένει πως μέσα σε μια νύχτα όλα θα αλλάξουν. Οι προσδοκίες που «βαραίνουν» τον Obama είναι πολλές -ίσως και περισσότερες απ’ όσες μπορεί να αντέξει και το «μεγάλο στοίχημα» που πρέπει να κερδίσει είναι η κατανόηση και υιοθέτηση των αρχών της υπεύθυνης επιχειρηματικότητας από όλες τις επιχειρήσεις.

3+1 τεχνολογίες του αύριο από σήμερα

2008-10-26T15:39:00.004+02:00

Νο.4: Βιοκαύσιμα από κυτταρίνη
Μέχρι σήμερα η αιθανόλη από το καλαμπόκι αποτελούσε την κύρια πηγή παραγωγής κυτταρινικών βιοκαυσίμων, γεγονός που διατηρούσε το κόστος παραγωγής σε αρκετά υψηλά επίπεδα. Για να πέσει το κόστος μπορούμε να παράγουμε αιθανόλη από καθαρή κυτταρίνη με τη βοήθεια μιας ολόκληρης ομάδας ενζύμων -της κυτταρινάσης- που είναι σε θέση να διασπάσει την κυτταρίνη. Αν και κυτταρινάσες συναντώνται σε ορισμένους μύκητες, είναι αρκετά ασταθείς και γι' αυτό οι ερευνητές προσπαθούν να παρασκευάσουν κυτταρινάσες από τους ίδιους οργανισμούς (μαγιά και βακτήρια) που ζυμώνουν τα σάκχαρα σε βιοκαύσιμα, με απώτερο στόχο τη δημιουργία και καλλιέργεια μικροοργανισμών που όχι μόνο μεταβολίζουν την κυτταρινάση, αλλά παράγουν και καύσιμα. 2 σε 1 δηλαδή!

Νο.3: Ατομικά μαγνητόμετρα
Τα μαγνητικά πεδία βρίσκονται σχεδόν παντού: από τις πρωτεΐνες μέσα στο σώμα μας, μέχρι τις ποσότητες του σιδήρου στο υπέδαφος, και οι μετρήσεις των χαρακατηριστικών τους προσφέρουν πλήθος χρήσιμων δεδομένων, πχ. τόσο ο μαγνητικός τομογράφος, όσο και o πυρηνικός μαγνητικός συντονισμός που χρησιμοποιείται για τη μελέτη των πρωτεϊνών στηρίζονται σε μαγνητικές πληροφορίες. Ωστόσο, οι αισθητήρες των σημερινών μαγνητόμετρων που χρησιμοποιούνται για τη συλλογή των πληροφοριών αυτών είναι είτε μικροί, φτηνοί αλλά όχι αρκετά ευαίσθητοι, είτε μεγάλοι, πανάκριβοι, πολύ ακριβείς και ενεργοβόροι. Αυτό όμως θα αλλάξει σύντομα. Τα νέα μαγνητόμετρα που πρόκειται να κατασκευαστούν θα έχουν μέγεθος όσο ένας κόκκος ρυζιού και ταυτόχρονα θα είναι τόσο ευαίσθητα που θα μπορούν να χρησιμοποιηθούν ακόμα και σε ασθενείς με βηματοδότες ή με μεταλλικά εμφυτεύματα που μέχρι τώρα δεν μπορούσαν να εκτεθούν σε ισχυρούς μαγνήτες. Επιπλέον, για πρώτη φορά φορητοί μαγνητικοί τομογράφοι θα βοηθήσουν εταιρείες εξόρυξης μετάλλων και πετρελαίου να βρουν νέα υπόγεια αποθέματα.

Νο.2: Air computing
Η χρήση διαδικτυακών εφαρμογών αντί των κλασικών εφαρμογών που αποθηκεύονται τοπικά στο σκληρό δίσκο του υπολογιστή -cloud computing το όνομά τους- κερδίζει συνεχώς έδαφος. Διαδικτυακοί κειμενογράφοι, προγράμματα διαχείρισης ηλεκτρονικών μηνυμάτων, ημερολόγια, λογιστικά φύλλα και προγράμματα προβολής παρουσιάσεων κάνουν περιττή την εγκατάσταση αντίστοιχου λογισμικού στον υπολογιστή -εξάλλου, υπάρχει κανείς που να μην έχει ένα λογαριασμό gmail; Ωστόσο, αν και φαίνεται αρκετά δελεαστικό, το να δουλεύεις στα σύννεφα κρύβει αρκετούς κινδύνους και μειονεκτήματα, μιας και πολλές φορές είναι απαραίτητη η τοπική αποθήκευση και η μεταφορά δεδομένων μεταξύ ασύμβατων εφαρμογών. Ετσι, λοιπόν, ορισμένοι ερευνητές προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν τις διαδικτυακές εφαρμογές για να δημιουργήσουν νέες που θα λειτουργούν ανεξάρτητα από το αν είναι συνδεδεμένοι στο διαδίκτυο ή όχι. Το νέο σύστημα που ήδη διατείθεται ονομάζεται AIR (Adobe Integrated Runtime) -αφού ανάμεσα στα σύννεφα του διαδικτύου και τους υπολογιστές βρίσκεται ο αέρας- και αποτελεί ένα επιπλέον «στρώμα» λογισμικού, το οποίο με τη βοήθεια τεχνολογιών διαδικτύου, όπως λχ. Java, Ajax, HTML και Flash, του επιτρέπει να χρησιμοποιεί την τοπική υπολογιστική ισχύ και να συνδυάζει δεδομένα και πληροφορίες που βρίσκονται στο διαδίκτυο και το σκληρό δίσκο. Ηδη το AIR συνεργάζεται με δημοφιλείς ιστοτόπους, όπως eBay (δίνει μια νέα πνοή στις δημοπρασίες επιτρέποντας την αναζήτηση με περισσότερα κριτήρια και την αποθήκευση των αποτελεσμάτων), AOL (γρήγορη πρόσβαση στα πιο δημοφιλή βίντεο και μουσικά κομμάτια), NASDAQ (συνεχής καταγραφή και αποθήκευση της κίνησης της αγοράς κάθε μέρας), ενώ έπεται και συνέχεια.

No. 1: Κοινωνικά δίκτυα από τα κινητά τηλapoέφωνα
Κάθε φορά που χρησιμοποιούμε το κινητό μας τηλέφωνο αφήνουμε πίσω κομμάτια πληροφορίας. Η διάρκεια της κλήσης καταγράφεται, ο αριθμός που καλούμε ή μας καλεί το ίδιο, ακόμα και η γεωγραφική μας θέση αποστέλλεται στον επικοινωνιακό μας πάροχο. Κι όμως υπάρχουν ερευνητές που πιστεύουν πως αποστέλλοντας ακόμα περισσότερες πληροφορίες, τα κινητά θα γίνουν πιο χρηστικά. Ανάμεσα στις νέες λειτουργίες τους θα είναι η γνωριμία με άτομα με παρόμοια ενδιαφέροντα, η μελέτη της δυναμικής διάφορων κοινωνικών ομάδων, η παρακολούθηση της εξάπλωση επιδημιών (τα σημερινά επιδημιολογικά μοντέλα δεν μπορούν να υποστηρίξουν τις προβλέψεις τους με αναλυτικά δεδομένα σχετικά με το πού και με ποιους ήρθαν σε επαφή οι φορείς), καθώς και η αποστολή στοιχείων και δεδομένων για την υγεία του χρήστη (η ταχύτητα και ποιότητα ομιλίας αποτελούν ενδείξεις εμφάνισης αρκετών ασθενειών). Ολα στηρίζονται στην καταγραφή και μελέτη μοτίβων στην καθημερινή ζωή και όσο τα τηλέφωνα γίνονται όλο και πιο υπολογιστικά ισχυρά και ενσωματώνουν λειτουργίες όπως το GPS, το μικρόφωνο και το επιταχυνσιόμετρο, η συλλογή στοιχείων θα είναι ακόμα πιο εύκολη. Για τη δημιουργία και τη μελέτη του κοινωικού δικτύου ενός χρήστη πχ. θα συνδυάζονται η καταγραφή των αριθμών των εισερχόμενων και εξερχόμενων κλήσεών του με πληροφορίες που αφορούν στην απόσταση των δύο συσκευών που θα συλλέγονται συνεχώς μέσω αισθητήρων Bluetooth. Στη συνέχεια και με τη βοήθεια της ανάλυσης παραγοντων -στατιστική τεχνική που χρησιμοποείται στις κοινωνικές επιστήμες για την επεξήγηση των συσχετίσεων διάφορων μεταβλητών- οι ερευνητές θα αναγνωρίζουν τα μοτίβα και θα τα μετατρέπουν σε κοινωνικούς χάρτες, οι οποίοι με τη σειρά τους θα χρησιμοποιούνται για τη δυναμική κατηγοριοποίηση των αποθηκευμένων επαφών σε ομάδες διαφορετικών προνομίων, την αποστολή αυτοματοποιημένων μηνυμάτων, κτλ.

Αποκτώντας απεριόριστη υπολογιστική ισχύ

2008-09-30T16:35:00.004+03:00

Δε λένε πως πίσω από κάθε μεγάλο άνδρα, κρύβεται μια μεγάλη γυναίκα; Ε, κάτι τέτοιο συμβαίνει και με το πείραμα του CERN και την εύρεση του σωματιδίου του Θεού που τον τελευταίο καιρό απασχολεί σχεδόν το σύνολο της ερευνητικής κοινότητας. Στην περίπτωση αυτή ο «άνδρας» είναι το σωματίδιο Higgs και η «γυναίκα» είναι τα πλέγματα υπολογιστικής επεξεργασίας Grid, χωρίς τα οποία οι ερευνητές δεν θα μπορούσαν να αποθηκεύσουν αλλά και το κυριότερο να επεξεργαστούν το τεράστιο πλήθος των δεδομένων που ήδη έχει ξεκινήσει να παράγει ο νέος επιταχυντής. Μια ματιά εξάλλου στο http://gridcafe.web.cern.ch, το διαδικτυακό καφέ του CERN, θα σας πείσει για του λόγου το αληθές -διαφορετικά είστε ευπρόσδεκτοι να προτείνετε εναλλακτικές λύσεις για τα 15 Petabytes ερευνητικών δεδομένων που θα προστίθενται κάθε χρόνο!

Τα πλέγματα Grid αποτελούν το επόμενο βήμα στον τομέα των κατανεμημένων συστημάτων, εισάγοντας την έννοια της κοινής χρήσης των κατανεμημένων πόρων πληροφορικής (υπολογιστικοί πόροι, αποθήκευση δεδομένων, δικτυακοί πόροι, λειτουργικά συστήματα και λογισμικά), ενώ παράλληλα υπόσχονται τη βελτίωση των υπάρχοντων υπηρεσιών πληροφορικής και τηλεπικοινωνιών, παρέχοντας νέες δυνατότητες δημιουργίας καινοτομικών υπηρεσιών. Τα πλεονεκτήματα της δομημένης και οργανωμένης κοινής χρήσης πόρων έχουν καλλιεργήσει αρκετά μεγάλες προσδοκίες σε σχέση με τις πιθανές εφαρμογές των δικτύων Grid στη βιομηχανία, στον εταιρικό κόσμο, στον ακαδημαϊκό χώρο και γενικότερα στην κοινωνία. Η αυτοκινητοβιομηχανία, η αεροναυπηγική, ο αυτοματοποιημένος βιομηχανικός σχεδιασμός, η φαρμακοβιομηχανία, οι τηλεπικοινωνίες, οι οικονομικές υπηρεσίες (e-banking, e-commerce) και φυσικά η πληροφορική είναι μερικοί μονάχα από τους τομείς όπου ήδη χρησιμοποιούνται με μεγάλη επιτυχία τα πλέγματα Grid.

Αρχικά τα πλέγματα Grid χρησιμοποιήθηκαν για την υποστήριξη υπολογιστικών εφαρμογών υψηλών επιδόσεων και γρήγορα αναπτύχθηκε ένα πλήθος εφαρμογών για επιστημονικούς κλάδους που παραδοσιακά απαιτούν μεγάλη υπολογιστική ισχύ, όπως η φυσική, η αστρονομία, η μετεωρολογία, οι βιοϊατρικές επιστήμες, η χημεία, η ηλεκτρονική και τα μαθηματικά -άλλωστε, τα σύγχρονα πειράματα φυσικής (όπως αυτό του CERN), η μελέτη του ανθρώπινου γονιδιώματος και η διαρκής αποκωδικοποίηση του ανθρώπινου DNA απαιτούν υπολογιστική ισχύ που μόνο ένα πλέγμα Grid μπορεί να προσφέρει.

Μέχρι τώρα ο τεράστιος όγκος δεδομένων των απαιτητικών επιστημονικών πειραμάτων που έπρεπε να αναλυθούν σε πολλά και διαφορετικά επίπεδα επεξεργάζονταν από προγράμματα που έτρεχαν σειριακά, δηλαδή το ένα μετά το άλλο, σε έναν ισχυρό υπολογιστή, εκτελώντας διάφορους αλγόριθμους στα δεδομένα που είχαν συλλεχθεί. Μόλις κάποιο πρόγραμμα έφτανε στον τερματισμό του ο υπολογιστής προχωρούσε στο επόμενο, κοκ. Μπορεί το μοντέλο αυτό να εξυπηρετούσε για πολλά χρόνια την επιστημονική κοινότητα, δεν χρησίμευε όμως στην περίπτωση που ένα κομμάτι δεδομένων έπρεπε να υποβληθεί σε επεξεργασία από δύο διαφορετικά προγράμματα και μάλιστα το δεύτερο να «δουλέψει» πάνω στα αποτελέσματα του πρώτου. Αν τώρα συνυπολογίσουμε πως αυτή η επικοινωνία έπρεπε να γίνεται συνεχώς, απαιτούνταν άμεσα μια λύση ώστε να χρονοπρογραμματιστούν τα δύο προγράμματα και να διατηρείται πάντα η σωστή επικοινωνία -φυσικά, πρέπει να λάβουμε υπόψη και τις απαιτήσεις των δύο προγραμμάτων, δηλαδή το βαθμό στον οποίο δεσμεύουν τους διαθέσιμους πόρους του υπολογιστή.

Το κάθε πλέγμα Grid μπορεί να απαρτίζεται από πολλούς υπολογιστές, δεν είναι όμως απαραίτητο να είναι όλοι πολύ γρήγοροι, να χρησιμοποιούν τον ίδιο επεξεργαστή και το ίδιο λογισμικό. Το μόνο που χρειάζεται για τη βέλτιστη λειτουργία του είναι η σύνδεση όλων των χρηστών του πλέγματος με ευρυζωνικές συνδέσεις ώστε να επιτευχθεί η μέγιστη δυνατή ταχύτητα μεταφοράς των δεδομένων ανάμεσά τους, καθώς και εγκατάσταση του ειδικού λογισμικού που θα επιτρέπει τη σύνδεση και το διαμοιρασμό. Τελικά, η ίδια η εκμετάλλευσή των Grid γεννάει και τη νέα τους ιδιότητα: τη δυναμική φύση τους!

Αν θα θέλαμε να χρησιμοποιήσουμε ένα περισσότερο επιστημονικό λεξιλόγιο για να ορίσουμε τα πλέγματα Grid θα λέγαμε ότι συνιστούν υποδομές που επιτρέπουν την οργανωμένη κοινή χρήση πόρων για επίλυση προβλημάτων στο πλαίσιο δυναμικών δυνητικών οργανωτικών δομών που σχετίζονται από τη συνάθροιση ή συνεργασία πολλαπλών οργανισμών και χαρακτηρίζονται από τρία κοινά και βασικά χαρακτηριστικά: τη συνάθροιση πόρων που δεν υπόκεινται σε κεντρικό έλεγχο, τη χρήση προκαθορισμένων προφίλ μεταξύ των στοιχείων ενός πλέγματος και την παροχή υπηρεσιών υψηλής ποιότητας. Και όλα αυτά με απώτερο σκοπό ο τελικός χρήστης να «αντιλαμβάνεται» το πλέγμα ως ένα και μοναδικό, τεράστιο υπερυπολογιστή, μία ξεχωριστή οντότητα, ακριβώς όπως και ο κάθε χρήστης του διαδικτύου «αντιλαμβάνεται» όλο το περιεχόμενό του ενοποιημένο κάθε φορά που σερφάρει.

Η ιστορία τους μάλιστα είναι πολύ πιο παλιά από ότι θα περίμενε κανείς… Για την ακρίβεια θα πρέπει να γυρίσουμε το ρολόι δύο αιώνες πριν και να φτάσουμε στο 1890 όταν εφευρέθηκε ο ηλεκτρισμός και άρχισε η διανομή του ρεύματος στις πόλεις. Τα πλέγματα Grid προσομοιάζουν σχεδιαστικά τα πρώτα πλέγματα ηλεκτρικής ισχύος και γι’ αυτό δανείστηκαν το όνομά τους από αυτά. Δεν είναι όμως μόνο το όνομα κοινό, υπάρχει και κάτι άλλο πιο βαθύ που τα ενώνει. Και αυτό δεν είναι τίποτα άλλο από τον καθοριστικό τους ρόλο στην τρομακτική ανάπτυξη της ανθρώπινης κοινωνίας: όπως τα πλέγματα ηλεκτρικής ισχύος υπήρξαν καταλυτικοί παράγοντες της Βιομηχανικής Επανάστασης, έτσι και τα πλέγματα Grid ενοποιούν -μέσω ηλεκτρονικών δικτύων- υπολογιστικούς και αποθηκευτικούς πόρους που είναι κατανεμημένοι σε τοπική, εθνική και διεθνή κλίμακα, κλιμακώνοντας τις δυνατότητες της κοινωνίας της γνώσης και της πληροφορίας.

2008-09-02T16:05:00.001+03:00

Το Facebook της ΕΕ και η διπλωματία των πολιτών

Θα μπει ποτέ η Νορβηγία στην ΕΕ; Τι θα γίνει τελικά με την Τουρκία; Τα ερωτήματα αυτά δεν απασχολούν μόνο τους ανώτερους αξιωματούχους των Βρυξελλών, αλλά και τα 5.900 περίπου μέλη -ανάμεσά τους και η αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Margot Wallström- του group “European Union” στο Facebook. Και δεν είναι μόνο αυτά… Ακόμα 220 περίπου θέματα -ο αριθμός τους αυξάνεται καθημερινά- είναι ανοικτά προς διαβούλευση και κατάθεση σχολίων, ενώ υπάρχει και ο περίφημος «τοίχος» όπου ο καθένας μπορεί να γράψει ό,τι τον απασχολεί ανά πάσα στιγμή. Το πρώτο «σύνθημα» στον τοίχο, μάλιστα, αν και λακωνικό (είναι μονάχα η λέξη “G R E E C E”) το έγραψε μια Ελληνίδα από το Τορόντο!
Το “European Union” στο Facebook ξεκίνησε το Νοέμβριο του 2006 και σήμερα υπεύθυνοι για την εύρυθμη λειτουργία του είναι δύο νέοι -η Sonia από τη Ρουμανία και o Alan από τον Καναδά. Αν και δεν είναι το μοναδικό group στο Facebook με θεματολογία σχετική με τα δρώμενα στην Ευρωπαϊκή Ενωση, σίγουρα είναι το μεγαλύτερο μιας και διαθέτει τα περισσότερα μέλη. Ακολουθούν το “FOR A 'EUROPEAN UNION' NETWORK” (η έκφραση ενός συλλογικού αιτήματος προς το Facebook προκειμένου το τελευταίο να δημιουργήσει ένα μοναδικό δίκτυο «Ευρωπαϊκή Ενωση» για όλους τους Ευρωπαίους πολίτες) και το “Bet you there are 1.000.000 people who don't like the European Union”με 5.150 και 2.520 μέλη αντίστοιχα.
Το τελευταίο μάλιστα λειτουργεί ως ένα είδος «αναφοράς», θέλοντας να δείξει πως υπάρχουν πολλοί που δεν είναι ευχαριστημένοι με τη σημερινή κατάσταση της Ενωσης. Εχοντας ιδρυθεί στις 6 Μαρτίου του 2008 «θέλει» να αποδείξει ότι υπάρχουν τουλάχιστον 1.000.000 άτομα που είναι δυσαρεστημένα με την ΕΕ -ευτυχώς ή δυστυχώς, η κρίση είναι δική σας, λείπουν πάνω κάτω 997.480 ακόμα για να πετύχει το στόχο του και να δικαιολογήσει το λόγο ύπαρξής του. Οπως άλλωστε αναγράφεται και στην περιγραφή του group: «Είναι για όλους όσοι θέλουν μια Ευρώπη στην οποία κυρίαρχα κράτη παίρνουν ομόφωνες αποφάσεις και δεν κυβερνιέται από μια μονολιθική κυβέρνηση στις Βρυξέλλες. Είναι ένα μήνυμα προς τους γραφειοκράτες των Βρυξελλών που με πρόφαση τις ρυθμίσεις και τις προστατευτικές τάσεις πληγώνουν τους ανθρώπους τόσο στην Ευρώπη, όσο και στον υπόλοιπο κόσμο. Η ΕΕ χρειάζεται μεταρρυθμίσεις μείζονος σημασίας ΤΩΡΑ!». Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι από τους τέσσερις διαχειριστές του μονάχα οι δύο είναι Ευρωπαίοι -για την ακρίβεια Βρετανοί, ενώ οι άλλοι δύο είναι Αμερικανοί.
Εκτός όμως από τους υπέρμαχους και τους πολέμιους της ίδιας της ΕΕ, στο Facebook μπορεί κανείς να γίνει μέλος και στο “Voter Registration Campaign for European Elections 2009”, ένα group για τις επικείμενες εκλογές για το Ευρωκοινοβούλιο. Φυσικά, αν και δεν μπορούν να προδιαγράψουν το εκλογικό αποτέλεσμα, εντούτοις τα 3.160 μέλη του σίγουρα μπορούν να λειτουργήσουν ως πυξίδα διαθέσεων για την ετυμηγορία της κάλπης. Εξάλλου, διαβάζοντας την περιγραφή του βλέπουμε ότι πρόκειται για μια «πανευρωπαϊκή καμπάνια που εστιάζει στην ενημέρωση των ψηφοφόρων για τις ευρωεκλογές σε τοπικό επίπεδο. Στόχος της είναι να αφυπνίσει τους πολίτες σε ό,τι αφορά στις πολιτικές τους προτιμήσεις, ώστε να καταστεί η ΕΕ περισσότερο θεμιτή στους ψηφοφόρους της. Μονάχα συμμετέχοντας σε αυτές τις εκλογές θα υπάρξει μια πιθανότητα να ακουστούν οι ίδιοι οι πολίτες και να σχηματίσουν την ΕΕ που πραγματικά επιθυμούν -ανεξαρτήτως των προτιμήσεών τους. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο σε τοπικό επίπεδο και γι' αυτό χρειαζόμαστε όσο το δυνατόν περισσότερους εθελοντές από την ΕΕ των 27 για ένα ευρωπαϊκό σχέδιο στο οποίο θα έχουμε το λόγο. Αυτή είναι μονάχα η αρχή μιας εκστρατείας που ελπίζουμε να εξαπλωθεί. Ας προσπαθήσουμε να τη διαδώσουμε από κάτω προς τα πάνω».
Σε κάθε περίπτωση το γεγονός ότι χιλιάδες νέοι -στην ηλικία και το μυαλό- Ευρωπαίοι πολίτες κατ' επιλογή τους δημιουργούν, στηρίζουν και συμμετέχουν σε groups στο Facebook -το πλέον δημοφιλές social network στον κόσμο- διεκδικώντας έστω και με την εγγραφή τους ένα μικρό μερίδιο από τη δική τους Ευρώπη -μια Ευρώπη με προβεβλημένες τις πολιτικές για τους πολίτες και τα συλλογικά τους συμφέροντα- είναι σημαντικό. Και αυτό γιατί πέραν όλων των άλλων, η ευρεία συμμετοχή αποκαλύπτει τα πολλαπλά πρόσωπα μιας δημόσιας διπλωματίας (public diplomacy), εκείνης της κοινωνίας των πολιτών (citizens society) που βρίσκει τον τρόπο αλλά και τη μέθοδο να αξιοποιεί προς όφελός της τα σύγχρονα κοινωνικά δίκτυα της ψηφιακής εποχής.
Ετσι, τα «Ευρωπαϊκής Ενωσης» θεματολογίας groups στο Facebook -όπως και στα υπόλοιπα δημοφιλή κοινωνικά δίκτυα του κυβερνοχώρου- αποτελούν σήμερα το κύριο όχημα έκφρασης και διοχέτευσης μιας δυναμικής αγωνίας και ενός χρήσιμου προβληματισμού που διεκδικεί δίχως άλλο την επιστροφή της πολιτικής στα ζητήματα προσέγγισης του μελλοντικού ρόλου της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Και αυτό μπορεί να πραγματωθεί μονάχα μέσα από την ενεργότερη παρουσία και δράση των ίδιων των πολιτών -ανεξαρτήτως ηλικίας, πολιτικής τοποθέτησης, ιδεολογίας, εθνικότητος- και των νέων συλλογικοτήτων που οι ίδιοι δημιουργούν και στηρίζουν.
Με άλλα λόγια, τα groups στο Facebook όπως τα: European Union, FOR A “EUROPEAN UNION” NETWORK, Bet you there are 1.000.000 people who don't like the European Union και Voter Registration Campaign for European Elections 2009, είναι δίχως άλλο η αιχμή του δόρατος της νέας καινοτομικής εκδοχής της δημόσιας διπλωματίας που προέρχεται και εξυπηρετεί πρωτίστως τα συμφέροντα της κοινωνίας των πολιτών πέρα από κρατικές σκοπιμότητες και κάθε λογής εμπόδια και ψηφιακά σύνορα.

2008-09-02T15:59:00.001+03:00

Θαλάσσια φίδια που καταπίνουν κύματα

Κι όμως δεν είναι αποκύημα της φαντασίας του Ιούλιου Βερν, ένα τέρας που ανέβηκε στην επιφάνεια μετά από αιώνες ζωής στις 20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα. Τουναντίον, πρόκειται για τον πιο ανέξοδο, φιλικό προς το περιβάλλον και απλό στη σύλληψή του τρόπο παραγωγής ενέργειας. Μετά τον ήλιο, τον άνεμο και τη γεωθερμία, ήρθε επιτέλους και η σειρά των κυμάτων να συνεισφέρουν στην επίλυση της ενεργειακής κρίσης.
Τα κύματα, ως γνωστόν, προκαλούνται από τους ανέμους και ταξιδεύουν μεταφέροντας την ενέργειά τους -μια μορφή ενέργειας που πολύ εύκολα μπορούμε να τη μετατρέψουμε σε ηλεκτρική (το παράδειγμα με το δυναμό του ποδηλάτου που ανάβει το φως είναι το πλέον χαρακτηριστικό). Οι πρώτες προσπάθειες εκμετάλλευσης της κυματικής ενέργειας έλαβαν χώρα τη δεκαετία του ’70 όταν ξεκίνησε η εντατική έρευνα. Μέχρι σήμερα όμως τα περισσότερα σχέδια βρίσκονται ως μοντέλα υπό κλίμακα σε κάποιο εργαστήριο εδώ και αρκετά χρόνια -συνήθως λόγω του υπέρογκου κόστους για την υλοποίησή τους. Αυτό το κενό, λοιπόν, θέλει να καλύψει η βρετανική Checkmate Seaenergy Ltd, ένας από τους τέσσερις βραχίονες του Checkmate Group (www.checkmateuk.com) με το φιλόδοξο σχέδιο “Anaconda”.
Τα φίδια ανακόντα παρά το μεγάλο τους μέγεθος (πάνω από 5 μέτρα συνήθως) είναι δεινοί κολυμβητές. Αλλωστε και το επιστημονικό τους όνομα είναι Eunectes, το οποίο προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη ευνήκτης, που σημαίνει καλός κολυμβητής. Ετσι, εμπνεόμενοι από τα φίδια, ο Francis Farley (ένας φυσικός) και ο Rod Rainey (στέλεχος της Atkins Oil and Gas) κατασκεύασαν έναν κλειστό ελαστικό σωλήνα που γέμισαν με νερό, τον έριξαν στη θάλασσα και τον άφησαν να πλέει κάτω από την επιφάνεια, ώστε το ένα του άκρο να «κοιτάει» τα κύματα. Κατά αυτόν τον τρόπο, κάθε φορά που ένα κύμα σκάει πάνω του δημιουργεί ένα νέο κύμα -έναν «παλμό»- στο εσωτερικό του σωλήνα. Τίθεται σε κίνηση, δηλαδή, το νερό που υπάρχει μέσα και το νέο αυτό κύμα (bulge wave) μεταφέρεται μέχρι το άλλο άκρο του σωλήνα. Παράλληλα, η κίνηση εξωτερικά και κατά μήκος του σωλήνα του θαλάσσιου κύματος μεγεθύνει την ένταση του κύματος στο εσωτερικό, πιέζοντας τα τοιχώματα του σωλήνα. Τελικά, το νέο κύμα-παλμός φτάνοντας στο άλλο άκρο θέτει σε κίνηση μια τουρμπίνα, παράγοντας έτσι ηλεκτρικό ρεύμα, το οποίο και μεταφέρεται στην ακτή με τη βοήθεια ενός καλωδίου. Ο John Chaplin, καθηγητής του πανεπιστημίου του Southampton που διενεργεί τα τεστ στο πειραματικό μοντέλο, ισχυρίζεται μάλιστα, ότι αλλάζοντας τη διάμετρο του σωλήνα, το πάχος των τοιχωμάτων και την ελαστικότητα του υλικού, μεταβάλλεται και η ταχύτητα με την οποία μεταδίδεται το εσωτερικό κύμα.
Για να γίνει περισσότερο κατανοητό το bulge wave, μπορούμε -κάπως απλοϊκά- να το παραλληλίσουμε με τη ροή του αίματος μέσα στο σώμα μας. Η καρδιά παίζει το ρόλο του θαλάσσιου κύματος, οι φλέβες και οι αρτηρίες είναι ο σωλήνας, το αίμα το νερό μέσα στο σωλήνα και λόγω της παλμικής κίνησης της καρδιάς το αίμα φτάνει σε όλο μας το σώμα. Εννοείται πως όσο πιο γρήγορα χτυπά η καρδιά -δηλαδή όσο πιο δυνατό είναι το θαλάσσιο κύμα- τόσο πιο γρήγορα κυλάει και το αίμα. Η μόνη διαφορά είναι ότι ενώ στο τέλος το αίμα ξαναγυρνά στην καρδιά, το νερό μέσα στο σωλήνα θέτει σε κίνηση την τουρμπίνα.
Από τη στιγμή που το Anaconda είναι κατασκευασμένο από ένα ελαστικό πολυμερές, είναι πολύ πιο ελαφρύ από οποιαδήποτε άλλη -μεταλλική κατά κύριο λόγο- αντίστοιχη συσκευή, διατηρώντας αισθητά χαμηλό τόσο το κόστος κατασκευής και συντήρησης, όσο και το ενδεχόμενο δυσλειτουργίας του. Σύμφωνα με τον κ. Chaplin κάθε Anaconda στις πραγματικές του διαστάσεις θα έχει μήκος 200 μ. και διάμετρο 7 μ., θα είναι βυθισμένο κάτω από τα 40 μ. και για την κατασκευή του θα απαιτεί περίπου 110 τόνους ελαστικού υλικού. Οι μεγάλες του διαστάσεις, όμως, θα του δίνουν τη δυνατότητα να παράγει 1MW, δηλαδή την κατανάλωση μιας μικρής πόλης με 2.000 σπίτια, με κόστος περίπου 0,10 ευρώ ανά κιλοβατώρα -και πάντα χωρίς να επιβαρύνει το περιβάλλον!
Φυσικά, όπως και κάθε άλλο φιλόδοξο σχέδιο, εκτός από την αρχική ιδέα-έμπνευση και τη σκληρή δουλειά στη συνέχεια, για να συντηρηθεί, να αναπτυχθεί και τελικά να υλοποιηθεί, χρειάζεται και ένα κεφάλαιο από διάφορους χρηματοδότες -και στην περίπτωσή μας, ένα αρκετά μεγάλο. Με τα περίπου 500.000 ευρώ, όμως, που έχει ήδη εξασφαλίσει από το βρετανικό Engineering and Physical Sciences Research Council (EPSRC) και σε συνδυασμό με την αρωγή της Checkmate SeaEnergy και του πανεπιστήμιου του Southampton, όλοι πιστεύουν ότι το μέλλον είναι αρκετά ευοίωνο για τα Anaconda.
Τέλος, μπορεί στη φύση τα πραγματικά ανακόντα να είναι μοναχικά πλάσματα, η Checkmate Seaenergy, ωστόσο, έχει άλλα σχέδια. Ηδη οραματίζεται τη δημιουργία «κοπαδιών» από 20 και παραπάνω Anaconda για τη μέγιστη εκμετάλλευση των κυμάτων. Το μόνο που μένει τώρα είναι να περιμένουμε τέσσερα με πέντε χρόνια, ώσπου να ολοκληρωθεί το όλο εγχείρημα και τα πρώτα «φίδια» να γλιστρήσουν μέσα στη θάλασσα. Πάντως, ακόμα και να αποτύχει παταγωδώς στην παραγωγή πράσινης ενέργειας, σίγουρα θα έχει πετύχει κάτι άλλο, εξίσου σημαντικό: με τόσο ντόρο που θα έχει δημιουργήσει γύρω από τα ανακόντα, θα έχει βοηθήσει πολλούς ανθρώπους να ξεπεράσουν τη φοβία τους για τα φίδια!

2008-09-01T20:14:00.002+03:00

Αποσαφηνίζοντας τους εικονικούς οργανισμούς

Η μορφή, οι σκοποί, ακόμα και ο τρόπος λειτουργίας της κάθε επιχείρησης -εικονικής ή πραγματικής- δεν είναι πάντοτε προσχεδιασμένοι εκ των προτέρων. Εξάλλου, ο διαρκώς εντεινόμενος ανταγωνισμός και το ταχύτατα μεταβαλλόμενο επιχειρηματικό πεδίο ωθούν τις επιχειρήσεις σε διαρθρωτικές αλλαγές προκειμένου να επιβιώσουν. Η επιχείρηση που επιθυμεί να βρίσκεται πάντα ένα βήμα μπροστά και να αντιλαμβάνεται έγκαιρα τις ανάγκες της αγοράς πρέπει να είναι σε θέση να συντονίζει άμεσα τους κάθε λογής συνεργάτες και υπαλλήλους της χρησιμοποιώντας όλα τα σύγχρονα τεχνολογικά εργαλεία που προσφέρουν οι τεχνολογίες πληροφορίας και επικοινωνίας (ΤΠΕ). Το επιχειρηματικό μοντέλο των «εννιά με πέντε» έχει πλέον τελματώσει, ενώ οι αντικαταστάτες του έχουν ήδη κάνει την εμφάνισή τους: οι ψηφιακοί νομάδες που εργάζονται με τα BlackBerries τους, κουβαλώντας συνεχώς το «γραφείο» τους μαζί. Οι κύριοι εκφραστές της νέας αυτής «διασυνδεδεμένης» οργανωτικής δομής και επιχειρηματικότητας δεν είναι άλλοι από τους εικονικούς οργανισμούς (virtual organizations - VΟ).

Οι πρωτοφανείς ευκαιρίες που προσφέρονται στους επιχειρηματίες από την Κοινωνία της Πληροφορίας, για την ανάπτυξη εμπορικών σχέσεων σε ψηφιακά περιβάλλοντα έχουν αλλάξει τόσο την οργανωτική δομή, όσο και τον τρόπο με τον οποίο οι επιχειρήσεις συνδέονται μεταξύ τους. Η ιδέα και υλοποίηση των VO έχει αναπτυχθεί και εξελιχθεί κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαπέντε ετών, ως ένα δίκτυο επιχειρήσεων ή τμημάτων μιας επιχείρησης απαγκιστρωμένο από γεωγραφικούς κυρίως περιορισμούς, ανταποκρινόμενο πλήρως στις απαιτήσεις των νέων ψηφιακών νομάδων.

Πολλοί έχουν προσπαθήσει να δώσουν ένα ορισμό για τον όρο VO. Ετσι, οι Byrne et al. (1993) ορίζουν τον VO ως ένα προσωρινό δίκτυο ανεξάρτητων επιχειρήσεων -προμηθευτών, πελατών, ακόμη και ανταγωνιστών- που συνδέονται μέσω των ΤΠΕ προκειμένου να μοιραστούν τις ικανότητες, τις δαπάνες, και την πρόσβαση του ενός στην αγορά του άλλου. Αντίστοιχα, οι Bultje & Van Wijk (1998) επισημαίνουν τη σύνδεση των ικανοτήτων, των δαπανών και των αγορών και προσθέτουν ότι οι επιχειρήσεις ενώνονται γρήγορα για να εκμεταλλευτούν μια συγκεκριμένη ευκαιρία και να διασκορπιστούν μετά, ενώ ο Mowshowitz (1999) ορίζει τον VO ως μια επιχείρηση προσανατολισμένη στο στόχο που λειτουργεί κάτω από το metamanagement (μεταδιαχείριση). Τέλος, σύμφωνα με τον Fuehrer (1997) ο VO είναι ένα προσωρινό δίκτυο ανεξάρτητων ιδρυμάτων, επιχειρήσεων ή ειδικευμένων ατόμων, που δουλεύουν μαζί με εθελοντικό τρόπο χρησιμοποιώντας τις ΤΠΕ, προκειμένου να κερδίσουν ένα υφιστάμενο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Ενώνονται με κάθετο τρόπο, ενοποιούν τις κύριες ικανότητες τους και λειτουργούν ως ένας οργανισμός ή οργανωτική μονάδα.

Η ίδια η αποσαφήνιση του όρου VO είναι μια δύσκολη υπόθεση, η οποία όμως περιπλέκεται ακόμα περισσότερο αν προστρέξει κανείς για βοήθεια στη σχετική βιβλιογραφία. «Επίπεδη ιεραρχία», «δυναμικές δομές», «ενδυνάμωση των ατόμων», «έλλειψη ιεραρχίας», «οργάνωση συστάδων και δικτύων», «υψηλή εκτίμηση των ατομικών ικανοτήτων» είναι ορισμένοι μονάχα από τους νέους όρους -οι οποίοι πρέπει να αποσαφηνιστούν και αυτοί με τη σειρά τους- που συναντά κανείς προσπαθώντας να κατανοήσει τι είναι οι VO.

Για να ξεκαθαρίσουμε -όσο μπορούμε- το τοπίο, οι VO είναι δικτυακοί οργανισμοί με εκτεταμένη μορφή και συγκεκριμένο συνδυασμό χαρακτηριστικών όπως η κατανομή της επικινδυνότητας, η σταθερή ή προσωρινή φύση του κάθε τμήματος, η εκτενής χρήση των ΤΠΕ για το συντονισμό των συνεργατών, το επιχειρησιακό δίκτυο, η εμπιστοσύνη και η ισοτιμία μεταξύ των συνεργατών, η ηλεκτρονική επικοινωνία και ο περιορισμός της γραφειοκρατίας. Αναφέρονται, δηλαδή, σε ένα νέο τύπο οργάνωσης που χαρακτηρίζεται από μια προσωρινή ή μόνιμη συνεργασία -ημιανεξάρτητων- γεωγραφικά διασκορπισμένων ατόμων, ομάδων ή τμημάτων οργανισμών, με διαφορετικά συγκριτικά πλεονεκτήματα που, όμως, εξαρτώνται από την ηλεκτρονική επικοινωνία για το συντονισμό τους και την πραγματοποίηση της παραγωγικής διαδικασίας για την επίτευξη των επιχειρησιακών στόχων τους.

Η ιδέα των VO εντούτοις, δεν είναι εύκολο ούτε να εφαρμοστεί ούτε να ευθυγραμμιστεί με το ενδιαφέρον όλων των επιχειρήσεων. Οι σχέσεις εμπιστοσύνης μεταξύ των συνεργαζόμενων επιχειρήσεων πχ. δεν επιτυγχάνονται πάντα εύκολα, ενώ και ο συντονισμός των δραστηριοτήτων των κάθε λογής συνεργατών οργανώνεται συχνά πιο ιεραρχικά απ’ ό,τι προτείνεται αρχικά στη θεωρία. Επιπλέον, μέχρι σήμερα δεν υπάρχει κανένα εγχειρίδιο κοινής αποδοχής για τη διαδικασία δημιουργίας και συντήρησης ενός πετυχημένου VO. Επομένως, μέλλει να ειδωθεί εάν τα εικονικά δίκτυα μπορούν να προωθήσουν στο μέγιστο βαθμό την ευελιξία και την αποδοτικότητα που υπόσχονται στις επιχειρήσεις.

Συμπερασματικά, η καινοτομία βρίσκεται στον ουσιαστικό ρόλο που οι ΤΠΕ διαδραματίζουν στον VO, μιας και η χρήση των εφαρμογών τους μπορεί να δημιουργήσει στον πελάτη την «ψευδαίσθηση» ενός πραγματικού οργανισμού με κτίρια και γραφεία. Αφετέρου, η χρήση της ηλεκτρονικής επικοινωνίας όπως πχ. το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο ή τα προγράμματα αποστολής σύντομων μηνυμάτων σε συνδυασμό με την αποστολή εικόνας, ήχου και βίντεο, καθιστούν εφικτή όχι μόνο την κινητοποίηση, αλλά και τη διατήρηση ενός δικτύου πιθανών συμμετεχόντων στον VO, δημιουργώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο, ένα απείρως πιο ευέλικτο και αποτελεσματικό δίκτυο.

2008-09-01T19:14:00.002+03:00

Εικονικές αξίες προς διαχείριση: Η περίπτωση του WoW

Ισως να το έχετε ακουστά, ίσως και όχι. Σε κάθε περίπτωση πάντως το World of Warcraft (WoW), άλλαξε το ρου των πολυσυμμετοχικών online role playing games. Στην περίπτωση όμως που δεν γνωρίζετε τίποτα, θα σας βοηθήσω λέγοντας πως είναι ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι, στο οποίο μπορείτε να δημιουργήσετε εκ του μη όντος έναν εικονικό χαρακτήρα, μια προέκταση των πολεμοχαρών έμφυτων ενστίκτων σας, με απώτερο στόχο να φέρετε σε πέρας αποστολές κερδίζοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο πόντους εμπειρίας, δεξιότητες, ισχυρότερα εφόδια, και φυσικά περισσότερη δύναμη για να κατατροπώσετε με ακόμα πιο θεαματικό τρόπο τους εχθρούς σας. Ηδη οι κάτοικοι (άνθρωποι, νάνοι, ξωτικά, κα. -θυμηθείτε εδώ και την καινούργια τηλεοπτική διαφήμιση «συγγνώμη μπορώ να δω τα mail μου; Οχι, πρέπει να σκοτώσουμε το νάνο» γνωστού πάροχου υπηρεσιών double play) του εικονικού κόσμου με το όνομα Azeroth, ξεπερνούν τα 10 εκατομμύρια, και ο αριθμός τους αυξάνει συνεχώς.

Οταν ξεκινάς το παιχνίδι για πρώτη φορά οι δυνάμεις σου είναι πολύ περιορισμένες, όσο όμως συνεχίζεις να παίζεις ανεβαίνεις επίπεδα και αποκτάς περισσότερη δύναμη. Ολο αυτό δεν έρχεται με το αζημίωτο, μιας και η κατασκευάστρια εταιρεία Blizzard Entertainment χρεώνει ένα μηνιαίο ποσό ως συνδρομή. Συνήθως απαιτούνται αρκετές εργατοώρες για να φτάσεις σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο, και ακόμα περισσότερες για να τερματίσεις και να φτάσεις στο μέγιστο επίπεδο. Η ικανοποίηση όμως όταν τα καταφέρεις σε κάνει να τα ξεχάσεις όλα. Και μετά; Πάντα η κορυφή είναι μοναχική… Οποτε τι κάνεις; Δύο δρόμοι ανοίγονται σ’ αυτό το σημείο. Είτε παρατάς το παιχνίδι -μια καθαρά θεωρητική προσέγγιση- είτε ξεκινάς και πάλι από την αρχή με έναν καινούργιο χαρακτήρα -εξάλλου οι προσφερόμενες επιλογές είναι ανεξάντλητες. Καινούργιο χαρακτήρα; Δηλαδή πρέπει να περάσεις ξανά από την αρχή όλες αυτές τις πίστες που σου χάρισαν μερικά από τα «ωραιότερα» ξενύχτια σου και να μονομαχήσεις ξανά με όλους όσους έφτυσες -στην κυριολεξία- εικονικό αίμα για να τους νικήσεις; Και όμως! Υπάρχουν ορισμένοι ανάμεσά μας που πολύ ευχαρίστως θα το έκαναν -κλινικές μελέτες αλλά προσωπική εμπειρία αποδεικνύουν άλλωστε ότι ο εθισμός στο WoW είναι γεγονός. Και οι υπόλοιποι τι κάνουν λοιπόν;

Οι σώας τα φρένας πολύ απλά επιλέγουν την παράπλευρη οδό και αγοράζουν έναν έτοιμο χαρακτήρα από κάποιον άλλο παίκτη. Για να ακριβολογούμε η τακτική αυτή πλέον τείνει να καθιερωθεί, μιας και η πάνσοφη Blizzard από καιρόν εις καιρόν όλο κάτι νέο κυκλοφορεί και να σου ξαφνικά μια καινούργια φυλή με νέες ικανότητες- για να κρατήσει το ενδιαφέρον αμείωτα σταθερό. Οι χαρακτήρες αυτοί προέρχονται είτε από παίκτες που βαρέθηκαν (;) και αποφάσισαν να σταματήσουν, είτε από μια εξειδικευμένη ομάδα επαγγελματιών παικτών που έχουν ανάγει την ενασχόλησή τους με το WoW σε επάγγελμα -δημιουργούν δηλαδή, ακόμα και κατά παραγγελία, χαρακτήρες τους οποίους αφού φτάσουν στο μέγιστο επίπεδο και εξοπλίσουν κατάλληλα, πωλούν σε άλλους παίκτες.

Φυσικά, είναι και θέμα γοήτρου. Οσους πιο πολλούς και πιο ισχυρούς χαρακτήρες έχεις στην κατοχή σου, τόσο μεγαλύτερης εκτίμησης χαίρεις και στον πραγματικό κόσμο. Τον πρώτο καιρό το σύστημα αγοράς πώλησης χαρακτήρων ήταν μια υπόθεση που αφορούσε δύο μονάχα φυσικά πρόσωπα, τον πωλητή και τον ενοικιαστή, σήμερα όμως το σκηνικό αυτό έχει αλλάξει άρδην, καθώς νέες εταιρείες εμφανίζονται από το πουθενά. Δεν πρόκειται όμως ούτε για μεσίτες που μεσολαβούν για το κλείσιμο αγοραπωλησιών, ούτε για οίκους δημοπρασιών. Η BuyMMOAccounts, η Accounts.com, η Account Gear και πλήθος άλλων εταιρειών δραστηριοποιούνται στο χώρο της διαχείρισης εικονικών προϊόντων, δηλαδή χαρακτήρων και αντικειμένων για διάφορα online παιχνίδια ρόλων. Πολλές μάλιστα είναι αυτές που προσφέρουν και ολόκληρες ομάδες χαρακτήρων, τα περίφημα guild.

Ο παραλληλισμός με τον πραγματικό κόσμο είναι κάτι παραπάνω από προφανής… Αν αντικαταστήσουμε τις λέξεις χαρακτήρες και guild, με τις λέξεις μετοχές και χαρτοφυλάκια, όλα ξεκαθαρίζουν. Σίγουρα πολλοί είναι αυτοί που θα «σκότωναν» για μερικές μετοχές της Google ωστόσο δεν είναι και λίγοι και όσοι θα έδιναν τα πάντα για να αποκτήσουν έναν πανίσχυρο χαρακτήρα. Εξάλλου, από το Σεπτέμβριο του 2001 που έκανε το ντεμπούτο το WoW, πάει από το καλό στο καλύτερο, με τις τιμές αντικειμένων και χαρακτήρων να αγγίζουν αστρονομικά ποσά -ότι ακριβώς συνέβη και με τις μετοχές της Google! Οι εκτιμήσεις για το μέγεθος των πραγματικών συναλλαγών στο WoW, οδηγούν σε «ΑΕΠ» συγκρίσιμο με εκείνο πολλών χωρών του πραγματικού κόσμου, όπως πχ. της Γροιλανδίας.

Τώρα εάν οι αξίες που διαμορφώνονται μέσω αυτού του είδους των συναλλαγών μπορούν να στηριχθούν και να αξιοποιηθούν και στην «πραγματική» αγορά είναι ένα άλλο θέμα που πρέπει να διαλευκανθεί. Σε κάθε περίπτωση όμως, οι εικονικές αξίες έχουν ανοίξει το δρόμο…

2008-04-21T20:36:00.001+03:00

e-democracy gialantzi!

Το πρόθεμα e- ήρθε για να μείνει. Αρχής γενομένης από το «ταπεινό» πλέον e-mail που το χρησιμοποιούμε σε καθημερινή βάση, περάσαμε στα e-commerce, e-organization, καταλήξαμε στα e-government, e-governance, e-democracy, e-citizenship, e-demos, και ο κατάλογος δεν φαίνεται να έχει τέλος. Και ωραία, και καλά, και ευπρόσδεκτα όλα στον 21^ο αιώνα, υπάρχει όμως κι ένα θέμα… Αν και οι περισσότεροι αδυνατούμε να ορίσουμε επαρκώς τι είναι η διακυβέρνηση, η δημόσια διοίκηση, ακόμα και η δημοκρατία (κάτι που οφείλεται στις δικές μας ελλιπείς γνώσεις), παρ’ όλα αυτά όλοι έχουμε άποψη -και την υπερασπιζόμαστε ως μικροί επαΐοντες με περισσή ευκολία- για οτιδήποτε αφορά στην ηλεκτρονική διακυβέρνηση, στην ηλεκτρονική δημόσια διοίκηση, στην ηλεκτρονική ιθαγένεια, στους ηλεκτρονικούς δήμους, κτλ. Και σαν να μην έφτανε αυτό, τα πράγματα περιπλέκονται πολύ περισσότερο μιας και οι μισοί μιλάμε για την περίφημη «ηλεκτρονική» δημοκρατία και οι άλλοι μισοί για «ψηφιακή» δημοκρατία. Και καλά οι αγγλόφωνοι, βάζουν ένα e- μπροστά και ξεμπέρδεψαν. Εμείς όμως τι κάνουμε; Υπάρχει σωστό και λάθος;

Πραγματικά πολύ θα ήθελα να ξεκινήσω μια e-petition (ηλεκτρονική ψηφοφορία) και να αρχίσω να ρωτώ όλους αυτούς που τόσο εύκολα χρησιμοποιούν τους παραπάνω e-όρους, ποια είναι η διαφορά της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης από την ηλεκτρονική δημόσια διοίκηση, αλλά και ποια η διαφορά μεταξύ ηλεκτρονικής και ψηφιακής δημοκρατίας. Είμαι σίγουρος πως αν είχαμε και live stream video από τους ερωτηθέντες, θα θυμίζαμε σε πολύ μεγάλο βαθμό τα νεανικά δελτία ειδήσεων με τα παιδάκια (μικρά και μεγάλα) που σε κάθε εθνική επέτειο τα ρωτάνε τι γιορτάζουμε το ’21.

Φυσικά, στο τέλος καταλήγουμε να χρησιμοποιούμε όλους τους ορισμούς για όλες τις έννοιες και έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο. Εξάλλου, πόσοι είναι σε θέση να διακρίνουν τη διαφορά της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης (e-governance) που αναφέρεται στο μετασχηματισμό των οργανωτικών δομών και των διαδικασιών των δημόσιων οργανισμών και τον τρόπο με τον οποίο επικοινωνούν με τους πολίτες, από την ηλεκτρονική δημόσια διοίκηση που αναφέρεται στη χρήση των τεχνολογιών πληροφορικής και επικοινωνιών για την ηλεκτρονική υποστήριξη τόσο των εσωτερικών λειτουργιών των δημόσιων οργανισμών, όσο και της επικοινωνίας και συνεργασίας τους με τους πολίτες, τις επιχειρήσεις και τους υπόλοιπους δημόσιους οργανισμούς; Η πλήρης εννοιολογική σύγχυση σε όλο της το μεγαλείο.

Οσον αφορά δε και στη διάκριση μεταξύ ηλεκτρονικής και ψηφιακής δημοκρατίας, αυτή δεν υφίσταται καν, μιας και οι δύο όροι είναι ταυτόσημοι. Για να μη θυμηθούμε και τον τρίτο όρο, αυτόν της τηλεδημοκρατίας που πλέον δεν χρησιμοποιείται και τόσο πολύ. Σε κάθε περίπτωση πάντως μιλάμε για μια καθαρά ιδεολογική σύλληψη, το περιεχόμενο της οποίας είναι κατά κύριο λόγο ιδεολογικό. Αυτό είναι άλλωστε και το περίφημο «Οραμα της ηλεκτρονικής δημοκρατίας», η αλλαγή του πολιτικού τοπίου, η αλλαγή της αίσθησης του χρόνου και του χώρου, του ιδιωτικού και του δημόσιου. Με λίγα λόγια, όπως ήδη από το 1998 είχε πει σωστά η Ρόζα Τσαγκαρουσιάνου (Tsagarousianou R., "Cyberdemocracy: Technology, Cities and Civic Networks" London, Routledge, 1998), πρόκειται για την ανάνηψη των δημοκρατικών διαδικασιών και της πολιτικής επικοινωνίας με τη συμβολή των ΤΠΕ για τη δημιουργία νέων ευκαιριών για πολιτική συμμετοχή των πολιτών.

Σε κάθε λόγο όμως υπάρχει και αντίλογος… Μπορεί όλοι να συμφωνούμε ότι το διαδίκτυο μέσω των ΤΠΕ προσφέρει έναν ακόμη χώρο πολιτικής έκφρασης και επικοινωνίας για όσους ενδιαφέρονται για τα κοινά, δεν πρέπει να ξεχνάμε όμως ότι πρόκειται για ένα ακόμη τεχνολογικό εργαλείο και έτσι το αν θα κάνει ή όχι τη διαφορά δεν εξαρτάται από το ίδιο, αλλά από εμάς που το χρησιμοποιούμε. Και εδώ είναι όλη η ουσία. Ωραία η θεωρία, αλλά στην πράξη ποιοι «δράττονται» των νέων αυτών ευκαιριών; Μήπως όσοι έχουν να παρουσιάσουν ενεργή δράση στο χώρο της ηλεκτρονικής δημοκρατίας ταυτίζονται -σχεδόν σε απόλυτο ποσοστό- με τον τυπικό blogger και άρα αναγωγικά (bottom-up προσέγγιση) σκεπτόμενοι και με τον τυπικό χρήστη του διαδικτύου; Ανδρας, λευκός, 30άρης, μορφωμένος αυτόν σκιαγραφούν οι περισσότερες μελέτες ανάλυσης των προφίλ των χρηστών του διαδικτύου. Οπότε αυτός θα χρησιμοποιεί και τα περισσότερα από τα τεχνολογικά εργαλεία και υπηρεσίες που προσφέρει το διαδίκτυο. Οπότε σε αυτόν θα «στηρίζεται» και η ηλεκτρονική δημοκρατία.

Μάλιστα… «Αγγελος, εξάγγελος μας ήρθε από μακριά», που θα έλεγε και ο Σαββόπουλος. Πού είναι όλες οι υπόλοιπες κοινωνικές ομάδες; Ολοι οι κατατρεγμένοι, περιφρονημένοι και αδικημένοι που θα είχαν μια νέα ευκαιρία να υποστηρίξουν τη δική τους βούληση, να συμμετέχουν ισάξια στη διαμόρφωση κοινών πολιτικών; Μήπως η ιστορία επαναλαμβάνεται; Οι ίδιοι που «κρατούσαν» τη δημοκρατία, «κρατούν» τώρα και την ηλεκτρονική εκδοχή της. Δεν ξέρω κατά πόσο έχει διαδοθεί ο όρος e-hegemony (ηλεκτρονική ηγεμονία) -η αναζήτηση στο google στις 17/04/08 έφερε μονάχα 277 αποτελέσματα, σε αντίθεση με τα 947.000 της e-democracy, πιστεύω όμως πώς θα αρχίσουμε να τον ακούμε όλο και πιο συχνά… Εκτός πάλι, κι αν η συμπαθέστατη γιαγιά που ψάχνει στο giouvetsaki.com να βρει συνταγές, πείσει και τις φίλες της να μπουν στο παιχνίδι

2008-03-24T16:04:00.001+02:00

Ζήσε το όνειρο, γίνε εσύ ο επόμενος… μετανάστης!

«Καλύτερα να σου βγει το όνομα, παρά το μάτι» λένε οι παλιοί, και κάτι ξέρουν… Μπορεί μέχρι σήμερα ο τίτλος του πιο «παλαβού» λαού να πηγαίνει στους Ιάπωνες (για να πειστεί κανείς για του λόγου το αληθές αρκεί να παρακολουθήσει ένα επεισόδιο από την τηλεοπτική σειρά «Το κάστρο του Τακέσι»), τα πράγματα όμως άλλαξαν. Ενα αουτσάιντερ, οι Μεξικάνοι κέρδισαν επάξια -έστω και προσωρινά- τον τίτλο.

Στο κεντρικό Μεξικό, περίπου 150 μίλια βόρεια της πόλης του Μεξικό, στην περιοχή Hidalgo, βρίσκονται οι εγκαταστάσεις του Parque ecoAlberto, ενός πάρκου έκτασης 3.000 στρεμμάτων που προσφέρει, πέρα από τις συνηθισμένες δραστηριότητες, και μία ακόμη που δεν συναντάται πουθενά αλλού σε όλο τον πλανήτη. Για 100 δολάρια μπορεί ο καθένας για τέσσερις ολόκληρες ώρες να νιώσει την αδρεναλίνη του να ανεβαίνει, προσποιούμενος το… μετανάστη! (Οι ισπανομαθείς μπορούν με ευκολία να πλοηγηθούν και στην ιστοσελίδα του πάρκου: http://www.parqueecoalberto.com.mx)

Το πάρκο άνοιξε τις πόρτες του το 2004 -με χρηματοδότηση από τη μεξικανική κυβέρνηση- και ανήκει στους εναπομείναντες της φυλής Hnahnu (οι περισσότεροι εξάλλου έχουν ήδη περάσει «απέναντι»). Είναι διάσημο για την πληθώρα της χλωρίδας και της πανίδας που φιλοξενεί, καθώς και για την πληθώρα των δραστηριοτήτων που προσφέρει στους επισκέπτες του. Ωστόσο, η πιο διάσημη από όλες είναι η “caminata nocturna”, δηλαδή η «νυχτερινή διαδρομή». Ηδη πάνω από 3.000 άτομα -οι περισσότεροι από αυτούς είναι νεαροί Μεξικάνοι (γιατί άραγε;)- έχουν νιώσει την απόλυτη εμπειρία του να διασχίζουν παράνομα το Rio Grande για να φτάσουν στις ΗΠΑ. Για την ακρίβεια το πάρκο δεν βρίσκεται ούτε καν κοντά στα σύνορα των δύο χωρών, αλλά 700 μίλια νοτιότερα. Αυτό όμως δεν φαίνεται να πτοεί τους επίδοξους… «μετανάστες».

Η περιπέτεια ξεκινά συνήθως νύχτα από την εκκλησία στην πλατεία του χωριού. Εκεί συγκεντρώνονται οι επίδοξοι μετανάστες (τουρίστες και ηθοποιοί Hnahnu που με μεγάλη αληθοφάνεια εξηγούν τους λόγους που πήραν τη μεγάλη αυτή απόφαση), χωρίζονται σε ομάδες και συναντάνε τους μασκοφορεμένους οδηγούς τους (ηθοποιοί και αυτοί) που τους εμψυχώνουν και τους δίνουν τις τελευταίες οδηγίες του τύπου: «Προχωράτε πάντα σε γραμμή και αν ακούσετε πυροβολισμούς, πέστε γρήγορα κάτω». Λόφοι, έρημος και ποτάμια είναι λίγα από τα φυσικά εμπόδια που θα συναντήσουν. Ακολουθώντας τα μονοπάτια των προγόνων τους προσπαθούν να περάσουν απαρατήρητοι από τις περιπόλους των συνοριοφυλάκων και να φτάσουν στη γη της επαγγελίας.

Φευ! Ξαφνικά, το φως από τους προβολείς και οι σειρήνες από τα τζιπάκια των συνοριοφυλάκων (για άλλη μια φορά πρόκειται για ηθοποιούς) κάνει το αίμα τους να παγώσει. Τους βρήκαν. Επικρατεί πανικός και το παιχνίδι της «γάτας» με τα «ποντίκια» ξεκινά. Κρύβονται πίσω από θάμνους, και οι πιο θαρραλέοι το βάζουν στα πόδια. Τότε ο θόρυβος από τις σφαίρες σχίζει τον αέρα (περιττό να πούμε ότι τα φυσίγγια είναι άσφαιρα…) και για τους περισσότερους το όνειρο θα τελειώσει στο πίσω μέρος ενός φορτηγού (μαζί με ένα φλιτζάνι ζεστό καφέ, υποθέτω…). Το φορτηγό τελικά σταματά στους πρόποδες ενός βουνού που φωτίζεται από χιλιάδες δαυλούς, οι οποίοι συμβολίζουν όλους τους μετανάστες που έφυγαν για τις ΗΠΑ.

Οσοι ξεφύγουν, θα συνεχίσουν την πορεία τους προς την ελευθερία προσευχόμενοι να μην ξανασυναντήσουν τις περιπόλους και ακούγοντας τις φολκλορικές ιστορίες των οδηγών για την περιοχή και τους κατοίκους της. Κάποια στιγμή αφού θα έχουν περάσει μέσα από αγκαθωτούς θάμνους, λασπόνερα, απότομους βράχους και κάτω από συρματοπλέγματα, οι οδηγοί τους θα τούς ανακοινώσουν ότι τα καταφέρανε. Περάσανε τα σύνορα. Εγιναν μετανάστες!

Ο Luis Santiago Hernandez είναι ένας παράνομος μετανάστης που αποφάσισε να γυρίσει πίσω στο Μεξικό για να εκτίσει την ποινή προσφέροντας κοινωνική εργασία για ένα χρονικό διάστημα, και να εργαστεί ως «οδηγός» στο πάρκο. Εχει ήδη διασχίσει την caminata nocturna αρκετές φορές και όταν τον ρωτούν αν κάποτε το πέρασμα θα γίνει πιο εύκολο, γελά και απαντά αφοπλιστικά: «Η caminata nocturna δεν πλησιάζει ούτε το 10% της πραγματικότητας!».

Φυσικά, η όλη ιστορία είναι στο πώς τη σερβίρει κανείς… Σύμφωνα με τους Hnahnu, η caminata nocturna εκτός από παιχνίδι προσφέρει δουλειά σε πάνω από 70 άτομα που εκτός των άλλων αναλαμβάνουν και τους ρόλους τόσο των μεταναστών, όσο και των οδηγών και των συνοριοφυλάκων, ενώ όσοι συμμετέχουν έρχονται σε επαφή και ευαισθητοποιούνται σε θέματα που αφορούν όχι μόνο στους μετανάστες, αλλά και στις παραδόσεις της φυλής και το φυσικό περιβάλλον της περιοχής. Ισχυρίζονται δε ότι «μέσω της διαδρομής αυτής συνειδητοποιεί κανείς την απώλεια της οικογένειας, της γλώσσας, της πατρίδας. Είναι ένας ‘φόρος τιμής’ στα επικίνδυνα μονοπάτια που χάραξαν μέσα στην έρημο οι πραγματικοί πρόσφυγες, μια ευκαιρία για προβληματισμό και βαθιές σκέψεις. Ενας διαφορετικός τρόπος να καταλάβουν οι νέοι ότι δεν χρειάζεται να φύγουν και να παρανομήσουν για να κερδίσουν χρήματα». Ακόμα και ο Μεξικανός Ειδικός Απεσταλμένος του ΟΗΕ για τα δικαιώματα των μεταναστών Jorge Bustamante, φαίνεται να τάσσεται υπέρ του πάρκου: «Κάθε προσπάθεια που αυξάνει την ευαισθητοποίηση και την επίγνωση της δυσχερούς θέσης στην οποία βρίσκονται οι μετανάστες είναι ευπρόσδεκτη».

Ωστόσο, οι περισσότεροι από εμάς μάλλον θα συμφωνούσαμε περισσότερο με τον Οβελίξ που συχνά αναρωτιέται κατάπληκτος: «Είναι τρελοί αυτοί οι Μεξικάνοι»! Το μόνο που με προβληματίζει είναι ότι και εμείς οι Βαλκάνιοι -όντας αρκετά παλαβοί- ίσως προσπαθήσουμε να διεκδικήσουμε τον τίτλο από τους Μεξικάνους. Αλλωστε, τα χιλιάδες δολάρια (το λιγότερο 3.000 τουρίστες επί 100 δολάρια ο καθένας, μας κάνουν 300.000 δολάρια) που έχουν κερδίσει οι ιδιοκτήτες του Parque ecoAlberto σίγουρα μπορεί να δράσουν ως ένα ισχυρό κίνητρο. Λέτε, λοιπόν, να δούμε μέσω franchising και το αντίστοιχο πάρκο στα σύνορα Ελλάδας - Αλβανίας;